Roxy Music - Roxy Music (jubileum editie)


In augustus 1972 zag ik als veertienjarige Roxy Music op de buis hun single Virginia Plain vertolken, vernoemd naar een speciaal soort tabak. Dat nummer en hun performance maakte op mij grote indruk en kort erna bezocht ik een platenzaak op zoek naar hun muziek. Hun debuutalbum was toen al op 16 juni verschenen, echter zonder de single Virginia Plain, maar het repertoire op hun debuut blies mij volledig van mijn sokken. Voormalig Bond girl Kari-Ann Muller kreeg slechts 20 pond betaald voor het poseren op de beroemd geworden klaphoes. De klaphoes was in die tijd erg populair. Reclame maken ging toen heel anders. Het label Island had de gewoonte op de binnenhoezen, afbeeldingen van andere albums te plaatsen. Aangezien ik toen nog geen muziekbladen las, raakte ik zo toch op de hoogte van recente releases. Het aantal albums van het Island label was hierdoor erg groot in mijn groeiende platencollectie. In 1972 schreef de distributeur van Island in Nederland een recensiewedstrijd uit. Men had de keuze uit zestien verschillende te recenseren albums. Bert van de Kamp deed ook mee met een recensie over het debuut van Roxy Music en hoopte de tweede prijs te winnen, namelijk de zestien albums. Hij won echter de eerste prijs, een geheel verzorgde reis van een week naar Londen. Een van de juryleden was de redacteur van Oor, die vroeg of hij tijdens die week misschien Pete Townshend kon interviewen, het werd uiteindelijk John Entwistle. Het was het begin voor Bert van een mooie carrière bij Muziekkrant Oor, het blad wat ik rond 1975 begon te lezen. Bert werd toen voor mij een soort leidsman voor goede muziek. Overigens heb ik vele jaren later eens een middag tegenover hem plaatsgenomen, niet om hem te interviewen, maar tijdens een schaakwedstrijd tegen zijn vereniging HMC uit Den Bosch. Wat ik me afvraag is, wat zou er gebeurd zijn als van de Kamp de tweede plaats had gewonnen, zou hij dan toch muziekjournalist geworden zijn? En hoe zou dan mijn muzieksmaak verder ontwikkeld zijn? Wellicht heel anders, maar hoe dan ook, het debuutalbum Roxy Music blijft voor mij het begin van echt serieuze interesse in muziek.
Theo Volk
Releasedatum: 2 februari 2018 Virgin

The LYNNeS - Heartbreak Song for the Radio


Het moest er gewoon een keer van komen, dat de Canadese songschrijfsters Lynn Miles en Lynne Hanson als een duo zouden gaan samenwerken. Al tien jaar toeren ze regelmatig samen en schrijven ze af en toe gezamenlijk songs. De laatste jaren intensiveerde dat contact, want Miles produceerde op vakkundige wijze Hanson’s album River of Sand en de bijzonder fraaie EP 7 Deadly Spins. De dames kunnen bogen op zeer veel ervaring, Miles bracht al veertien albums uit en Hanson zes. De titelsong van Heartbreak Song for the Radio is een schoolvoorbeeld van hun songschrijverkwaliteiten. Een ijzersterke melodie, die je direct bijblijft. Maar let ook eens op het einde hoe op slimme wijze het refrein herhaalt wordt. Daarnaast is de samenzang van de dames geweldig. In een aantal songs is de sound van Nashville niet ver weg. Soms komt een wat steviger nummer voorbij, zoals Halfway to Happy, waarop een opvallende rol is weggelegd voor de elektrische gitaar van Kevin Breit (Nora Jones, KD Lang, Rosanne Cash). Het prachtig gezongen Blue Tattoo had ook kunnen staan op een later Fleetwood Mac album. In alle opzichten doet Dark Waltz zijn titel eer aan, één van de hoogtepunten, vooral door de samenzang. De samenwerking als gelijkwaardig duo heeft zonder enige twijfel het beste in beide dames naar boven gehaald. Gelukkig komen de dames begin maart naar Nederland om dit voortreffelijke album te presenteren, de data kun je hier vinden.  
Theo Volk
Releasedatum: 2 februari 2018 Eigen beheer

