Music that needs attention

The Bills : Til the Blues Have Gone

Hun groepsnaam heeft niets met rekeningen te maken, maar verwijst naar hun gemeenschappelijke voornaam Bill. Bill Booth en Bill Troiani zijn twee ervaren Amerikaanse bluesmuzikanten die lang geleden separaat van elkaar naar Noorwegen emigreerden. Daar vonden ze al snel hun weg in de muziekscene. Beiden speelden daar in diverse bands, ontmoetten elkaar en besloten een aantal jaren geleden ook een duo te gaan vormen. Tot op heden hadden ze gek genoeg nog geen album opgenomen. Hun gevarieerde debuutalbum Til the Blues Have Gone bevat (deep)bluesmuziek met invloeden uit andere genres als swing, soul, folk en country. Het album werd in alle rust opgenomen in de intieme thuisstudio van Booth. Booth leverde het leeuwendeel van de composities, een drietal schreven ze samen en werd aangevuld met een cover van de Son House klassieker Grinnin’ In Your Face. Booth speelt gitaar, banjo en fiddle. Vooral de fiddle is een verrijking van de songs. Troiani speelt bas. De zang wordt gelijkelijk verdeeld. In een aantal uptempo nummers is de drums en percussie te horen van Alexander Petterson. Hun muziek is bijzonder laagdrempelig en wist me snel bij de kladden te pakken. Toch heeft het repertoire ook genoeg diepgang om langer te kunnen blijven boeien, sterker nog, ze winnen aan zeggingskracht. Live zal het op de kleinere podia volledig tot zijn recht komen. Til the Blues Have Gone verscheen in oktober al in Noorwegen, maar krijgt terecht nu een Nederland release. Zoals het hoort zit er een keurig verzorgd tekstboekje bij. Bijzonder aangename verrassing.

Theo Volk

Nederlandse releasedatum : 15 januari 2021 Wheeling Records/PIAS

Website : https://www.thebills.no/music

Still Corners : The Last Exit

Een toevallige ontmoeting in een Londense trein stond aan de wieg van het ontstaan van Still Corners. Het is een muzikaal project van zangeres Tessa Murray en gitarist Greg Hughes. Hun talent werd al spoedig opgemerkt door het label Sub Pop, dat hen stante pede onder contract nam na hun in eigen beheer uitgebrachte ep Remember Pepper? gehoord te hebben. Ook bleef de aandacht in Nederland voor hun dreampop niet achterwege, zo stak collega Erwin Zijleman van Krenten uit de pop terecht al diverse keren de loftrompet over hun albums. The Last Exit is in intussen hun vijfde reguliere album. Het vormt samen met voorgangers Dead Blue en Slow Air een trilogie, allemaal uitgebracht in eigen beheer. Inspiratie werd wederom gevonden in eindeloze autotrips door verlaten landschappen en heeft zoals altijd een filmisch karakter. Zo werd de video voor de titelsong geïnspireerd door de film “Picnic at Hanging Rock” en opgenomen in het desolate landschap van Joshua Tree. De tweede single is Crying, een recent geschreven song. Het gaat niet alleen over een op de klippen gelopen relatie, maar tevens over de problemen waar we met zijn allen mee te maken hebben gekregen tijdens de Coronapandemie. Zoals altijd vormt avontuurlijke, dromerige popmuziek het hoofdbestanddeel en verleidelijk lome zang en inventief gitaarspel de kersen op de taart. De teksten zijn af en toe behoorlijk suggestief. Naast langzaam meanderende songs, ook een door de ritmesectie heerlijk opgestuwde songs als White Sands en It's Voodoo. Een van mijn favoriete tracks is Till We Meet Again, waarin door de gitaar naar een stevige climax wordt toegewerkt. Maar die gitaar kan ook op een relaxte wijze ingezet worden, zoals in het mysterieuze A Kiss Before Dying. Met The Last Exit voegt het duo wederom een elftal excellente songs toe aan hun reeds fraaie oeuvre.

