Starcrawler - Starcrawler


Starcrawler is een uit piepjonge muzikanten bestaande rockband uit Los Angeles, die een contract in de wacht sleepte bij het vermaarde Rough Trade label. Al spoedig brachten ze de single Ants uit, dat opgepikt werd door Sir Elton John in zijn Beats 1 radio show. Kort erop sierden ze de voorpagina van LA Weekly, met als kop  “With fake blood and frenetic songs, Starcrawler make rock feel dangerous again". De groep werd overigens al in 2015 opgericht door de nu achttienjarige zangeres Arrow de Wilde, nadat ze gitarist Henri Cash ontmoette op Echo Park High School. De single Ants bleef ook niet onopgemerkt voor Ryan Adams. Hij bood aan om hun debuutalbum Starcrawler te produceren in zijn Pax-Am Studio. Enthousiast twitterde Adams regelmatig tijdens de opnames, dat hij behoorlijk onder de indruk was van deze jonge glamrockers. Uiteraard zijn er de nodige invloeden te horen, zo is de hoes bijvoorbeeld een vette knipoog naar The Cramps. Ook muzikaal gezien. Verder hoor je invloeden variërend van the Yeah Yeah Yeahs, Alice Cooper, Ozzy Osbourne tot aan The Runaways. Veelal zijn de nummers van dicht hout zaagt men planken, maar een fraai ingetogen nummer als Tears laat horen dat ze meer in hun mars hebben. Overigens staat de single Ants niet op het album. In oktober zetten ze op London Calling al de boel op stelten, iets wat ze ongetwijfeld binnenkort weer zullen doen in Paradiso en Botanique. We gaan volgens mij nog veel horen van dit verfrissende rockbandje.
Theo Volk
Releasedatum: 19  januari 2018 Rough Trade
Starcrawler live:
22-01 AMSTERDAM: Paradiso (kleine zaal)
26-01 BRUSSEL: Botanique, Witloof Bar

Stick in the Wheel - Follow Them True


Hun debuutalbum From Here kreeg in 2015 veel lovende kritieken, fRoots koos het zelfs tot hun album van het jaar. In de songs op dat album stond de werkende klasse uit heden én verleden centraal. Vorig jaar namen Ian Carter en Nicola Kearey het enigszins verwarrend getitelde From Here: English Folk Field Recordings op met de crème de la crème van de Engelse folk. De werkwijze was steeds dezelfde, bekende en minder bekende folkartiesten werden steeds in vertrouwde omgeving met behulp van twee microfoons live opgenomen. Het leverde een bijzonder fraai album op, wat zeker een vervolg verdient. Follow Them True is weer een echt groepsalbum geworden, alhoewel Ian en Nicola samen zeven nummers schreven en de overige van arrangementen hebben voorzien.  De thema’s op het album zijn rituelen en cycli. Het repertoire is minstens zo radicaal en urgent als op het debuut, het niveau van de songs is echter hoger. De liedjes worden uiteraard op authentieke wijze gezongen door Nicola met haar vette Cockney accent, Unquiet Grave zelfs a capella. Daarnaast is er ook een fraaie instrumentale uitvoering te vinden van de bekende traditional Abbots Bromley Horn Dance, genoemd naar de gelijknamige stad én de oudst bekende dans van Engeland. Net als op hun debuut weten ze de soms stokoude muziek urgent en vitaal te laten klinken. Uncut noemde ze niet voor niets “Britain’s most exciting new folk band”. Met Follow Them True bewijzen ze dat andermaal te zijn.  
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Eigen beheer