Loma - Loma


Zangeres Emily Cross en multi-instrumentalist Dan Duszynski  van Cross Record vormen samen met  zanger  Jonathan Meiburg, bekend van Shearwater en Okkervil River het nieuwe trio Loma.  Zij kennen elkaar dankzij Ben Goldberg van Badabing! Records. Hij stuurde namelijk in 2015 het album Wabi-Sabi van Cross Record naar Meiburg. Hij raakte behoorlijk onder de indruk ervan en nodigde vervolgens Emily en Dan het jaar erop uit om het voorprogramma van Shearwater te verzorgen. Regelmatig keek Meiburg naar de live optredens van het duo en werd getroffen door de volwassenheid en het zelfvertrouwen waarmee zij speelden.  Na een show in België vroeg Meiburg het duo of ze niet een keer samen konden werken aan een project. Meiburg schreef alle teksten voor het debuutalbum Loma. Dat was heel even wennen voor Emily, die gewend is om haar eigen teksten te zingen. Ook ontdekte ze tijdens het proces een nieuwe manier van zingen. Cruciaal hiervoor was de song I Don’t Want Children, dat per ongeluk op de verkeerde snelheid werd opgenomen, hierdoor klonk haar stem lager en trager dan normaal. Emily besloot deze sound voor de rest van het album te gebruiken. De drie waren tijdens het proces geobsedeerd door de te gebruiken sound. Men voegde bijvoorbeeld een geprepareerde piano toe aan het aanstekelijke Relay Runner. Het eerder genoemde I Don’t Want Children werd voorzien van een oriëntaals tintje. Zo nu en dan hoor je ook sfeerverhogende achtergrondgeluiden, het is zeker aan te raden om het album eens met een koptelefoon te beluisteren. Af en toe hoor je natuurlijk invloeden van anderen, zoals in het ingenieus opgebouwde Dark  Oscillations, waarin je echo’s terughoort van het debuut van Roxy Music. In het persbericht worden Low, vroege Pink Floyd, Mimi Parker, Nina Nastasia, Broadcast, Silver Apples tot aan zelfs Linda Thompson als invloeden genoemd. Toch hoor ik vooral een interessant eigen geluid. De eerste song die ze samen schreven was Joy en wist het album ook te halen. De mooiste songs vind ik Sundogs, Shadow Relief en I Don’t Want Children, omdat in deze songs de fraaie stem van Emily het meest op de voorgrond treedt. Slechts heel sporadisch kregen ze hulp van derden, Matt Schuessler (bas op track 2, 5 & 6), Emily Lee (viool op track 7) en Josh Halpern (drums op track 10). Loma is een avontuurlijke muzikale reis, waarbij op succesvolle wijze wordt geëxperimenteerd met geluid, zonder dat het ten koste gaat van de toegankelijkheid. Het zou me niet verbazen, dat dit album aan het eind van het jaar in veel lijstjes van muziekliefhebbers én critici zal gaan opduiken. Ze komen trouwens eind mei naar Nederland en België voor een paar concerten, zie hier voor de data. 
Theo Volk
Releasedatum: 16 februari 2018 Sup Pop / De Konkurrent

Imarhan - Temet


Imarhan betekent degene om wie we geven, zeer toepasselijk op deze muzikanten, die ongeveer in 2008 als vrienden een bandje begonnen. De leden hebben een Toeareg achtergrond en sommige leden hebben een familieband met de beroemde groep Tinariwen. Tinariwen gaf Imarhan de gelegenheid om af en toe hun voorprogramma te verzorgen. Net als bij Tinariwen vormt de woestijnblues de basis voor hun muziek. Hun muziek is echter een stuk toegankelijker, op hun tweede album Temet vermengen ze hun nummers nog meer met elementen uit funk, disco en rock. De voor ons onbegrijpelijke teksten vormen absoluut geen belemmering om hun veelal aanstekelijke muziek niet te kunnen omarmen. Hun debuutalbum kreeg overigens al een lovende recensie van Krenten uit de pop collega Erwin Zijleman op zijn blog. Ritme en samenzang zijn natuurlijk belangrijke elementen in hun muziek. Hun muziek spreekt overigens live nog veel meer tot de verbeelding. In maart zijn ze Nederland en België voor optredens, absoluut een aanrader!  
Theo Volk  
Releasedatum: 23 februari 2018 City Slang / De Konkurrent
Imarhan live:
21-03 BRUSSEL:  AB
24-03 AMSTERDAM: Bitterzoet

