Tokyo Rosenthal - This Minstrel Life


Arnie Rosenthal is een Amerikaanse singer-songwriter, die al meer dan veertig jaar wordt aangesproken als Tokyo (Toke). Die bijnaam dankt hij aan zijn korte carrière als amateurbokser. Een verwijzing naar dat verleden komt terug in het logo van zijn platenlabel Rock and Sock Records, namelijk een bokshandschoen. Voor de reporters van de Euro Americana Chart is hij geen onbekende, zijn laatste albums haalden hoge noteringen in deze americanalijst. Zijn muzikale invloeden zijn redelijk opvallend, Paul Simon, The Beatles, Joni Mitchell, Roy Orbison tot aan meer voor de hand liggende invloeden als The Byrds, Gram Parsons en Emmylou Harris. This Minstrel Life is intussen zijn zevende album en bestaat uit zes studiotracks en vier live-opnames. Die titel komt niet zomaar uit de lucht vallen. Toke voelt zich een moderne minstreel, hij zingt namelijk ook over actuele gebeurtenissen en personen. Regelmatig zingt hij over politieke onderwerpen, zoals in Now I Believe There’s a Devil. Het moge duidelijk zijn wie in zijn ogen die duivel is. Overigens een heerlijk texmex nummer, gedeeltelijk in het Spaans gezongen. Zijn stem lijkt hier trouwens enigszins op die van Paal Flaata.



Ook texmex en politiek getint is The Immigrant Revisited, wat oorspronkelijk The Immigrant heette en wat hij opnieuw opnam met een aangepaste tekst, omdat het thema door Donald Trump nog steeds erg actueel is in Amerika. Maar hij roert ook heel andersoortige onderwerpen aan als een familietragedie, de muziekbusiness, ultra marathons lopen (!) en iemands minder goed verlopen leven in Wiregrass, wat hij samen schreef met Moira Saucer.  Naast eigen werk is er een cover te vinden van Merle Haggards Mama Tried. Toke wordt omringd door uitstekende begeleiders, zoals al blijkt in opener Hundred Mile Man. Hier is een hoofdrol weggelegd voor de opzwepende viool van John Teer (Chatham County Line). De vier livetracks geven een goed beeld hoe Toke live klinkt. Vooral Little Poetry Girl bevalt me erg goed en behoort tot de fraaiste tracks. Vermeldenswaard is het bijzonder fraaie mandolinespel van Charlie Chamberlain in There Is No Perfect Love en in The Immgrant Revisited. Uit de livetracks blijkt dat Toke een zeer ervaren muzikant is en een goede verhalenverteller, die gemiddeld zo’n honderd keer per jaar optreedt, veel in Amerika maar ook in Engeland. Een verhalenverteller, die niet uit is op goedkoop sentiment of zich laten leiden door emoties, maar zich beperkt tot het gewoon vertellen van het verhaal.

Releasedatum: 8 september 2017 Rock & Sock Records

Website: http://www.tokyorosenthal.com/tokyo_rosenthal/home.html

Nesles - Permafrost


Enige tijd geleden kreeg ik de vraag of ik interesse had om het album Permafrost van Parijzenaar Nesles te bespreken. Na één keer het reeds vrijgegeven Mes Forêts gehoord te hebben, kon ik die vraag volmondig met ja beantwoorden. Permafrost verschijnt op kwaliteitslabel Microcultures, een label wat artiesten ook helpt bij de financiering van hun cd. Microcultures ontdekte ik toevallig twee jaar geleden bij de schitterende release No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments. Sindsdien hou ik hun releases nauwgezet in de gaten. Onlangs brachten ze nog het eveneens fantastische Oh, Sealand van Oddfellow’s Casino uit. En nu mag het vierde album van chansonnier Nesles hieraan toegevoegd worden. Een groot kenner van het chanson wil ik mijzelf niet noemen. Vroeger kreeg ik thuis Charles Aznavour met de paplepel ingegoten. Net als mijn vader werd ik een groot liefhebber van zijn muziek. Verder was het maar vrij beperkt mijn liefde voor dit genre, dat veranderde enigszins met de komst van een nieuwe ster aan het firmament, Benjamin Biolay. Sinds zijn debuut in 2002 volg ik deze avontuurlijke chansonnier. Het is dit avontuurlijke element, wat mij ook trekt in de muziek van Nesles. Het is een intelligente mix van elektronica en organische instrumenten. Daarnaast word ik geboeid door zijn aparte, vaak zachte, tegen fluisteren aan, zang. Vooral de inkleuring van de liedjes door  violen bevalt me goed. Tot mijn verbazing blijken die softwarematig tot stand te zijn gekomen. Thema’s van de liedjes zijn onder anderen mythologische hallucinaties en een creatief leven leiden zonder opofferingen. Wat mij betreft heeft Biolay er een geduchte concurrent bij.         
Releasedatum: 29 september 2017 Microcultures