Rosemary & Garlic - Rosemary & Garlic


Meer dan tien jaar geleden fietste Anne van den Hoogen met haar discman door de polder naar school vaak luisterend naar haar lievelingsalbum uit die tijd, Parachutes van Coldplay. Ze kon toen nog niet bevroeden dat ze recent samen met Dolf Smolenaers als het duo Rosemary & Garlic bij hetzelfde label als Coldplay terecht zou komen. Precies drie jaar geleden brachten ze in eigen beheer hun EP The Kingfisher uit. De titel is een verwijzing naar de op de hoes afgebeelde ijsvogel. De natuur speelt een belangrijke rol in hun liedjes op deze EP. Vooral het nummer Old Now is erg populair op Spotify, intussen meer dan negen miljoen keer gestreamd.  Van het debuutalbum Rosemary & Garlic zijn de eerste twee nummers intussen reeds opgenomen in de bekende playlist van Spotify, The most beautiful songs in the world. De songs kwamen in alle rust tot stand in hun Utrechtse studio. Net als op hun EP speelt ook nu weer de natuur een belangrijke rol. De muziek doet niet alleen vaak dromerig aan, maar is tevens een ode aan de dromers. “Het gaat ook over eenzaamheid en authenticiteit, het zet de vreemde ziel, de outsider, voorop en omarmt hem in zijn eigenheid”. De hemelse, heldere stem van Anne wordt vaak door fraaie piano- of elektronicabijdragen van Dolf begeleid. Soms hoor je wat invloeden terug, zoals de subtiele verandering van akkoorden (Nick Drake), vervreemdende ritmes (Patrick Watson) en soms de invloed van Sufjan Stevens. Rosemary & Garlic is sprankelend, lichtvoetig, maar heeft daarnaast diepgang en zal daarom een zeer grote groep muziekliefhebbers gaan aanspreken.
Theo Volk
Releasedatum: 12 januari 2018 Nettwerk / V2
Rosemary & Garlic live:
11-1 HOOFDDORP: Café Live
13-1 VLAARDINGEN: De Kroepoekfabriek
20-1 GRONINGEN: Eurosonic/Noorderslag

Whitherward - The Anchor


Het indie-folkduo Whitherward, bestaande uit Ashley E. Norton en Edward Williams, omschrijft hun muziek als : “A little bit Simon and Garfunkel, a little bit Civil Wars, a whole lot of fun”. Denk dan echter meer aan Civil Wars dan aan Simon and Garfunkel. Het duo toert erg veel en hun debuutcd The Anchor (vooraf gegaan door drie EP’s) kan eigenlijk grotendeels gezien worden als een verslag van het leven op tournee.  Deaf, Dumb and Blind stond overigens al op Vulnerable. De zang van het duo staat uiteraard centraal, maar daarnaast is er een prominente rol weggelegd voor Stefanie Groot (akoestische en elektrische viool, mandoline, klokkenspel). Veelal beweegt men zich in het folkidioom, uitzondering op die regel is het heerlijke, soulvolle Parallel Universe, waarin zelfs een klein gedeelte wordt gerapt. Ook in afsluiter Wasteland wordt het experiment niet geschuwd. In het nieuwe jaar staan alweer de nodige shows op het programma, ook in Europa, helaas (nog) niet in Nederland. Zojuist meldde Peter van Zeijl me dat ze in het weekend van 20  juli te zien zullen zijn in hun Podiumcafé Peter en Leni te Steendam.
Theo Volk
Uitgebracht in eigen beheer




