Guido Belcanto - Liefde & Devotie


Voordat de in Turnhout geboren Guido August Constancia Versmissen onder eigen naam platen ging uitbrengen was hij in de jaren zeventig zanger voor balorkesten, straatzanger en variétéartiest. Zijn eerste roem als soloartiest verkreeg hij in 1989 met de single Op het zeildoek van de botsauto’s. Sinds die tijd brengt hij regelmatig albums uit, waarvan La Comédie Humaine mijn grote favoriet is. Wat mij vooral zo aantrekt in de liedjes van deze vertolker van het levenslied is de vaak aanwezige humor en zelfspot. Ook op Liefde & Devotie ontbreekt die natuurlijk niet, in Meneer de Politieman drijft hij weer de spot met zichzelf, de fraaie muziek is overigens van Admiral Freebee. Het repertoire bestaat dit keer voor een gedeelte uit eigen nummers en een aantal op muziek van anderen met eigen teksten. Tot de fraaiste nummers van eigen hand behoren Al Die Verspilde Schoonheid, Beste Anna en het stevige Uniek Specimen van de Menselijke Soort. In Laarzen van Spaans Leder op muziek van Bob Dylan zingt hij een beklijvend duet met Kimberley Claeys. Tot de prijsnummers kan de door Nick Cave bekend geworden traditionele murder ballad Henry Lee gerekend worden. Guido zingt het samen met Nathalie Delcroix. Uiteraard wordt Guido ook dit keer weer bijgestaan door zijn uitstekende muzikanten, Het Broederschap. Zijn trouwe fans kunnen weer zeer tevreden zijn, ik in ieder geval wel.   
Theo Volk

Releasedatum: 29 september 2017 Starman Records

Website: http://www.guidobelcanto.be/index.cfm


JW Roy & The Royal Family - A Room Full of Strangers


Ter gelegenheid van zijn twintigjarig jubileum brengt de sympathieke slagerszoon uit Knegsel vandaag zijn album A Room Full of Strangers uit. Morgenavond wordt de cd ten doop gehouden in een reeds uitverkochte show, uiteraard dichtbij zijn geboortegrond, de Effenaar in Eindhoven. Ondersteund door onder anderen Guus Meeuwis en natuurlijk ontbreekt jeugd- en boezemvriend meester-gitarist Ruud van den Boogaard niet. Samen met hem schreef hij namelijk in zijn jeugd zijn eerste liedjes. Voor zijn vorige, zeer fraai vormgegeven boek en album Dry Goods & Groceries componeerde Roy zelfs een liedje over Ruud, namelijk Building a Dream. Twintig jaar later mogen we zeggen dat zijn muziekcarrière inderdaad goed van de grond is gekomen. Met dank aan mensen als Johan Derksen, Bert van de Kamp en uiteraard de helaas onlangs ontvallen Geert Henderickx, die americana een warm hart toedroegen, toen dit genre alles behalve dan populair was in Nederland. Intussen is dat duidelijk veranderd en heeft op dit moment Ilse DeLange een populair tv-programma over de countrymuziek bij de publieke omroep, Ilse’s veranda. Op het nieuwe album is een fraai, klein gehouden duet van  JW en Ilse terug te vinden, het toepasselijk getitelde We’re Still Here, want ook Ilse bracht bijna twintig jaar geleden haar eerste album uit. Andere bekende namen die acte de présence geven zijn Michael Prins, Lea Kliphuis en de tweelingbroers van Tangarine. Ook zingt JW een ontroerend duet met broer Jeroen in Broke Brothers. The Royal Family die bestaat uit gitarist Cok van Vuuren, toetsenist Roel Spanjers, bassiste Judith Renkema en drummer Rob Wijtman laten een breder geluid horen dan op de voorganger. Andermaal bewijst JW dat hij niet voor niets al zo lang rondloopt in de muziekwereld. A Room Full of Strangers wordt samen uitgebracht met het platenlabel Concerto Records, dat sinds een paar jaar zelf albums uitbrengt, een zeer toe te juichen initiatief. Eind januari start de uitgebreide tournee ter ondersteuning van deze fraaie release.    

