Bokanté & Metropole Orkest - What Heat


De betekenis van het Creoolse woord bokanté is in het Nederlands uitwisseling. De groepsnaam is goed gekozen, want de acht leden van deze groep, komen uit vijf verschillende landen en van vier verschillende continenten en met dus verschillende culturele achtergronden. Oprichter van de groep is Michael League van Snarky Puppy. Met die groep werkte hij al samen met het Metropole Orkest, wereldwijd gezien als hét orkest op het gebied van pop en jazz. Op What Heat, hun tweede album, wordt die samenwerking hernieuwd. Dat blijkt een geweldige voltreffer te zijn. Samen met dirigent Jules Buckley arrangeerde hij alle songs. Ze zijn zo gearrangeerd, dat ze tot het uiterste alle mogelijkheden van zowel groep als orkest benutten. Bovendien krijgen alle muzikanten de mogelijkheid op de voorgrond te treden. Zelf omschrijft League zijn muziek als “a weird combination of West African music, Delta blues, Led Zeppelin and Caribbean kaladja with lyrics in English, Creole and French.”. De muziek is bijzonder avontuurlijk en erg dynamisch, mede dankzij de drie percussionisten. Bovendien zitten de composities vol tempowisselingen en spitsvondige overgangen en bijzondere koortjes. Je wordt werkelijk meer dan vijftig minuten overdonderd. Bovendien beschikt de groep over de fantastische zangeres Malika Tirolien, die zingt over actuele thema’s. Live zal What Heat nog meer indruk maken, Nederland heeft wat dat betreft de primeur. Doe jezelf een plezier en ga ze zien en laat je overrompelen!
Theo Volk
Releasedatum: 28 september 2018 Real World / PIAS
Bokanté & Metropole Orkest live:

29-09 EINDHOVEN: Muziekgebouw
30-09 GRONINGEN: De Oosterpoort
01-10 AMSTERDAM: Melkweg
02-10 HEERLEN: Theater Heerlen
03-10 UTRECHT: TivoliVredenburg


Tom Baxter - The Other Side of Blue


Voluit heet hij Thomas Baxter Gleave, geboren uit zeer muzikale ouders. Ook broer Charlie Winston erfde die genen. Zowel qua uiterlijk als qua stem lijken ze trouwens op elkaar. Het heeft even geduurd, The Uncarved Block, verscheen alweer vijf jaar geleden. Reden was dat er nogal wat gebeurde in zijn privéleven, scheiding, nieuwe liefde en hij werd vader. Het heeft uiteindelijk geleid tot zijn vierde, meest persoonlijke album, The Other Side of Blue. Met veel emotie brengt hij zijn songs, zichzelf alleen begeleidend op gitaar en soms op piano. Naast zijn persoonlijke liedjes is er ook een ode te vinden aan Davey Graham, een van de meest invloedrijke figuren uit de Britse folk in de jaren zestig. Het zijn tijdloze songs, waarvan het opgewekte Black are The Gypsy Horses, geschreven voor zijn nieuwe liefde, mijn grote favoriet is. Reden van mijn korte recensie is, dat collega Dick Hovenga van Written in Music reeds half augustus met een prachtige recensie het gras voor mijn voeten heeft weggemaaid. Zijn recensie, waar ik mij helemaal in kan vinden, is eventueel hier terug te lezen, mocht je nog niet nieuwsgierig geworden te zijn om The Other Side of Blue te gaan beluisteren. Verheugend is dat The Uncarved Block (het ‘nooit uitgebrachte’ meesterwerk) eind september, in een gelimiteerde oplage, op vinyl, zal uitkomen.
Theo Volk
 Releasedatum: 21 september 2018 Sylvan Music
Website: https://www.tombaxter.com/