Alela Diane - Cusp


Al sinds haar doorbraakalbum The Pirate’s Gospel uit 2006 heb ik een groot zwak voor de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane Menig. En dat is niet alleen vanwege haar prachtige stem, maar ook omdat ze gewoon eigenzinnig haar eigen muzikale wegen bewandelt. Zich totaal niets aantrekkend van trends en schrijvend over haar eigen gevoelens. Op Cusp staat het moederschap centraal. De elf songs werden in slechts drie weken geschreven tijdens haar verblijf in Caldera, Oregon. Geheel in haar eentje, voor zich zelf eten bereidend en liedjes schrijvend bij een houtkachel. Het creatieve proces kwam volledig tot ontplooiing en leverde elf bloedmooie songs op. Vaak speelt de piano een centrale rol, zoals in opener Albatross. Kers op de taart is echter de trompet. Ze zingt dat ze graag een albratros zou zijn, zodat ze een beter overzicht zou hebben op haar leven : “I rather be an albatross, looking back on what I left behind”. Zoals gewoonlijk zijn haar teksten zeer de moeite waard, zoals de vooruitgesnelde single Émigré al bewees. Op fraaie wijze beschrijft ze het relaas van bootvluchtelingen en in het bijzonder van moeders en kinderen. Maar meestal gaat het over haarzelf en haar directe omgeving, zoals Never Easy, wat over haar moeizame relatie met haar moeder gaat. Echter een ding is veranderd sinds Alela zelf moeder geworden is. Ze beseft nu dat haar moeder meer van haar houdt dan zij ooit van haar moeder zal kunnen houden. Het zijn slechts wat voorbeelden van het fraaie repertoire op dit album, zonder enige twijfel haar mooiste tot nu toe. Het concert op 29 januari is al uitverkocht, maar in april komt ze terug om dit ijzersterke repertoire ten gehore te brengen.       
Theo Volk
Releasedatum : 9 februari 2018 Allpoints

Erwin Java - Keepin’ It Real...


Twee dagen geleden stond Erwin Java nog in Ahoy, als afsluiter van de door Johan Derksen georganiseerde Pioniers van de Nederpoptournee. Daarnaast had hij een druk jaar met zijn band King of the World. Veel rust zal hij de komende tijd niet krijgen, want hij maakt ook deel uit van het volgende project van Johan Derksen, Keeps the Blues Alive, waarmee hij tot begin juni in veel theaters te zien zal zijn. De eenenzestigjarige Java heeft een imposante staat van dienst, waaronder vijfentwintig jaar als bandlid van Cuby & The Blizzards. Daarnaast is hij medeoprichter en docent aan het Noorder Muziekinstituut in Groningen. Wellicht is de titel van zijn soloalbum Keepin’ it Real… een verwijzing naar de komende tournee met Johan Derksen. Op 1 december kwam het album in eigen beheer uit, maar er schijnt in januari een reguliere release te volgen.  Op zijn eerste, zelf geproduceerde soloalbum covert Java tien songs uit het blues-, jazz-, soulgenre, die tekstueel en/of muzikaal een speciale betekenis voor hem hebben. Hij weet de geselecteerde nummers op voortreffelijke wijze van een nieuw jasje te voorzien. Opener en ontzettend vaak gecoverde Sweet Georgia Brown krijgt hier een heerlijk swingende instrumentale versie. Ook de fraaie afsluiter  A Change Is Gonna Come is instrumentaal. Java brengt het bijzonder relaxt. Voor de overige acht tracks doet Java een beroep op twee geweldige vocalisten, Tineke Schoemaker (Barrelhouse) en Ralph de Jongh. Het titelnummer van het comebackalbum van Solomon Burke, Don’t Give Up On Me, wordt zeer beklijvend gezongen door Schoemaker. Zelfs een vaak afgekloven nummer als I Put a Spell On You van Screamin’ Jay Hawkins, weet Java spitsvondig om te toveren tot een slowblues. Overigens fantastisch gezongen door Ralph en één van de hoogtepunten op het album. Erg blij ben ik met de aanwezigheid van Ain’t No Love in the Heart of the City, bekend geworden in de jaren zeventig door Bobby “Blue” Bland. Het staat trouwens op zijn fantastische album Dreamer, een absolute aanrader. Ook vermeldenswaard is Red House van Jimi Hendrix. Met zulke fraaie interpretaties door de vocalisten en inventief gitaarspel en arrangementen  van Java worden de vertolkte klassiekers absoluut levend gehouden!      
Theo Volk
Releasedatum: 1 december 2017 Eigen beheer
Website: http://www.erwinjava.nl/