Theo Volk

Releasedatum: 29 september 2017 Royal Family Records / Concerto Records

Website: http://jwroy.nl/



Tine Thing Helseth - Never Going Back


In augustus werd de jonge klassieke trompettiste Tine Thing Helseth dertig. Sinds haar BBC Proms debuut in 2013 gaat het haar erg voor de wind. Ze speelde reeds met een groot aantal toporkesten over de gehele wereld, waaronder met ons eigen Rotterdams Philharmonisch Orkest, waarmee ze vorig jaar december nog twee concerten in de Doelen gaf. Haar repertoire bestaat voornamelijk uit de grote klassieke namen, maar daarnaast speelt ze ook werk van bijvoorbeeld Astor Piazzolla en Kurt Weill. Haar grote schare trouwe fans zullen verrast worden door haar nieuwe album Never Going Back, hopelijk net als ik, op een zeer positieve manier. Deze keer geen bekend klassiek repertoire, maar negen zelf geschreven liedjes. Liedjes die een mix zijn van pop en jazz. Ze zijn sereen, catchy en melodisch. Zelf omschrijft ze het album als volgt : “All the songs on my new album are from the same period in my life. They are all about the same. The experiences have the same feelings, colors, thoughts, descriptions. It’s as if they’re all connected, and they all try to describe the  same  - but in different ways. Therefore, are the songs and sounds in the same landscape. They simply belong in the same world. Never Going Back is to me a great description of this specific time which has been, and which I will not return to.” Ze zingt voor de eerste keer en op een manier alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. Het is dan ook voor mij een volkomen raadsel, dat ze nu pas met een vocaal album op de proppen komt, want ze beschikt over een prachtige stem. Ze wordt omringd door uitstekende musici, waarvan vooral  Mathias Eick en jazzgitarist Jarle G. Storløkken een belangrijke rol spelen. Laatstgenoemde schreef mee aan het zeer catchy titelstuk en bijzonder fraaie afsluiter Unspeakable. Het klassieke tintje wordt verzorgd door het strijkkwartet Oslo Strings. De komende tijd geeft Helseth veel klassieke concerten, de grote vraag is voor hoelang nog. Never Going Back is in meerdere opzichten een bijzonder aangename verrassing en behoort voor mij tot de fraaiste releases van 2017.     
Theo Volk
Releasedatum: 13 oktober 2017 Grappa 
Website: http://www.tinethinghelseth.com/



Richard van Bergen & Rootbag - Walk On In


In november wordt Richard van Bergen zestig, maar hij heeft nog steeds de gedrevenheid van een beginnend artiest. En is hij nog steeds verliefd op zijn gitaar. Heel regelmatig verschijnen er op zijn Facebookpagina filmpjes, waarop een druk repeterende van Bergen te zien is. Maar ook in de praktijk is hij vaak samen met Jody van Ooijen (drums) en Roelof Klijn (bas) te vinden op festivals als Blues Peer, Zwarte Cross en Moulin Blues. Al deze in het verleden op gedane ervaring hoor je duidelijk terug op hun tweede schijf Walk On In. Het debuutalbum werd al lovend ontvangen, Willem Jongeneelen van Oor noemde het zelfs één van de beste rootsalbums ooit in Nederland gemaakt. Het nieuwe album is wat mij betreft nog een klasse beter. Het is te horen dat het trio nog meer naar elkaar is toegegroeid. Natuurlijk is de muziek ook deze keer weer ondergedompeld in de Delta blues, swampy R & B, maar hoor je ook af en toe rock- en funkinvloeden. Niet voor niets is Jimi Hendrix de grote favoriet van Richard. In Middle of the Night is dat bijvoorbeeld terug te horen. Regelmatig zijn de liedjes erg catchy, groovy, funky of bezitten ze ijzersterke refreinen. That’s What You Do to Me is de toepasselijke titel van zo’n liedje met een memorabel refrein. Al meer dan een week krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Af en toe worden de heren op voortreffelijke wijze ondersteund door Erik en Roel Spanjers en mondharmonicavirtuoos Gait Klein Kromhof. Het zijn niet voor niets drie veelgevraagde gastmuzikanten. Het album bevat elf eigen composities van Richard en een opmerkelijke, korte soloversie van de gospel traditional I’m Willing. Walk On In is het fraaiste bluesalbum, wat dit jaar in Nederland tot nu toe verschenen is. 

