Richard Lindgren : Grand Jubilee

 

Wellicht is mijn persoonlijke ontwikkeling ergens tekortgeschoten, want ik ben niet goed binnen een grote groep mensen. Ik sta wantrouwend tegenover het collectief, en geniet aanzienlijk meer wanneer één en ander is teruggebracht tot overzichtelijke proporties. Dat ik uit Noordelijk Nederland kom is daar mogelijk debet aan, echter ervan wakker liggen doe ik evenmin. Het is mijn verklaring waarom ik mij aangetrokken voel tot (bruggetje) een duistere Rootsy sound. Het is tevens de categorie muziek waarbinnen de uitingsvorm van Richard Lindgren valt, terwijl ik mij kan voorstellen dat Richard een feestje evenmin schuwt. Zijn nieuwste, Grand Jubilee, kenmerkt tevens het desolate karakter wat mijn voorkeur heeft. Lindgren was de afgelopen jaren bezig een geoliede band te vormen, en de songs op dit album sluiten aan bij dat doel. Het is een plaat met body, waarbij de humor en zelfreflectie van Lindgren evenmin ontbreekt. Ergens geloof ik dat zijn ogenschijnlijke afwezigheid van het muziekfront verfrissende inzichten heeft opgeleverd. Ondanks het ingehouden en ingetogen karakter bruist dit album van hernieuwde energie. Zijn vorige album, Death & Love (2019) was minder aansprekend, of zoals hij het zelf toen verwoorde; I seem to ran out of my luck. 

Grand Jubilee is ingetogen en tegelijkertijd uitmuntend gebalanceerd. De basis van de band (bas & drums) geeft een professionele vertrouwde indruk, en daarnaast spelen blazers een avontuurlijke rol. Ondanks dat Lindgren nieuw materiaal bleef schrijven, de jaren in de luwte hebben hem duidelijk goed gedaan. More Rock and less Folk volgens eigen zeggen, maar dan wel aangenaam laidback, zoals in de titelsong en de naam van de band Grand Jubilee. In afgelopen jaren bleef Richard weliswaar zijn ding doen, echter ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat Grand Jubilee klinkt als een doorstart. Een geslaagde is mijn indruk. Mijn opinie staat vanzelfsprekend op zichzelf, en er moet niet te veel waarde aan worden ontleend aangezien ik een enorme liefhebber ben van zijn stijl en repertoire. Zijn muziek lijkt mogelijk afstandelijk, echter ik vermoed dat het is om zijn werkelijke emoties te camoufleren. Richard Lindgren is een muzikant en artiest in hart en nieren. Hij werd bij liveoptredens in Nederland ondersteund door onze eigen Bart de Win. Geenszins ten nadele van de excellent support van Bart, maar ik zie alvast uit om getuige te mogen zijn van Lindgren en zijn nieuwe band. Al moet ik ervoor naar Zweden. Volgens promotiemateriaal zou dit het vijftiende album zijn, maar inclusief het Memento boxje is dit volgens mij nummer dertien. Evengoed aanzienlijk. Deze laatste valt op door zijn hoge kwaliteit. Lindgren is een man gebleven van weinig woorden, hij laat zijn muziek spreken. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 26 januari 2024 Rootsy Music/V2 Benelux

Website : https://www.facebook.com/richard.lindgren.52

Malcolm MacWatt : Dark Harvest

Een erg interessante kerel, deze Malcolm MacWatt, al was het alleen maar door zijn rijkgeschakeerde roots. Tot aan zijn huwelijk werkte hij op olieplatforms, maar schoolde daarna om tot journalist. Muziek werd belangrijk op zijn dertiende toen hij de elektrische gitaar oppakte en voornamelijk heavy- en progrock naspeelde. In die tijd was Jimmy Page een van zijn grote helden. Ook speelde hij in zijn jonge jaren in een pub band, hoofdzakelijk gewoon voor het plezier. 

Muziek werd pas echt serieus nadat hij in 2010 met zijn gezin vanuit Schotland naar Londen verhuisd was. In 2014 begon hij zijn eigen songs te schrijven en formeerde een country/americanaband waarvoor hij de belangrijkste songschrijver was. Op een gegeven moment wilde de leadzanger van de band meer richting country pop, dus besloot Malcolm met succes solo te gaan. 