Schmieds Puls - Manic Acid Love


Twee jaar geleden kon Nederland op Eurosonic kennismaken met dit bijzondere Weense trio. De groep bestaat uit de charismatische zangeres Mira Lu Kovacs, contrabassist Walter Singer en drummer Christian Grobauer. Ze bestaan sinds 2013 en hun vorige, tweede album I Care a Little Less About Everything Now wist de prestigieuze Amadeus Austrian Music Award in de wacht te slepen. De heren hebben een achtergrond in de jazzmuziek, Mira Lu Kovacs is minder gemakkelijk in een hokje te plaatsen. Ze voelt zich net zo gemakkelijk thuis in experimentele muziek als bijvoorbeeld klassieke muziek. Ze verkeert wat dat betreft in de kringen van gelijkgestemde zielen als de van oorsprong Nederlandse celliste  Sophie Abraham. Begin volgend jaar gaan de twee weer op pad met een klassiek programma, waarbij Kovacs een aantal van haar favoriete liederen van Henry Purcell, Joseph Haydn en Franz Schubert zal vertolken. Ze heeft een uitgesproken mening, die ze regelmatig in het openbaar ventileert, over beladen onderwerpen als feminisme en politiek. Op hun nieuwe album Manic Acid Love onderzoekt het trio de cyclus van emoties. In hun liedjes wordt het experiment niet geschuwd, maar zijn toch catchy. Daarnaast wordt de aandacht van de luisteraar getrokken door het delicate gitaarspel en de regelmatig staccato zang van Kovacs. Dat zij uit het goede hout gesneden is bewijst ze met Acid, waarop ze zichzelf alleen op gitaar begeleidt. In Superior (F*ck You) klinkt de eigenzinnigheid door van een artiest als TORRES. Hun muziek bevat invloeden uit jazz, folk en alternatieve pop. Kovacs schreef alle liedjes. Vergeet even de foeilelijke hoes, Manic Acid Love bevat catchy songs waarbij het experiment niet wordt geschuwd en toch laagdrempelig blijkt te zijn.    
Theo Volk
Releasedatum: 7 september 2018 Rough Trade

Layla Zoe - Gemini


Tijdens de opnames van haar vorige studioalbums voelde Layla Zoe zich nooit helemaal senang. Dat geldt niet voor het nieuwe, in eigen beheer uitgebrachte en in Bonn opgenomen dubbelalbum Gemini. De eerste cd is akoestisch en heeft als ondertitel Fragility, de tweede is elektrisch en heet Courage. De titel van het album is een verwijzing naar het sterrenbeeld van Layla, maar het is ook het sterrenbeeld van haar Duitse gitarist Jan Laacks. Samen schreven ze maar liefst twintig nieuwe nummers, welke goed zijn voor iets meer dan anderhalf uur luistergenot. Zoe is vooral bekend als blueszangeres, maar ze is veel meer dan dat alleen. Een goed voorbeeld van haar folk kant horen we in het zeer gevoelig gezongen liefdeslied I Can’t Imagine My Life Without You. Bijzonder is de ballade Mumbai, waarin ze haar ervaringen van haar prettige verblijf in deze immense stad verwoordt. Ze was er in februari om er samen met John Mayall, Coco Montoya en Walter Wolfman Washington op te treden op het Mahindra Blues Festival, het grootste in zijn soort in Azië. Politieke onderwerpen gaat ze geenszins uit de weg. Het indrukwekkende Automatic Gun gaat over het drama eind vorig jaar, aangericht door Stephen Paddock waarbij 59 doden en 527 gewonden vielen onder onschuldige bezoekers van een countryfestival in Las Vegas. The Deeper They Burn is opdragen aan een van de “Angola Three”, Herman Wallace. Hij zat tweeënveertig jaar opgesloten in een isoleercel en werd op zijn eenenzeventigste vrijgelaten om humanitaire redenen, drie dagen na zijn vrijlating overleed hij. Afsluiter, het reggaenummer Little Sister, is een aandoenlijke ode aan haar jongere zus. Het album biedt de nodige muzikale variatie, zo is het titelnummer funky, vooral de bas. Vocaal gezien heeft Zoe een bijzonder zware kluif aan dit nummer. Het behoort voor mij zeker tot de hoogtepunten, net als de ingetogen ballade Roses and Lavender, voor mij haar mooiste ooit. Ook doet ze haar bijnaam Firegirl weer alle eer aan in songs als Weakness, Dark World en Bitch with the Head of Red. Heel af en toe hoor je wat invloeden, zo heeft Ghost train vooral door het drumwerk wat weg van Crosstown Traffic van Jimi Hendrix. De songs zijn van een constant hoog niveau, ik heb trouwens geen voorkeur voor een van de twee cd’s. De opnamekwaliteit is top. Luisteraars die voor aankoop het album eerst op Spotify of een andere streamingsdienst willen beluisteren hebben pech, omdat ze besloten heeft om het daar niet aan te bieden. Ze vindt heel terecht dat de artiesten er veel te weinig aan verdienen. Het album is gesigneerd en al rechtstreeks voor 20 euro inclusief verzendkosten bij Layla te bestellen, haar e-mailadres is laylazoe13@gmail.com, de betaling verloopt via Paypal. Op zondagmiddag 4 november zal ze te zien in De Bosuil in Weert. Met Gemini levert Layla Zoe een indrukwekkend en veelzijdig album af, zonder enige twijfel haar beste tot nu toe.  
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 Independent