Theo Volk

Releasedatum : 22 januari 2021 Wrecking Light Records/De Konkurrent

Website : https://www.stillcorners.com/

Replay : Theo’s Top 20 van 1971

1. Pink Floyd - Meddle

2. Marvin Gaye - What's going on

3. Todd Rundgren - Runt. The ballad of Todd Rundgren

4. Carole King - Tapestry

5. David Bowie - Hunky Dory

6. John Martyn - Bless the weather

7. The Rolling Stones - Sticky fingers

8. Yes - The Yes album

9. David Wiffen - David Wiffen

10. Joni Mitchell - Blue

11. McDonald & Giles - McDonald & Giles

12. Jethro Tull - Aqualung

13. J.J. Cale - Naturally

14. Family - Fearless

15. Gil Scott-Heron - Pieces of a man

16. Led Zeppelin - IV

17. The Doors - L.A. woman

18. Curtis Mayfield - Roots

19. John Lennon - Imagine

20. The Who - Who's next

Allereerst, alle lezers van mijn blog een voorspoedig 2021 toegewenst!

Traditiegetrouw komt de releasestroom ongeveer pas half januari weer op gang. Mooie gelegenheid om eens terug te blikken wat precies een halve eeuw geleden mijn favoriete albums waren. De keuze voor Meddle van Pink Floyd als mijn nummer een heeft te maken met de prille ontwikkeling van mijn muzieksmaak toendertijd. In 1968 verhuisde ik met enigszins gemengde gevoelens van Schiedam naar Brabant. Het was jammer dat ik het contact zou gaan verliezen met mijn vrienden daar, maar het was toch ook wel spannend te gaan wonen in een voor mij totaal onbekende omgeving. Bovendien gingen we wonen in een compleet nieuwe woning met een compleet nieuw interieur. Mijn ouders kochten ook meteen een stereo-installatie. Mijn vader was vooral liefhebber van grote zangers als Frank Sinatra en Charles Aznavour, maar we hadden in die tijd ook singletjes als No Milk Today van Herman’s Hermit en Bus Stop van The Hollies. De inburgering ging veel sneller dan gedacht, alhoewel ik wel regelmatig tegen woorden in het dialect aanliep die mij totaal onbekend waren. Zoals bijvoorbeeld het woord vaart, wat in gewoon Nederlands heimwee betekent. Reeds de eerste week raakte ik al goed bevriend met Paddy, die in dezelfde straat woonde. Zijn moeder kwam uit de Ierse hoofdstad Dublin. Hierdoor kreeg ik het nodige mee van de Ierse cultuur, maar ook de kennis van de Engelse taal werd snel groter, wat natuurlijk handig was om Engelstalige liedjes beter te kunnen begrijpen. Een belangrijke rol voor de ontwikkeling van onze muzieksmaak was in eerste instantie Radio Noordzee en natuurlijk, zoals voor velen van onze generatiegenoten, Toppop. Mijn eerste echte ontdekking bij Toppop was Roxy Music. Tevens begonnen we muziekbladen als Muziek Expres te lezen en nam ik rond 1975 een abonnement op Muziekkrant Oor. Paddy's en mijn muzieksmaak liepen niet helemaal parallel, maar vooral over Pink Floyd, Genesis en Gentle Giant waren het volkomen eens. Ik kan me nog goed herinneren dat The Lamb Lies Down on Broadway van Genesis uitkwam en ik het album meteen kocht. Samen pluisden we de weken erna de teksten minutieus uit. Naast de genoemde bands luisterde ik vooral naar de singer-songwriters Nick Drake en John Martyn. Voornamelijk dus naar muziek uit het Verenigd Koninkrijk. Door het album Meddle werd ik trouwens ook nog fan van FC Liverpool. Op Meddle waren namelijk geluidsfragmenten te horen van fanatiek joelende en zingende FC Liverpool supporters. Buiten deze redenen heeft Meddle ruimschoots de tand des tijds doorstaan, dankzij nummers als One of These Days en het iconische Echoes. Voor de rest voor de hand liggende keuzes van bekende klassiekers, wellicht op David Wiffen en McDonald and Giles na. David Wiffen is Engelse, naar Canada geëmigreerde singer-songwriter. Naast een uitstekend liedjesschrijver, imponeerde hij vooral door zijn gedistingeerde, donkere stem. Zijn bekendste nummer is Driving Wheel, wat een bescheiden hitje werd en bovendien meermaals gecoverd. Dit debuutalbum is trouwens een waar collector’s item. Na de eerste twee albums van King Crimson stapten Ian McDonald en Michael Giles op en vormden hierna met Michael’s broer Peter McDonald & Giles. De teksten werden geschreven door Pete Sinfield, die ook verantwoordelijk was voor de teksten van de eerste twee King Crimson albums. Als gastmuzikant is Steve Winwood op orgel en piano te horen. McDonald & Giles is een obscuur meesterwerk, wat helaas geen opvolger kreeg, want al in 1972 werd de groep ontbonden.