Zijn eerste soloalbum was in een vloek en een zucht opgenomen. Alleen gewapend met een akoestische gitaar werden een dozijn songs in slechts vier uur opgenomen, gemixt en gemasterd! Zijn doorbraak naar een groter publiek bereikte hij met zijn laatste, zeer goed ontvangen album Settler. Op dat album gevuld met folk en Americana werd hij bijgestaan door klasbakken uit beide genres als Jaimee Harris, Laura Cantrell, Gretchen Peters, Eliza Carthy en Kris Drever. 

Ook op zijn nieuwe album Dark Harvest krijgt hij weer hulp van een paar grote namen. In het titelnummer Dark Harvest is dat van labelgenoot Nathan Bell, die daar het gesproken gedeelte en de gitaren voor zijn rekening neemt. Het repeterende refrein ervan blijkt al snel een echte oorwurm te worden. Het Schotse eiland Gruinard werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in het geheim gebruikt om biologische producten te testen. Decennia lang er Antrax opgeslagen, omdat Westminster het te duur vond om meteen op te ruimen. Pas nadat een groep die zichzelf de Dark Harvest Commando’s noemde, actie ondernam door monsters van Gruinards grond te plaatsen op een conferentie van de Tory-partij werd er wat aan gedaan. De identiteit van de leden van deze actiegroep is nooit achterhaald. 

In Empire in Me neemt Angeline Morrison de leadzang voor haar rekening. Een logische keuze, want zij stamt af van slaven. Het nummer vertelt het verhaal van Eliza Junor, de dochter van een Schotse plantage-eigenaar wiens moeder een slaaf was. 

Een nummer wat er behoorlijk bij mij inhakt is Red River Woman. Een lofrede voor de vermoorde inheemse vrouwen wier lichamen aanspoelden in de wateren rond Winnipeg. Malcolm heeft Canadese familieleden die enorm trots zijn op hun inheemse erfgoed. Bovendien verafschuwt Malcolm racisme, geweld en vrouwenhaat. De achtergrondzang is hier van Shannon Hynes. 

Er is op Dark Harvest ook een connectie met Nederland te vinden, The Last Bowman. Malcolm bezit vier bogen gemaakt door Magen Klomp van Fairbow Archery. De drums op het nummer worden door Malcolm’s broer Ian bespeeld. Op Drowsy Maggie speelt vrouwlief Gillian fiddle.  

De enige cover op het album is Out on the Western Plain van Huddie Ledbetter (AKA Leadbelly). Malcolm leerde het, net als ik, kennen in de versie van Rory Gallgher. Net als ik is Malcolm een groot bewonderaar van Gallagher en zag hem ook een paar keer live. De elektrische gitaar wordt hier bespeeld door Pat MacManus. 

Net als de voorganger Settler zijn de nummers een heerlijke mix van folk en Americana. De meest instrumenten worden wederom door Malcolm zelf bespeeld. Het voert te ver om alle nummers afzonderlijk te behandelen. Afgelopen maart was Malcolm hier voor optredens en voelde zich hier meteen thuis. Ook raakte hij tijdens een autorit danig onder de indruk van de afsluitdijk. Zodanig zelfs dat hij op dit moment de laatste hand legt aan een lied over Cornelis Lely, ook bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de aanleg van de spoorlijn in Suriname en de vissershaven van Scheveningen. 

Settler was al een bijzonder fraai album, maar Dark Harvest maakt op mij nog meer indruk. Prachtplaat, die vanaf 25 januari in Nederland te koop zal bij Sandra en Luciano van Lucky Dice. En in september is hij hier terug voor optredens!