Kyle Carey - The Art of Forgetting


Na eerder respectievelijk in Ierland en Schotland opgenomen te hebben, besloot Kyle voor haar derde werkstuk The Art of Forgetting haar toevlucht te nemen tot de studio van Dirk Powell, gelegen in het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Dezelfde studio waar kort ervoor Rhiannon Giddens haar fraaie album Freedom Highway opnam. Deze klasbak is te horen op For Your Journey. Maar zij is zeker niet de enige geweldige muzikant waar Kyle deze keer de beschikking over heeft. Zo prijken onder anderen John McCusker (viool) en Mike McGoldrick (fluit) op het affiche. Bovendien is de staat van dienst van producer Dirk Powell erg groot. Hij is niet alleen een van de beste banjospelers ter wereld, hij werkte met vele grote muzikanten samen, zoals bijvoorbeeld Emmylou Harris, Levon Helm, Jack White, Joan Baez, Steve Earle, Kris Kristofferson, Linda Ronstadt en Jackson Browne. Met zulke kundige begeleiders was bij voorbaat succes verzekerd. Het repertoire bestaat uit eigen nummers en traditionals. Bijzonder fraai is de vertolking van de bekende Ierse ballade Siubhail à Rùin. Je moet van goeden huize komen om aan het grote aantal al bestaande vertolkingen nog iets  substantieels toe te kunnen voegen. Speciale ingrediënten zijn hier trompet, piano en staande bas. Ook de zelf geschreven opener The Art of Forgetting is dankzij de fiddle en fluit doordrenkt van Ierse weemoed. Soms vormt bestaand repertoire de inspiratie voor nieuwe songs. Het eerder genoemde Siubhail à Rùin leidde tot Come Back to Me. Een song schreef ze tijdens haar verblijf in Louisiana, Evelyna. Luisteren naar John Hiatt’s Crossing Muddy Waters leidde tot die song. Heerlijk melancholisch is de fluit in Opal Grey. Er klinken vooral Ierse invloeden door in de songs, zo op het eerste gehoor meer dan op de voorganger. Kyle heeft trouwens een nieuwe uitvoering opgenomen van de traditional Sios Dhan An Abhainn, wat gebaseerd is op de bekende gospel hymne Down to the River to Pray. Het album heeft overigens nog een Nederlands tintje door de medewerking van Ron Janssen op mandoline. Het is altijd weer een genot om de mooie, hartverwarmende stem van Kyle te horen. Gelukkig kan dat in april ook weer live, ziet hier voor de data.
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Riverboat Records/World Music Network

Les Guitares Magiques - Les Guitares Magiques


Veel vrolijke maar ook melancholische gitaartjes, exotisch rinkelend, dat krijgen we te horen we op deze cd van Les Guitares Magiques, zijnde Gijs Hollebosch & Raf Timmermans. Een wondermooi plaatje is het geworden. Folk, django, americana, ‘europeana’, wat exotische klanken uit Hawai, een streepje fijne tango uit Argentinië en dan zijn we er bijna. Alles bij elkaar een uiterst smakelijk muzikaal allegaartje, met als constante factor de immer mooi klinkende gitaren. Er doen nog wel wat andere muzikanten op mee, en niet van de minsten.  Mattias Moors speelt double bass, Frederik Goossens (mijn 'jazz-leraar') ukelele en Johnny Joris zingt & bespeelt de banjo. Jan De Smet zingt en speelt een instrument dat ik niet ken, genaamd 'taropatch'. Zelfs Guido Belcanto en Esther Lybeert zingen een deuntje mee, en dan is er ook nog Maarten Flamand die de ‘Big Bertha’ bespeelt - go figure! De magische gitaren die we te horen krijgen zijn: een Branson honolulu, een Del Vechhio, een Martin D18, een National Tricone Style 2,5, een Gibson L7, een Gélas Hawaiienne, een Collings Mandolin, een Tiple, een Weissenborn en een Silvestri. Laat deze opsomming u niet verkeerdelijk denken dat ik er iets van ken, van al die kleurrijke gitaren. 16 fijne nummertjes staan er op de cd, en ik kan u enkel vertellen dat deze mensen hun groepsnaam verdorie goed waarmaken, en dat deze cd hier al heel veel toertjes heeft gedraaid, en dat nog zal doen - tot jolijt en vreugde van iedereen hier in huis. Laat je betoveren, bedwelmen en wegvoeren naar een andere, betere wereld door de exotische snaarkunstenaars van Les Guitares Magiques.  Of zoals de vinylosoof F. Zappa in onverdachte tijden wist te melden; 'Shut up and play yer guitar' ; waarvan akte. Magische gitaartjes, jawel!