Theo Volk

Releasedatum: 29 september 2017 Naked






Marry Waterson & David A. Jaycock - Death Had Quicker Wings Than Love


Lal, Norma en Mike Waterson zijn grote namen in de rijke Britse folkhistorie. Lal en Mike zijn ons helaas al ontvallen, maar hun cultklassieker Bright Phoebus uit 1972 stond door de recente heruitgave weer volop in de belangstelling. Het was een baanbrekend album, dat nieuwe impulsen gaf aan de wat vastgeroeste traditionele folkmuziek in die tijd. De oorspronkelijke opnames werden mede door Lal’s dochter Marry opgekalefaterd. Marry behoort samen met nicht Eliza Carthy tot de vaandeldragers van de hedendaagse folk. Beiden bewandelen nieuwe wegen. Eliza bracht onlangs met haar Wayward Band het voortreffelijke Big Machine uit. Marry werkte eerder met broer Oliver Knight, met wie ze twee mooie albums maakte. Twee jaar terug begon ze samen te werken met David A. Jaycock, wat nu een gouden greep blijkt te zijn. Two Wolves werd unaniem lovend ontvangen in de pers. Het is een volstrekt uniek album, gevuld met liedjes met een volledig eigen signatuur. Marry’s stem en frasering zijn net zo apart als die van haar moeder Lal. Haar moeder schreef teksten die cryptisch en mysterieus waren, ook daarin gaat de vergelijking tussen moeder en dochter op. Haar manier van liedjes schrijven is opmerkelijk, doordat ze geen enkel instrument bespeelt. Ze begint gewoon met flarden tekst, welke daarna eerst in een melodie wordt gegoten en vervolgens ontstaat het ritme. Daarna legt ze het vast op haar Iphone. Vervolgens laat ze het aan anderen horen. Op deze wijze ontstond ook Two Wolves. David voelde de rudimentaire opnames goed aan en wist ze samen met Marry tot prachtig uitgewerkte songs te vervolmaken. Voor Death Had Quicker Wings Than Love heeft Marry de ambities nog wat opgeschroefd, omdat ze met producer Adrian Utley (Portishead, Patti Smith) wilde samenwerken. Utley liet het bij de productie gelukkig vooral draaien om Marry’s stem en  David’s gitaar, slechts spaarzaam werden andere instrumenten ingezet. Dat komt de homogeniteit ten goede zonder dat het eenvormig wordt. Utley besteedde erg veel tijd in de plaats van de opnames en de plaatsing van de microfoons. De chemie tussen Marry en David is nog steeds volop aanwezig, het album en het artwork is van dezelfde klasse als zijn voorganger. Een album waar je niet snel op uitgeluisterd zult raken.         
Theo Volk
Releasedatum: 29 september 2017 One Little Indian Records




The Clientele - Music for the Age of Miracles


Het laatste levensteken van The Clientele dateert alweer uit 2010, de EP Minotaur. Dat had meerdere redenen. Allereerst stichtte de spil van deze groep Alasdair MacLean samen met Lupe Núñez-Fernández een gezin. Daarnaast brachten ze samen onder de naam Amor de Dias twee fraaie albums uit. Music for the Age of Miracles is het eerste album voor een nieuw label, Tapete Records. Veel is er niet veranderd in de muziek sinds het voortreffelijke album Bonfires on the Heath uit 2009. Op het nieuwe album werkt MacLean weer samen met Anthony Harmer, ze waren elkaar midden jaren negentig uit het oog verloren. Na die tijd heeft Harmer zich verdiept in de Santoor, de Iraanse variant van de dulcimer. Een tijdje terug vroeg MacLean zich af hoe het Harmer zou zijn vergaan en zocht contact. Die op zijn beurt stelde voor om eens een keer samen te jammen. Ze hoefde niet ver te reizen, want ze bleken slechts drie straten van elkaar te wonen. Zelf omschrijven ze de thema’s van de nieuwe schijf als : “Birth, rebirth, the ghost in the trees, something on the edge of sight, the faces we love, childhood, parenthood, the dance of our days, music for the age of miracles”. Muzikaal gezien borduren ze verder in het dreampop genre. Uiteraard worden de liedjes ingetogen gezongen door MacLean en ook de strijkers ontbreken niet. Het album had bij mij wel even tijd nodig om te overtuigen, het is goed dat ze weer terug zijn.    