Zachary Richard - Gombo


Het is een klein wonder dat Zachary Richard nog steeds muziek maakt en platen uitbrengt. In 2010 kreeg hij een beroerte, waarna hij twee jaar moest revalideren. Zijn eerste album High Time verscheen reeds in 1972 en sindsdien bracht hij meer dan twintig albums, veelal in eigen beheer, uit. Daarnaast schrijft hij gedichten en kinderboeken. Zoals altijd is de invloed van de zydeco in zijn muziek nooit ver weg, ook niet op Gombo. Zydeco, de muziek van de oorspronkelijk uit Canada afkomstige Cajuns. Het is dan ook niet zo vreemd dat in een nummer als Le Ballade D’Émile Benoît de vergelijking zich opdringt met Bruce Cockburn. Zachary Richard is niet voor niets erg populair in het Franstalige gedeelte van Canada, waar hij een aantal gouden platen kreeg uitgedeeld. Bovendien werd hij daar gedecoreerd met de hoogste Canadese onderscheiding, Order of Canada. Op Gombo handhaaft hij zijn beproefde methode, de helft van de songs is Franstalig en de andere Engelstalig. Voor degenen die de Franse taal niet machtig zijn, op zijn website heeft Zachary ze vertaald naar het Engels, maar ook de Engelstalige liedjes naar het Frans. De titel van het album is natuurlijk een verwijzing naar de meest gangbare maaltijd in Louisiana, Gumbo. Een gerecht bestaande uit ingrediënten uit vele tradities. Hetzelfde geldt voor de muziek op dit album. In de jaren zeventig en tachtig maakte Clifton Chenier de zydeco erg populair, anno 2017 laat Zachary Richard horen dat het genre nog steeds het beluisteren meer dan waard is.    
Theo Volk
Releasedatum: 22 december 2017 Eigen beheer



Beth Wimmer - Bookmark


Beth Wimmer is een uit Californië afkomstige, maar in Zwitserland woonachtige singer-songwriter. Naast een solocarrière vormt ze een duo met Suzie Candell. Haar titelloze debuutalbum verscheen in 2001, vandaag haar nieuwste, het in eigen beheer uitgebrachte album Bookmark. Het is mijn eerste kennismaking met de muziek van Beth en direct een zeer aangename. Ze is zowel een uitstekend zangeres, met een soulvolle stem, maar ook een begenadigd liedschrijver. Een uptempo liedje als Loosen My Grip is na één keer luisteren al niet meer uit je muzikale geheugen te branden. Let hier ook eens op het oerdegelijke gitaarspel van medeproducer Billy Watts, die lang in de band van Eric Burdon speelde. Veelal zijn haar liedjes ingetogen en daarin komt het stem het beste tot zijn recht. Uit haar teksten blijkt vooral dat ze geniet van het leven dat ze leidt, ze hangt niet aan materiële dingen, zoals bijvoorbeeld blijkt uit Pretty Good : “I don’t want the latest phone, I don’t need more plastic stuff filling up my humble home”. Van het vrolijke, zeer goed in het gehoor liggende Mexico straalt de levensvreugde af. Alle liedjes schreef Beth zelf, op de cover van David Bowies Starman na. Dat liedje heeft een speciale betekenis voor Beth, het  vormde ooit de motivatie om zangeres te worden. Op het handig uitklapbare hoesje staan de teksten vermeld. In oktober verzorgde Beth nog twee optredens in Nederland, waaronder in podiumcafé Peter en Leni in Steendam. Gelukkig bestaan er in Nederland nog zulke locaties, waar minder bekende, onafhankelijke artiesten een kans krijgen. In het geval van Beth zeer terecht, want ze levert met Bookmark een prachtplaat af.      
Theo Volk
Releasedatum: 29 december 2017 Independent