Ane Brun - Leave Me Breathless


Vroeger deden we het volgens mij allemaal, cassettebandjes maken voor degene waar we verliefd op waren. Vaak waren ze gevuld met romantische zwijmelmuziek. Het nieuwe, zevende album van Ane Kvien Brunvoll, getiteld Leave Me Breathless kwam ook grotendeels op deze wijze tot stand. Tot voor kort schoof ik coveralbums resoluut terzijde, totdat vorig jaar het schitterende Come Tomorrow van de eveneens uit Noorwegen afkomstige Paal Flaata daarin verandering bracht. Onlangs was Brun tot over haar oren verliefd geworden en besloot een aantal liedjes voor die persoon op te nemen. De relatie was voor haar helaas snel ten einde, maar ze besloot het idee voor een coveralbum toch door te zetten. In het verleden nam ze al eens nummers van anderen op en speelde ze live ook regelmatig covers. Onlangs vertolkte ze op Zwedens Polar Music Prize nog Stings Why Should I Cry For You? ten overstaan van de voormalige Police frontman zelf. De titel van de cd is ontleend aan het overbekende Show Me Heaven van Maria McKee, een lied voorzien van een prachtige melodie en in de originele uitvoering door McKee uitbundig gezongen. De uitvoering van Brun daarentegen is een heel stuk ingetogener en doet wat mij betreft het origineel enigszins verbleken. Het weet diep te raken.  Ook een sobere en ingetogen uitvoering krijgt de grootste hit van the Righteous Brothers, Unchained Melody. Een lied voorzien van de fameuze Wall of Sound van Phil Spector.

Bob Dylan is tweemaal vertegenwoordigd, Girl from the North Country, eerder dit jaar ook op voortreffelijke wijze geïnterpreteerd door Wendy Webb. Make You Feel My Love werd vooral bekend in de uitvoering van Adele. Lucinda Williams’ Right In Time was een persoonlijke favoriet van haar voormalige geliefde. Een gevoelige uitvoering krijgt Into My Arms van Nick Cave. De keuze voor de liedjes van Radiohead en Sade kwamen op andere wijze tot stand. Brun werd gevraagd op de begrafenis te zingen van Crispin Bevington, een van de vijf mensen die werden vermoord bij de terroristische aanslag in Stockholm op 7 april jongstleden. Zijn vrouw Annika vroeg of ze deze twee songs wilde zingen, omdat het favoriete liedjes van haar en haar overleden man waren. Afsluiter is Big Yellow Taxi van Joni Mitchell. De veertien ingetogen liedjes krijgen door de speciale stem en frasering van Brun en fraaie inkleuring een geheel eigen signatuur. Ane Brun komt dan wel uit het koele, hoge noorden, maar levert met Leave Me Breathless een hartverwarmende plaat af. 
Theo Volk
Releasedatum: 6 oktober 2017 V2 Records

Egil Olsen - You and Me Against the World


Het is druk baasje, deze Noor Egil Olsen (niet te verwarren met de bekende voetbaltrainer). Hij is een van de bekendste bloggers van Noorwegen en verdient hij tevens zijn dagelijkse kost met een strip over zichzelf in de grootste krant van het land. Een strip met de nodige humor en zelfspot. Ook duikt hij op in computerspelletjes en maakt hij daarnaast videoclips en muziek voor films en tv. En dan heeft hij ook nog een carrière als singer-songerwriter. You and Me Against the World is intussen zijn vijfde cd en wijkt af van zijn vier voorgaande, die meer ingetogen van aard waren. Het persbericht omschrijft het werkstuk kernachtig als volgt : “It is an album about indestructible love in a mad, mad world. The lyrics are warm and honest and full of hope, with an apocalyptic undertone”. Hij wordt gerekend tot de beste singer-songwriters van Noorwegen en vaak de Noorse Mark Oliver Everett genoemd en dat is terecht. Je ontkomt niet aan die vergelijking, omdat vooral als Olsen ingetogen zingt de stem erg op die van Everett lijkt. Gelukkig zijn de teksten van Olsen iets minder zwartgallig als die van de zanger van Eels. Sterker nog, ze zijn zonder uitzondering positief en hebben vaak de liefde als thema. Ook muzikaal zijn er overeenkomsten met Eels, vooral als er toetsen worden gebruikt in All Ears. In zijn zang maakt Olsen af en toe effectief gebruik van zijn kopstem, zonder dat het een kunstje wordt. Heel doeltreffend zijn de regelmatig felle bijdrages op saxofoon en trombone. Vaak zijn de songs uptempo en catchy met af en toe een ingetogen liedje tussendoor. You and Me Against the World had weinig tijd nodig om mij te overtuigen, bovendien is het een verslavend pop/rockplaatje, waar je heel gemakkelijk naar teruggrijpt.       
Theo Volk
Releasedatum: 6 oktober 2017 I Know What You Did Last Records