Theo Volk

Releasedatum: 22 september 2017 Tapete Records





Chloë Chadwick - Dustbowl Jukebox


Naar eigen zeggen nam het tot stand komen van haar debuutalbum Dustbowl Jukebox zo’n twee decennia in beslag. Deze tweeëndertigjarige singer-songwriter groeide op in Staffordshire, maar woont de laatste jaren in het noordoosten van Engeland. Het leverde haar de bijnaam The Northern Country Queen op. Haar begeleidingsband bestaat uit Mark Bushell (gitaar), Scott Riby ( drums en percussie), Nick Bayes ( bass) en James Clarke (toetsen), alle vier uitstekende muzikanten. Chloë is niet in een hokje te plaatsen, het varieert van pop, rock, country, blues tot soul. Veelal zijn het uptempo liedjes, die erg catchy zijn en voorzien van aanstekelijke ritmes. In dit type song klinkt haar stem vrij krachtig. Maar in ingetogen songs als Never Change is die stem breekbaar en hoor je tevens een heerlijk hees randje. Veelal gaan de liedjes over de liefde, Never Change gaat over liefdesverdriet. Het ingetogen Big River schreef ze voor haar levenspartner Lorayne, die haar al vele jaren door dik en dun steunt. Een beetje vreemde eend in de bijt is Iamnotamachine, waarin een heerlijke piano de hoofdrol voor zich opeist. Doordat de muziek erg goed in het gehoor ligt, zal dit album een grote groep muziekliefhebbers aanspreken. Door een aantal critici werd al lovend geschreven over Dustbowl Jukebox, onder meer door No Depression. Het debuut van Chloë heeft lang op zich laten wachten, maar ze mag meer dan tevreden zijn over het uiteindelijke resultaat.  
Theo Volk
Releasedatum: 30 juni 2017 Eigen beheer




The Weather Station - The Weather Station


Heel toevallig ontdekte ik Tamara Lindeman (aka The Weather Station en  aka Tamara Hope), doordat ze meezong op het fraaie titelnummer van Will Strattons Grey Lodge Wisdom. De tweeëndertigjarige singer-songwriter uit Toronto brengt sinds 2008 muziek uit, The Weather Station is haar vierde album. Dat lijkt een bescheiden aantal, maar ze acteert ook nog naast haar muziekcarrière. Sinds haar veertiende speelt ze in films en daarnaast ook veel in tv-films en tv-series. Haar vorige album Loyalty werd geproduceerd door Afie Jurvanen (aka Bahamas), een van de beste singer-songwriters, die er in Canada rondlopen. Deze keer hield ze zelf de touwtjes in handen, met nog wel een adviserende rol voor Jurvanen. Ze schreef alle nummers en strijkers arrangementen. Dat laatste deed ze meer dan verdienstelijk voor het buitengewoon aanstekelijke  Kept it all to myself. Dezelfde aanstekelijkheid bezit Thirty, waarin op subtiele wijze een fluit te horen is. Haar stem heeft af en toe wat weg van die van Aimee Mann. Haar frasering en stembuigingen zijn vaak opmerkelijk. De intelligente en gedetailleerde teksten hebben veelal op haar eigen gevoelens en gedachtes betrekking. Naast uptempo songs ook een aantal meer ingetogen nummers. De songs worden zonder uitzondering fraai ingekleurd, vaak ook met strijkers. Lindeman is duidelijk gegroeid als songschrijver en The Weather Station is absoluut haar fraaiste en meest ambitieuze werkstuk tot nu toe. Het album is onder anderen binnenkort verkrijgbaar tegen een zeer schappelijke prijs en zonder verzendkosten bij de webschop van De Konkurrent, die overigens veelal onbekende, maar zeer interessante releases aanbieden.  
Theo Volk
Releasedatum: 6 oktober 2017 Paradise of Bachelors

The Weather Station live (samen met Will Stratton):
20-10 GENT: Trefpunt
21-10 UTRECHT: Ramblin Roots Festival
26-10 AMSTERDAM: Tolhuistuin