Etan Huijs - The Secret Us


Op 1 september begint de meteorologische herfst en het is ook traditiegetrouw het startsein voor het weer op volle stoom komen van de releasestroom. Als je als artiest geluk hebt, dan heb je een platenlabel, dat je promotie verzorgt of kun je een promotor inhuren om dat te laten doen. En dan heb je nog een groep, die alles zelf moeten regelen. Tot die laatste groep behoort Etan Huijs, een singer-songwriter uit Venray, die zelf zijn cd’s rondstuurt inclusief een handgeschreven briefje met toelichting. En daarnaast erg veel optreedt om zijn muziek onder de aandacht te brengen. Zijn nieuwe album The Secret Us werd voorafgegaan door de single Little Bird, die terecht al door Dolf Jansen omschreven werd als een heel fijn liedje en vandaag nog door hem gedraaid werd op NPO2. Een liedje met een heerlijk ritme, ijzersterk refrein en prachtige samenzang tussen Etan en Jori van Gemert. Jori is een zeer talentvolle zangeres van tweeëntwintig lentes, die ook de vocale arrangementen op het album verzorgde. Ook speelt ze de piano in één van de hoogtepunten, Silhouette Dancer, wat verder opgesierd is met fraaie strijkers, welke afzonderlijk werden opgenomen door cellist Jonas Pap in Kytopia. De overige opnames vonden plaats in Boxmeer, in studio Wild Verband van multi-instrumentalist BJ Baartmans. Hij lijkt hier wel onderhand Mike Oldfield op Tubular Bells, want hij neemt maar liefst zestien instrumenten ter hand.  Opener van het album is het nog geen minuut durend, instrumentale Forleikur (IJslands voor voorspel) en is een soort preview, wat gaat volgen. Opvallend is de gebruikte dynamiek in Isaac and the Fallen Temple. Vergelijkbaar met het eerder gememoreerde Little Bird is Lonesome Traveller, eveneens met een ijzersterk refrein, zij het dat dit nummer mij nog meer weet te beklijven, absoluut een van mijn grote favorieten op het album. Ook het stevigere, uptemponummer Nocturnal Overdrive bevalt meer dan prima. De strijkers duiken weer op in een ander hoogtepunt, The Islander, de ingetogen zang is hier de spreekwoordelijke kers op de taart. Ingenieuzer van opbouw is Counterweight, waarin ook de trombone van Pieter van Vliet opduikt. Overigens bevalt mij het drumwerk van Jesper Albers mij erg goed. Waardige afsluiter is The River’s Flow. De tekstuele rode lijn op The Secret Us is, wat maakt je tot wie je bent en wie zou je zijn zonder de invloeden van buitenaf (vandaar de titel). De productie van Baartmans is bijzonder warm. Zowel Baartmans als Jori van Gemert waren een gouden greep. Etan had voor ogen om een rijk geproduceerde, tijdloze plaat te maken. Naar mijn bescheiden mening is hij daarin geslaagd. Volgende week vrijdag is de releaseshow in Odapark, centrum voor hedendaagse kunst in Venray. De entree is slechts vijf schamele eurootjes. Kaarten zijn eventueel nog verkrijgbaar via zijn e-mailadres, etanhuijsmusic@hotmail.com.   
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018 Independent