Jolie Holland & Samantha Parton - Wildflower Blues


Al enige jaren hadden de voormalige The Be Good Tanyas collega’s Jolie Holland en Samantha Parton niet meer muzikaal samengewerkt. Holland belde een tijd geleden Parton in een spontane opwelling op met de vraag of ze niet weer een keer samen plaat konden gaan maken. Het resulteerde in het op hun eigen label uitgebrachte Wildflower Blues. Het bevat een mix van plattelands blues, folk, ragtime, jazz, r&b tot aan rock & roll. Het is een iets minder schurende en meer gepolijste plaat geworden dan Hollands laatste soloplaat Wine Dark Sea (Haar solocarrière kreeg trouwens door de hulp van Tom Waits snel gestalte). Maar gelukkig toch nog rauw genoeg om voldoende te blijven boeien. Zo hoor je in het titelnummer de spannende fuzzgitaar van Paul Rigby. De samenzang van de dames is over het gehele album heerlijk relaxt. Je hoort direct dat de dames veel samengewerkt hebben. Het repertoire bestaat voornamelijk uit eigen werk. Daarnaast een cover van Jocko’s Lament van Michael Hurley, Minstrel Boy van Bob Dylan en You Are Not Needed Now van Townes van Zandt. De aandacht voor het vertolken van laatstgenoemde is de laatste jaren gelukkig weer aan het toenemen. Eind vorig jaar bracht Paal Flaata nog een geheel album uit met schitterende covers van hem, Come Tomorrow.  Wildflower Blues is een redelijk rauwe en gevarieerde plaat met relaxte zang.      
Theo Volk
Releasedatum: 8 september 2017 Cinquefoil Records


Siv Jakobsen - The Nordic Mellow


Noorwegen-kenner Marten Fokkens tipte me, zoals wel vaker gebeurt, The Nordic Mellow, het fraaie debuutalbum van de Noorse singer-songwriter Siv Jakobsen. Haar debuut op Nederlandse bodem maakte ze begin dit jaar op Noorderslag, helaas was mij dit ontgaan. Voor haar debuut wist ze producer Matt Ingram te strikken, bekend van samenwerkingsverbanden met ondermeer Michael Kiwanuka, The Staves, Florence and the Machine en Laura Marling. De samenwerking met laatstgenoemde zal waarschijnlijk de belangrijkste reden geweest zijn om met hem in zee te gaan. Marling schrijft ook persoonlijke, naar binnen gerichte liedjes. Volgens mij heeft Jakobsen veel naar de liedjes van Marling geluisterd, dat is heel duidelijk terug te horen in het liedje Shallow Digger, wat niet misstaan had op Marlings Once I Was an Eagle. Direct bij de eerste beluistering werd ik aangetrokken door haar aparte frasering en vibrato. Haar liedjes gaan zonder uitzondering over de liefde en haar gevoelens en zijn allen erg ingetogen. Ze wordt bijgestaan door stemmige strijkers en af en toe wat piano en fraai akoestisch gitaarspel. Op het eerste gehoor lijken de songs eenvormig, maar bij meerdere beluistering blijkt dat niet te kloppen. The Nordic Mellow bevat tien intieme liedjes, die zeer snel onder de huid kruipen.  In september komt ze gelukkig weer naar Nederland:  28 september  is ze te zien in Molen de Ster in Utrecht, 29 september in de Stevenskerk in Nijmegen, 30 september op het 7 Layers Festival in Amsterdam en op 25 november  op het Explore the North Festival in Leeuwarden.
Theo Volk
Releasedatum: 25 augustus 2017 Ingrooves