Rupert Wates - The Lights of Paris


De Londense singer-songwriter Rupert Wates waagde zijn eerste poging naar succes door met zijn liedje Slow Boat in 1994 mee te doen als finalist aan de Britse voorronde van het Eurovisie Songfestival, helaas wist hij niet te winnen. Eind jaren negentig werd hij uiteindelijk toch fulltime muzikant, nadat hij een contract bij Eaton Music in de wacht had gesleept. Sinds die tijd bracht hij een aantal albums uit en trad hij gemiddeld 120 keer per jaar op in de Verenigde Staten, Canada en Europa. De titel van het nieuwe album, The Lights of Paris, is niet zo heel vreemd, van 2001 tot 2006 woonde hij in de Franse lichtstad. Het album had overigens net zo goed Englishman in New York kunnen heten, want sinds 2006 verdeelt hij zijn tijd tussen New York en Colorado. Sinds zijn komst naar Amerika sleepte hij al dertig muziekprijzen in de wacht. Op de nieuwe schijf wordt hij slechts begeleid door Adrianna Mateo op viool en Brian Sanders op cello. Meer hebben de elf prachtige liedjes van Wates ook niet nodig. Soms zijn ze ingetogen en een enkele keer gejaagd. Dat hij regelmatig met Nick Drake vergeleken wordt is in dit geval, zeker wat zijn stem betreft, terecht. Mijn favoriete track is Fields of America, wat betrekking heeft op de Amerikaanse geschiedenis. Bij het album zit een keurig verzorgd boekje. Liefhebbers van Nick Drake en fraai gearrangeerde folk zullen zich aan The Lights of Paris geen buil vallen.  
Theo Volk
Releasedatum: 29 december 2017 Bite Music

Rob Corcoran & the Necessary Evils - Inverse Alchemy


“Heart-on-sleeve, alt-folk americana with a Dublin Accent” is de rake omschrijving, die staat te lezen op de hoofdpagina van Robs website. Rob Corcoran is een ervaren in Londen woonachtige singer-songwriter met Ierse wortels. Net als alle Ieren is Rob een geboren verhalenteller en een uitstekend zanger. Hij draagt dus zijn hart op de tong, ook over zijn eigen gevoelsleven. De eerste drie songs gaan over een donkere periode in zijn leven. Vooral Hurts Me Too raakt diep, niet alleen voor de luisteraar : “This might sound strange to you, But it hurts me too”. Rob werkte lang als archivaris voor een nieuwsorganisatie, daardoor zag hij veel beeldmateriaal over vluchtelingen, die net als andere familieleden of geliefden de oversteek naar Europa proberen te maken. Het resulteerde in Get to You.  Vele jaren geleden schreef hij Train Songs, niet lang na het overlijden van Johnny Cash en June Carter. De dood van zijn held Cash schokte hem.  Sake of a Song is een verwijzing naar For the Sake of a Song, een liedje van een andere held van hem, Townes van Zandt. Één van de vele fraaie songs, Four in the Morning, schreef hij midden in de nacht, hartje zomer, na wakker te hebben gelegen over een verloren liefde en wat er fout gegaan was. Twee songs hebben betrekking op het katholieke geloof. Een ervan is het zeer indringende Ringing That Bell. De laatste tientallen jaren kwam het misbruik in Ierland door de katholieke kerk aan het licht. Een aantal van die slachtoffers ontvluchtten Ierland en vestigden zich in Engeland. De meesten van hen raakten aan de drank, omdat ze het verleden geen plaats konden geven. Rob ontmoetten een aantal van hen en schreef deze diep rakende song. Door de verontwaardiging hierover schreef Rob ook het zeer aanstekelijke en grappige  What Did You Do with Jospeh, Jesus?   Afsluiter The Pub on the Hill gaat over het constateren van het feit dat steeds meer gezellige, ouderwetse pubs moeten wijken voor moderne gelegenheden zonder karakter. Rob wordt op Inverse Alchemy bijgestaan door fantastische muzikanten. Hjordis Moon-Badford (percussie, cajon en achtergrondzang) en Basia (Barbara) Bartz (viool, strijkersarrangementen) spelen beiden in de begeleidingsband van Dana Immanuel. Basia vertoonde trouwens in het verleden al haar kunsten op diverse albums van het bekende folkduo Josienne Clarke & Ben Walker. Bij het sluiten van muziekjaar 2017 is Inverse Alchemy nog een zeer aangename ontdekking, sterker nog, het behoort tot de mooiste releases, die ik dit jaar hoorde.  
Theo Volk
Releasedatum: 16 november 2017 Independent

Abonneren op: Posts (Atom)