The Breath - Let the Cards Fall


Hun debuut Carry Your Kin werd twee jaar geleden met open armen ontvangen door zowel critici als muziekliefhebbers. De druk van de hoge verwachtingen bij hun fans voor de opvolger had enorm hoog geweest kunnen zijn bij zangeres Rioghnach Connolly (Afro Celt Sound System,  Honeyfeet) en gitarist Stuart McCallum (The Cinematic Orchestra). Blijkbaar is de afgelopen twee jaar de chemie tussen de twee gegroeid, want slechts in een paar dagen tijd werd het repertoire voor Let the Cards Fall geschreven. De inkleding ervan is minder bombastisch en meer organisch geworden. Het draait deze keer echt alleen om de liedjes zelf. De onderwerpen zijn weer gevarieerd, eerlijke, persoonlijke liedjes over vakantieherinneringen, eerste liefde, maar bijvoorbeeld ook een terugkerend thema als postkoloniale onrechtvaardigheid. Men is muzikaal gezien nog meer naar een eigen, uniek geluid toegegroeid met invloeden, net als op de voorganger, uit rock, pop, klassiek, jazz en (Ierse) folk. In het persbericht wordt hun muziek gemakshalve omschreven als alt-folk, maar het is duidelijk meer dan dat alleen. Een belangrijke pijler in hun muziek blijft de unieke zang van Rioghnach, in een ingetogen song als Let It Calm You Down, weet die mij iedere keer weer kippenvel te bezorgen. Maar ook de invloeden uit de Manchester scene zijn niet te onderschatten. Met Let the Cards Fall hebben ze niet alleen hun unieke muzikale positie nog verder verstevigd, maar wat mij betreft ook een van de allermooiste albums van 2018 afgeleverd.      
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018  Real World Records

B.J. Baartmans - Verzamelaar


In de jaren tachtig zag ik Baartmans als jong broekje optreden met new wavemuziek. Anno 2018 heeft de muzikant uit Boxmeer een lange, indrukwekkende staat van dienst, die genoegzaam bekend is bij muziekliefhebbers. Zijn eerste wapenfeit dit jaar was het fraaie album Like a Radio met Matthews Southern Comfort, waarvan hij deel uitmaakt. Hij leverde er ook compositorische bijdragen aan. Tevens produceerde hij het prachtige The Secret Us van Etan Huijs, wat volgende week verschijnt. Zijn inbreng op dat album is trouwens erg groot, hij speelt er een groot aantal instrumenten op. Morgen verschijnt zijn soloalbum Verzamelaar. Een verzameling liedjes opgenomen in de periode tussen 2012 en 2018 in zijn eigen, vertrouwde studio Wild Verband. Het zijn liedjes, die om verschillende redenen niet op eerdere albums verschenen. De meest logische reden van enkele liedjes was, dat ze in opdracht voor anderen waren geschreven. De relaxte opener Boek, een cover van het bekende You Can’t Judge a Book by It’s Cover van Bo Diddley, zet direct de toon. Je hoort meteen dat Baartmans omringd wordt door klasbakken. Uiteraard horen we zijn vaste maatjes uit zijn trio Wild Verband, Mike Roelofs en Sjoerd van Bommel, maar ook in een paar liedjes een andere rasmuzikant als Bart de Win. Omringd met zulke muzikanten kan er eigenlijk weinig misgaan. Zoals vaker combineert hij zwaardere en luchtigere onderwerpen in zijn liedjes. Mijn speciale aandacht trok het liedje Tiengemeten, over het kleinst bewoonde eilandje van Nederland (circa tien inwoners). Tiengemeten ken ik vanwege het natuurschoon, maar meer nog door de herberg, waar de voortreffelijke gastheer Hans Oosterhof jaarlijks een zestal muziekoptredens organiseert en in augustus een festival. Aanleiding tot dit lied was volgens Baartmans : “Op Tiengemeten deed ik ooit midden in de winter, vrieskou, een optreden van één liedje voor Natuurmonumenten bij gelegenheid van het jubileum van een van de bazen daar. Ik stond quasi achteloos mijn liedje Mens In De Natuur te zingen in de raamopening van een verlaten boerderij ruïne terwijl het feest gezelschap aan de overzijde van een sloot over een dijkje de boerderij passeerde. Om er te geraken was een pont, een paard en wagen en een roeiboot nodig. Later schreef ik gebruikmakend van de ervaringen op het eiland het liedje voor de Natuurmonumenten verzamel CD, maar we hebben het uiteindelijk toch niet gebruikt, want maar een song per artiest en ik had ook Stroom en die paste mooier in het geheel.”. Baartmans heeft trouwens een streepje voor bij mij, omdat hij in het Nederlands zingt met zijn karakteristieke, enigszins op Bram Vermeulen gelijkende stem. Er staan trouwens ook een paar schitterende instrumentale composities op Verzamelaar. De afbeelding op de hoes is trouwens geen schilderij op doek, maar een beschilderde gitaar! De liedjes beklijven stuk voor stuk, Baartmans voegt wederom een relaxte prachtplaat toe aan zijn toch al niet misselijke oeuvre. Hier kun je trouwens zien, waar Baartmans de komende tijd zal optreden.  
Theo Volk
Releasedatum: 7 september 2018 CRS