Marc Vos

OST - American Folk


In de film “American Folk” ondernemen twee folkmuzikanten, die elkaar nog niet kenden, gezamenlijk een road trip naar New York, vlak na 9/11. Thema's van de film zijn de goedheid van de mensheid en de kracht van muziek. De hoofdrollen van de film worden gespeeld door Amber Rubarth en Joe Purdy, beiden met de nodige muzikale wapenfeiten op hun palmares. Zo maakte Amber onder anderen het fraaie live-album Sessions from the 17th Ward en maakt ze samen met Emily Barker en Amy Speace deel uit van Applewood Road. Joe Purdy heeft een glanzende solocarrière, zijn laatste wapenfeit is het schitterende, met protestsongs gevulde Who Will Be Next?. Uiteraard zingen beiden zelf in de film. Het repertoire bestaat uit traditionals, covers en eigen songs. Ze vertolken onder andere de bekende traditional Swing Low, Sweet Chariot. Hun stemmen blenden buitengewoon goed samen. Hoe mooi de stem van Amber is hoor je goed in een van de hoogtepunten van het album, het alleen door haar gezongen New York. Niet alle songs worden door het duo gezongen, John Prine zingt Some Humans Ain’t Humans en het duo David Grisman en Jerry Garcia zingen Freight Train van Elizabeth Cotten. Geen idee of de film de moeite waard is, de soundtrack in ieder geval wel.
Releasedatum: 26 januari 2018 American Folk Records
Theo Volk

Kornstad + Kork - Live


In 2009 was Håkon Kornstad al een gevestigde naam in de internationale jazzscene. In die tijd speelde hij reeds samen met een grootheid als Pat Metheny. Tijdens een bezoek aan New York in dat jaar ontdekte hij dat hij op zijn tweeëndertigste  toch nog tenor wilde worden. Hoe dat in zijn werk ging, legt hij uit in een interessant en grappig YouTubefilmpje (zie bijgaande link onder aan de recensie). Een opmerkelijke stap, omdat zijn enige ervaring op zanggebied wat achtergrondzang was in de band van Anja Garbarek. Van 2011 tot 2014 studeerde hij operazang aan de Norwegian Opera Academy. Hoe uitstekend die keuze is geweest is te horen op Live. Deze cd bevat de hoogtepunten van twee uitverkochte concerten, die gehouden werden in maart in Store Studio van de Noorse tv. De muziek werd uitgevoerd door zijn band, het Håkon Kornstad Ensemble en Kringkastingsorkesteret (Norwegian Radio Orchestra aka KORK). Op ingenieuze en unieke wijze wordt hier klassieke muziek met jazz verweven. Het repertoire bestaat uit twee eigen nummers van Håkon, het fraaie Plystre, waarin hij niet zingt, maar fluit. En daarnaast de instrumentale afsluiter ABA, dat hier uitgevoerd wordt door een cellokwintet. Beide nummers stonden eerder op zijn soloalbum Symphonies in My Head. Zijn kwaliteiten als tenorsaxofonist waren allang bekend, maar ook zijn zangkwaliteiten zijn fenomenaal. Onder anderen bekende, klassieke songs als Marechiare en L’Ultima Canzone, beiden geschreven door Francesco Paolo Tosti, worden grandioos vertolkt. Laatstgenoemde song was trouwens onlangs nog te horen in het populaire tv-programma Maestro. Zijn inspiratie deed Håkon op bij grote tenoren uit het verleden zoals Lanza, Gigli en DiStefano. Maar ook bij iemand als Steve Reich. In de Liederabend klassieker En Svane (A Swan) van Edvard Grieg is diens invloed duidelijk te horen. En in de aria Di Tu Se Fedele van Verdi, is onmiskenbaar het meanderende element van Better Git It in Your Soul van Charles Mingus verweven. Op natuurlijke en spannende wijze weet Håkon Kornstad jazz en klassiek samen te laten gaan, waarbij het orkest een belangrijke bijdrage leverde, niet in de laatste plaats door dirigent Christian Eggen, die alles op sublieme wijze in goede banen leidde.      
Theo Volk