James Elkington - Wintres Woma


De afgelopen tijd kreeg het debuutalbum Wintres Woma van James Elkington al de nodige aandacht in de pers, maar nog een klein beetje extra kan volgens mij geen kwaad. Wintres Woma is oud Engels voor het geluid van de winter, een term welke hij toevallig tegenkwam in een historisch boek. Singer-songwriter Elkington groeide in de jaren zeventig en tachtig op in Engeland, maar woont tegenwoordig aan de andere kant van de oceaan. Hij heeft al een enorme staat van dienst, hij werkte bijvoorbeeld al met Richard Thompson, Joan Shelley, Michael Chapman en Jeff Tweedy. In de studio van laatstgenoemde werd het album opgenomen.  Naast folk, verbreedde hij zijn muzikale spectrum door uitstapjes naar de (progressieve) rock en jazz. Zijn debuut wordt vooral geïnspireerd door de folk van de late jaren zestig en zeventig. In de opener Make it Up hoor je in het gitaarspel direct de invloed van Nick Drake. Zijn gitaarspel is zijn belangrijkste troef, want dat is fenomenaal. Richard Thompson is niet voor niets zo lovend over hem. Daarnaast beschikt hij over een prettige bariton.  Ook als songschrijver verstaat hij zijn vak. Op een na zijn alle liedjes door hemzelf geschreven. Opmerkelijk is zijn cover van de traditional The Parting Glass, want die wordt hier instrumentaal vertolkt. Van oorsprong was het een lied, wat a capella gebracht werd. Hij wordt slechts spaarzaam door anderen begeleid en zijn er af en toe americana-invloeden te horen. Vooral liefhebbers van het betere gitaarspel zullen Wintres Woma kunnen appreciëren.      
Theo Volk
Releasedatum: 20 juni 2017 Paradise of bachelors



Angelo De Augustine - Swim Inside the Moon


Eigenlijk was Sufjan Stevens van plan alleen nog maar eigen werk uit te gaan brengen op zijn Asthmatic Kitty-label. Na het horen van opnames, die bestemd waren voor het tweede album van Angelo De Augustine veranderde hij direct van gedachte. Niet alleen Sufjan Stevens en ik hoorden direct dat deze vierentwintigjarige jongeman uit Californië bulkt van het talent. Ook onder anderen Thomas Bartlett (The Gloaming) onderkende al eerder zijn muzikale kwaliteiten. Op de binnenhoes bedankt Angelo een groot aantal mensen, die een groot aandeel hadden in zijn muziekcarrière. In de eerste plaats zijn moeder, die in haar eentje hem een zorgeloze en zorgzame jeugd bezorgde. Zijn carrière begon reeds tien jaar geleden. Twee jaar geleden was hij gedwongen een periode rust te nemen door een ziekte, die zijn stem bedreigde. Gelukkig herstelde zijn stem volledig. De gebruikte opnamemethode was eenvoudig. Hij gebruikte een Shure SM57 microfoon, die geplaatst werd in de badkamer en zijn analoge opname apparatuur stond in de kamer ernaast. Opnemen in een badkamer is overigens niet nieuw, Jim Morrison deed het al voor het album L.A. Woman. Op zijn tweede album Swim Inside the Moon houdt Angelo zijn breekbaar gezongen liedjes klein. Naast zijn akoestische gitaar maakt hij spaarzaam gebruik van synthesizers, elektrische gitaar en de honderd jaar oude piano van zijn moeder. Dat het album uitgekomen is op Asthmatic Kitty, is niet vreemd, je zou hem kunnen zien als de missing link tussen Sufjan Stevens en Elliot Smith. Daarnaast hoor je in het gitaarspel ook af en toe de invloed van Nick Drake. Het lijkt me dan voor de hand liggen, dat liefhebbers van zowel Sufjan Stevens en Elliott Smith, maar ook die van Nick Drake, waarschijnlijk dit album zullen gaan omarmen als een dierbaar kleinood. In november komt Angelo naar de lage landen voor een paar concerten. Maar voorafgaande zal hij nog een aantal concerten in Amerika en Canada verzorgen met een ander opmerkelijk talent, Moses Sumney. Hopelijk gaat u begin november kijken naar dit buitengewone talent.        
Theo Volk
Releasedatum: 18 augustus 2017 Asthmatic Kitty

Angelo De Augustine live:

04-11 DEN HAAG: Crossing Border Festival
05-11 MAASTRICHT: Lumière
07-11 BRUSSEL: Botanique / Rotonde

Abonneren op: Posts (Atom)