Luciana Souza - The Book of Longing


Luciana Souza is een Braziliaanse, internationaal gelauwerde jazz zangeres, geëerd met onder anderen een grammy award. Ze is geboren in 1966 in São Paulo als de dochter van bossa nova gitarist en componist  Walter Santos en dichteres Tereza Souza. Ze studeerde in 1988 af aan het fameuze Berklee College of Music met een graad in jazz compositie. Sinds 1999 brengt ze regelmatig albums uit, waarop ze de grenzen verkent van de traditionele en populaire muziek uit haar geboorteland, jazz en klassieke muziek. Van haar moeder kreeg ze de liefde voor literatuur mee. Op The Poems of Elizabeth Bishop and Other Songs uit 2000 combineerde ze voor de eerste keer beide liefdes. Op haar nieuwste album The Book of Longing gebeurt dat andermaal. De titel verwijst naar de gelijknamige dichtbundel van Leonard Cohen uit 2007. Ze zette vier gedichten hieruit op muziek. Daarnaast gedichten van Emily Dickinson, Christina Rossetti en Edna St. Vincent Millay. De overige drie, These Things, Daybreak en Tonight, werden in zijn geheel door haar gecomponeerd. Haar stem doet enigszins denken aan die van Joni Mitchell. Ze is trouwens al ruim tien jaar getrouwd met de ex-man van Mitchell, Larry Klein. Hij is al lange tijd haar producer, ook in dit geval. De begeleiding is uiterst spaarzaam en subtiel, alleen Chico Pinheiro op gitaar en Scott Colley op bas. Toch weet het trio de aandacht van de luisteraar de duur van het album volledig vast te houden. Het is een album om ’s avonds onderuitgezakt op de bank volledig in op te gaan. Het album is reeds via Amazon te koop, de Nederlandse release volgt op 21 september. Op 9 oktober zal dit virtuoze trio te zien zijn in Zoetermeer, zowel cd als concert zijn een absolute aanrader.
Theo Volk
Nederlandse releasedatum: 21 september 2018 Delta
Luciana Souza live:
09-10 ZOETERMEER: De Boerderij

Malcolm Holcombe - Come Hell or High Water


Sinds ik tien jaar geleden zijn aanstekelijke liedje My Ol’ Radio hoorde, volg ik de carrière van Holcombe nauwgezet op de voet. Hij is een artiest naar mijn hart, authentiek, wars van uiterlijk vertoon en volledig zijn eigen koers varend. Niets aantrekkend van moderne trends. In de loop der jaren heeft hij ook steeds meer een eigen stijl ontwikkeld en is zijn typische gepluk aan de akoestische gitaar altijd herkenbaar, net als zijn gruizige stem. Op zijn nieuwste album Come Hell or High Water horen we een groot aantal duetten met Iris DeMent. Een zangeres met een gelijkaardig opvallend stemgeluid. Bovendien zijn ze zielswanten en is DeMent tevens voor mij een van de meest authentieke muzikanten, die er in de muziek business rondlopen. De keuze voor haar was een gouden greep, want de stemmen passen wonderwel bij elkaar. Naast duetten met DeMent ook eentje met Kerri Powers. Aan inspiratie kennelijk geen gebrek, want Malcolm trakteert ons op een dertiental ijzersterke songs. Daarnaast verscheen er ook nog een single, Sell Me a Gun met het echtpaar DeMent en Brown, dat niet op het album staat. Op de nieuwe schijf is er zelfs ruimte voor een kerstliedje, gelukkig niet een klef, maar eentje, dat je het hele jaar kunt beluisteren. Uitgesproken favorieten heb ik niet en dat zegt misschien wel genoeg. Helaas voor zijn fans, komt Malcolm dit jaar niet naar Nederland, zodat ze dit ijzersterke album niet live kunnen gaan horen.
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018 Gypsy Eyes