Releasedatum : 2 februari 2018 Grappa / PIAS

Website : http://www.kornstad.com/


Red River Dialect - Broken Stay Open Sky


Voor de eenvoudige, maar fraaie hoes van het vierde album Broken Stay Open Sky bleef liedjesschrijver en frontman David Morris dichter bij huis, namelijk zijn geboortestreek Cornwall. Voor de vorige, Tender Gold & Gentle Blue, poseerde hijzelf op Skellig Island, Ierland. Dat album werd terecht volledig omarmd door de Britse pers. Het was vooral een persoonlijk relaas over het overlijden van zijn vader. Vier songs gingen erover, waaronder de spannende, tien minuten durende sleutelsong, Ring of Kerry. Daarnaast schreef hij nog een lang essay over het verscheiden van zijn vader. Voor de nieuwe cd ging hij op zoek, zoals hij het zelf omschreef “freshness, movement and vibrancy”. Altijd speelt de natuur een belangrijke rol in zijn teksten. Zo is het wat stevigere Gull Rock een verwijzing naar de op de hoes afgebeelde plek. Tijdens het schrijven van de songs kreeg hij een uitnodiging van zijn vriendin Joan Shelley om het voorprogramma te verzorgen. Hierdoor kreeg hij de gelegenheid iedere avond Joan begeleid door Nathan Salsburg en Glen Dentinger te zien optreden. Haar voordracht had de oprechte frisheid waar hij naar op zoek was en leverde inspiratie voor een aantal nieuwe songs. De songs werden grotendeels met zijn zeskoppige band live in de studio opgenomen, waarin vooral  de viool van Ed Sanders een sfeerbepalende rol speelt. In tegenstelling tot de voorganger had dit album meer tijd nodig om te landen. Een vreemde eend in de bijt als Ring of Kerry  op de voorganger zul je op Broken Stay Open Sky niet aantreffen. De songs vormen meer een geheel en bevalt me zeker zo goed als Tender Gold & Gentle Blue.     
Theo Volk
Releasedatum: 2 februari 2018 Paradise of Bachelors

Ola Kvernberg - Steamdome


Al op zijn zesde begon Kvernberg viool te spelen, net als zijn moeder en zijn opa speelde hij folkmuziek. Op zijn zestiende kreeg hij van zijn vader het album Two of a Kind van de legendarische jazz violisten Svend Asmussen en Stephane Grappelli. Hierdoor verschoven zijn muzikale interesses richting jazz. Op zijn twintigste volgde hij het conservatorium aan de universiteit van Trondheim. In die periode werd hij een veelgevraagd sessiemuzikant, die op zo’n dertig albums meespeelde. Tevens trad hij toe tot het Trondheim Jazz Orchestra. Tijdens zijn allereerste optreden met dit orkest in 2003 speelde hij samen met niet de minsten,  Erlend Skomsvoll en Pat Metheny. Naast zijn sindsdien gestarte solocarrière speelde hij terloops nog mee op albums van anderen, onder anderen ook op het rockalbum The Death Defying Unicorn van Motorpsycho. Al deze opgedane ervaringen in het jazz-, folk- en alternatieve rockgenre combineert hij nu op Steamdome. De instrumentale composities worden vooral gedomineerd door drums en allerhande percussie instrumenten. Kvernberg maakt gebruik van maar liefst drie drummers :  Erik Nylander (Mechanical Fair, Liarbird), Børge Fjordheim (Sivert Høyem, Monical Heldal) en Hans Hulbaekmo (Broen, Atomic, Moskus). Ook Kvernberg speelt drums en percussie, uiteraard viool, maar ook nog orgel, harmonium en gitaar. Dit vooral ritmische geweld levert een uiterst boeiend album op, laverend ergens in de grensgebieden van jazz, folk en rock.
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Grappa / PIAS

Abonneren op: Posts (Atom)