Josh Ritter - Gathering


Zo’n kleine twintig jaar, vanaf het begin, volg ik reeds de carrière van singer-songwriter Josh Ritter, die intussen al een fraai oeuvre heeft opgebouwd, met als absolute hoogtepunt Hello Starling. Een lied als Bone of Song van dat album geeft me nog iedere keer kippenvel als ik het hoor. Mijn interesse voor zijn muziek nam wat af met de in mijn ogen twee, matige laatste albums, The Beast in Its Tracks en Sermon on the Rocks. Eerstgenoemde album is zijn verwerkingsproces van zijn echtscheiding van Dawn Landes. Haar reactie volgde een jaar later met het fraaie Bluebird. Gathering is intussen zijn negende werkstuk, een album dat gelukkig weer het niveau haalt van de eerste zes. Helemaal vergeten blijkt Ritter zijn ex nog niet zijn, zoals blijkt uit de reeds uitgebrachte single Showboat. Hij vraagt zich daarin af of zij nog weleens aan hem terugdenkt, zoals hij aan haar. Showboat is trouwens voorzien van heerlijke blazers. Wat vooral opvalt is, dat veel van de liedjes erg catchy en aanstekelijk zijn. Het beste voorbeeld is misschien wel Cry Softly, het refrein met de regel “If you gotta cry, cry softly” blijft heel snel hangen. De teksten zijn over het algemeen met een positieve invalshoek geschreven. Slechts twee nummers hebben een wat droevige ondertoon, Myrna Loy en afsluiter Strangers. In Oh Lord (Part 3) zijn zelfs wat gospelinvloeden te horen, de song wordt mooi ingekleurd door orgel, gitaar en achtergrondkoor. Vermeldenswaard is ook het duet in When Will I Be Changed met legende Bob Weir, die zijn gedeelte bijzonder gevoelig zingt. De song is erg fraai opgebouwd, met een opvallende rol voor de saxofoon. Zoals altijd wordt Ritter omringd door zijn trouwe begeleidingsgroep The Royal City Band en zijn uitstekende geluidstechnicus Trina Shoemaker. Ritter maakt op Gathering een uiterst geïnspireerde indruk. Dat belooft veel voor zijn komende twee concerten in Nederland, 3 december in Doornroosje, Nijmegen en 4 december in Paradiso, Amsterdam.  
Theo Volk
Releasedatum: 22 september 2017 V2 Records



Gentle Knife - Clock Unwound


Op dit moment verlekkert zich menig progrock liefhebber aan de nieuwe muzikale kluif van Steven Wilson, To the Bone. Zondermeer een fraai album, maar toch voel ik me meer aangetrokken tot Clock Unwound het tweede album van de Noorse groep Gentle Knife. Waarschijnlijk komt dit doordat dit elfkoppige gezelschap zich laat inspireren door de progressieve rock uit het begin van de jaren zeventig. Muziek waarmee ik toen zelf opgroeide, vooral met groepen als King Crimson, Gentle Giant en Genesis. De groepsnaam lijkt me dan ook een samenvoeging van de groepsnaam Gentle Giant en het nummer The Knife van Genesis. Overigens doet men op hun website geheimzinnig over de oorsprong van de groepsnaam. Zo begon de ontstaansgeschiedenis van Gentle Knife in feite al in 1989 toen Charlotte Valstad Nielsen en Eivind Lorentzen elkaar ontmoetten op de Universiteit Oslo, waar ze samen musicologie studeerden. Zanger Brian M. Talgo, daarnaast schilder en auteur, luistert al zo’n vijfentwintig naar King Crimson als hij schildert. Niet zo vreemd dat hij verantwoordelijk is voor de mellotronbijdrages. De mellotron was, net als de dwarsfluit, prominent aanwezig op de eerste albums van King Crimson. Van een jongere generatie is Pål Bjørseth, die in 2008 afstudeerde in de muziek. Toch vormt dit bonte gezelschap een zeer homogeen collectief op Clock Unwound, dat als hoofdthema heeft, de meedogenloze voortgang van de tijd. Het album opent nog ingetogen met piano en trompet, maar dan volgen vijf lange, meeslepende composities vol tempo- en stemmingswisselingen. Je wordt al zeer snel meegezogen. Soms voegt men op vernuftige wijze geïmproviseerde jazzy en latin elementen toe aan de epische muziek. Clock Unwound is een absolute aanrader in het genre en bovendien het zoveelste bewijs, dat Noorwegen niet te onderschatten valt op het gebied van muziek.        
Theo Volk
Releasedatum: 8 september 2017 Bajkal Records