Yorick van Norden - The Jester


In juli werd ik door muziekliefhebbers Margot en John uitgenodigd voor een huiskamerconcert van singer-songwriter Yorick van Norden, een naam die toen bij mij geen enkel belletje deed rinkelen. Kort erop las ik het artikel met Yorick in Popmagazine Heaven. Het maakte me erg nieuwsgierig, vooral omdat hij zichzelf als liedjesschrijver probeert uit te dagen. Zo schreef hij voor zijn eerste, positief ontvangen album Happy Hunting Ground, het nummer Gonna Try for the Sun door gebruik te maken van zo weinig mogelijk akkoorden. Op het nieuwe werkstuk The Jester was in More Than Words de uitdaging het tegenovergestelde. Het liedje klinkt bedrieglijk eenvoudig, maar is het dus niet. Wat ook mijn belangstelling vergrootte, was het feit dat hij koos voor een popkant en een georkestreerde kant en dat hij op die georkestreerde kant tweemaal gebruik maakt van de beginjaren zeventig populaire kunstvorm de suite. De jaren zestig en zeventig waren en zijn een grote inspiratiebron voor hem.  Op de leeftijd van een jaar of negen ontdekte hij in de platencollectie van zijn ouders Rubber Soul en Revolver, een ervaring, die zijn leven blijvend zou veranderen. Niet alleen werd daardoor Paul McCartney een grote held voor hem, bovendien zou het hem aanzetten om in zijn vroege tienerjaren zelf te gaan componeren. Het is dan niet vreemd dat op The Jester, invloeden van The Beatles te horen zijn. In de opener The Forest of the Mind horen we oosterse invloeden, zoals The Beatles en The Stones die rond 1967 ook al integreerden. Ook maakt Yorick gebruik van die heerlijke koortjes als waar The Beatles en The Beach Boys patent op hadden. In Winter zingt hij op een gegeven moment zelfs twaalf stemmen tegelijkertijd! De eerste kant bevatten dus de popliedjes, maar je zou ze ook kunnen omschrijven als de meer feelgood nummers. Nummers, die ook erg uitnodigen tot meezingen. Kant twee opent met Suite No 1. Oudere luisteraars zullen direct bij de eerste maten denken aan De Clown van Ben Cramer. Het was geen bewuste toevoeging, want Yorick bleek De Clown niet te kennen. Schitterend gearrangeerd is het tweede deel ervan, The Girl in the Window. De kers op de taart zijn hier de violen en fluit. A Song for You associeer ik een beetje met Bent van Looy, een artiest waarbij Yorick in de begeleidingsband speelt. Een van mijn persoonlijke favorieten is het erg aanstekelijke Love’s Taking Over. Zelfs de grootste stijve hark begint erbij te heupwiegen en de ergste zuurpruim wordt er vrolijk van. Geheid een grote hit. Een andere favoriet is Light Up Love, vanwege de fraaie combinatie van inventief gitaarspel, hemelse violen en zang. Het buitengewone slotakkoord wordt gevormd door Suite No. 2, waarin naar een geweldige climax wordt toegewerkt. De naam Yorick komt voor in Hamlet van William Shakespeare. Hij is de overleden hofnar, vandaar de titel The Jester. Binnenkort gaat Yorick, in samenwerking met Popmagazine Heaven, op toer met Maarten Kooiman, Danny van Tiggele (Mister and Mississippi) Paul Bond en Wouter Tol (beiden Dandelion) om de release te ondersteunen. In korte tijd ben ik totaal verslaafd geraakt aan The Jester en het zal zeker niet gaan ontbreken in mijn top tien van dit jaar.
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018 Excelsior
Heaven Presents… Yorick van Norden:

15-09 HAARLEM: Patronaat
30-09 GRONINGEN: Platoplanet
05-10 AMEN: Cultureel Café De Amer
06-10 UTRECHT: Molen De Ster
12-10 BREDA: MEZZ
27-10 ALKMAAR: Victorie
28-10 LELYSTAD: Underground


Abonneren op: Posts (Atom)