The Roseline - Blood


Leider van de band The Roseline is de uit Lawrence, Kansas afkomstige Colin Halliburton. Het heilige vuur voor de muziek begon pas op zijn negentiende te branden op het moment dat hij kunstgeschiedenis studeerde in Santa Fé, New Mexico. Na het horen van de klassieker van Lucinda Williams, Car Wheels on a Gravel Town, wilde hij nog maar een ding, muzikant worden. Hij kocht een gitaar en zijn buurman leerde hem zijn eerste akkoorden. Hij formeerde spoedig daarna de groep The Roseline en bracht al snel twee albums uit. Helaas kregen ze niet de erkenning waarop hij gehoopt had en stond op het punt er de brui aan te geven. Echter op dat moment kwam er een einde aan een vijf jaar durende relatie. Het verslag over de ups en downs ervan legde hij vast op het album Vast as Sky. Intussen is Blood het vijfde werkstuk van The Roseline, waarvan de groepsnaam verzonnen werd door de toenmalige bassist vlak voor aanvang van hun eerste optreden. De liedjes werden allemaal geschreven door Colin. De titel Blood  is een verwijzing naar het feit, dat Colin onbedoeld regelmatig verwijst naar het menselijke hart in de teksten. De liedjes gaan over relaties, op waardige wijze oud worden en over zijn leven als artiest en diens creativiteit. Muzikaal gezien beweegt men zich tussen alt country, americana en folkrock.  Een aantal van de liedjes wordt gedomineerd door een twangy gitaar, maar worden ook regelmatig smaakvol ingevuld door piano, saxofoon en viool. Erg prettig is de rustige, melancholische stem van Colin. Met name in Tennis Tan en Work & Love hoor ik een opvallende gelijkenis met Paul Simon. Tennis Tan is trouwens mijn favoriete track op dit fraaie album. Ter promotie van Blood zal The Roseline naar Europa komen voor optredens.
Theo Volk
Releasedatum: 29 september 2017 Eigen beheer




Micah P. Hinson - Presents the Holy Strangers


Zesendertig is hij intussen, de Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson, en heeft reeds een redelijk bewogen leven achter de rug. Micah groeide vanaf zijn vierde op in Abilene,  Texas, waar hij zich totaal niet thuis voelde. Rond zijn twintigste ontspoorde zijn leven, hij verdeed zijn tijd met skateboarden, maar erger nog, raakte verslaafd, ging om met foute vriendinnen en raakte bovendien dakloos. Gelukkig wist hij uit dit dal te klimmen dankzij de muziek. In Engeland toonde men veel interesse in zijn demo’s en zijn kostje was gekocht. Zijn debuutalbum in 2004, Micah P. Hinson and the Gospel of Progress, kreeg meteen lovende kritieken. Intussen Is Micah met Presents the Holy Strangers toe aan zijn negende album. Deze keer trakteert hij ons, zoals hij het zelf noemt, op een moderne folkopera.

Het vertelt het verhaal van een familie in oorlogstijd, we volgen de hoofdpersonen vanaf hun geboorte, de fase van verliefd worden en trouwen, het krijgen van kinderen, verraad, tot aan moord en zelfmoord. Het opname proces nam twee jaar in beslag. Micah maakte daarbij gebruik van de nodige analoge apparatuur. Het repertoire bestaat voor een deel uit instrumentale stuken. De andere liedjes worden op zijn kenmerkende, langzame manier gezongen. De langste track, Micah Book One, is gesproken. In Lover’s Lane dringt door zijn zang de vergelijking met Johnny Cash erg op. Helaas beschik ik over een promo zonder credits en persinfo, maar als ik mij niet vergis is afsluiter Come By Here een bewerking van een bekende traditional. De desolate pianoklanken hier passen goed bij deze treurig eindigende folkopera. Het album is eventueel hier reeds te bestellen. Tien oktober komt Micah Presents the Holy Strangers voorstellen op een mooie locatie, namelijk het Zonnehuis in Amsterdam.    
Theo Volk
Releasedatum: 8 september 2017 Full Time Hobby

Abonneren op: Posts (Atom)