Theo Volk

Releasedatum : 25 januari 2023 Need to Know Music/Lucky Dice

Website : https://www.malcolmmacwatt.com/

Outliers : Outliers

Jaarwisseling ligt achter ons. Naarmate je ouder wordt is er voldoende om op terug te blikken, en wellicht evenzoveel om te relativeren. In de eerste plaats gelukkig dat je inderdaad ouder wordt! De wereld verandert, en er gebeuren aan de lopende band verschrikkelijke dingen (waar je absoluut geen vat op hebt). Ieder weet dat dit veranderproces er altijd al geweest is, wellicht met uitzondering dat het tempo en de hevigheid waarin dit gebeurt vooral toeneemt. Jenny Sturgeon en Boo Hewerdine zijn gevoelsmensen. Ze laten als musici in de eerste plaats hun hart spreken, voordat de ratio erbij komt. Zij ondervinden dezelfde veranderingen als wij allemaal. Ze verwoorden de dingen die hun emotioneel raken of fascineren (en denk daarbij niet alleen aan de veranderingen die ons allemaal aangaan) De eerste basale ideeën in deze samenwerking werden stelselmatig uitgewisseld via Internet in de jaren 2020/2021. Jenny vanaf The Shetlands, en Boo vanuit zijn woonplaats Glasgow. Beide leverden, noodgedwongen vanaf hun eigen stek, ideeën aan, en schreven de muziek, en maakten opnames die resulteerden in dit album. In tegenstelling tot gebruikelijk kwam er ditmaal geen studio aan te pas.

Jenny Sturgeon is wellicht beter bekend van de band Salt House. Ze hebben niet al te lang geleden hun album Riverwoods uitgebracht. Een plaat gevuld met muziek geschreven voor een Britse TV documentaire, die de zalm, zwemmend tegen de stroom in, op zijn reis vergezeld. De muziek is Folk georiënteerd en bestaat primair uit Jenny’s bewondering voor de schoonheid van de natuur. Evenals een eerder project; The Living Mountain, blendt de muziek met de beelden.

Boo Hewerdine zal bij de muziekliefhebbers een grotere bekendheid genieten vanwege zijn veelzijdige bijdragen aan de culturele sector. Ik kan mij voorstellen dat je hem kent als de creatieve man achter The Bible, maar wellicht nog eerder vanwege zijn samenwerking met artiesten als Eddi Reader (Fairground Attraction). Zelf ken ik hem in eerste instantie van zijn gelegenheidsalbum met de Amerikaan Darden Smith. Het resulteerde er tevens in dat zijn eerste solo platen Ignorance en Baptist Hospital eveneens in mijn cd-kast belanden. Tot mijn schaamte zijn latere aankopen erbij gebleven, terwijl albums als Open (2015) en Understudy (2022) terdege tot de verbeelding spreken. Twee artiesten die weliswaar qua voorkeur overeenkomsten hebben, maar er zijn ook verschillen waarmee ze elkaar aanvullen, zodat deze eerste worp, Outliers, meer kleur krijgt. Muziek die naarmate je luistert een beeldende werking heeft. Geen muziek die nadrukkelijk om aandacht schreeuwt, echter eentje die per luisterbeurt verder tot leven komt. Kabbelende muziek die druk van de ketel laat. An Outlier is een wezen of object dat losgekoppeld is van zijn oorspronkelijke omstandigheid/situatie. Het dient daardoor opnieuw zijn weg in het onbekende te vinden. Zelf dacht ik daarbij aan een herboren iemand; opnieuw beginnen, zonder (voor)oordelen. Onbevangen zijn. Hun muziek heeft daarom amper woorden nodig. Primitief, maar niet ontdaan van zeggingskracht. Luister ter illustratie naar het innemende Little One; onaards mooi.

Rein van den Berg

Releasedatum : 2 februari 2024 Hudson Records

Website : https://hudsonrecords.co.uk/artist/outliers 

Nits : Tree House Fire

 

In mijn vorige recensie had ik het over storm “Henk”. Henk is ook niet alleen de voornaam van zanger Hofstede, maar ook de titel van een album uit het uitstekende, rijke oeuvre van Nits. Het eerste album trouwens in de samenstelling van het huidige trio. Net als de nodige van mijn generatiegenoten volg ik deze innovatieve band met een volledig eigen geluid sinds de jaren zeventig. 

Even leek er op 16 mei 2022 een einde te komen aan het roemrijke bestaan van de Nits toen hun oefenruimte De Werf afbrandde. In die ruimte lagen instrumenten en archiefmateriaal opgeslagen, waaronder tapes van een nieuwe plaat, oude concertopnames en de Fender Jazzmaster van Hofstede. In een gesprek met het Parool noemde Hofstede De Werf hun laboratorium. Een plaats waar ze hun creativiteit konden ontplooien, maar ook een plaats die in de loop der jaren zeer vertrouwd was gaan aanvoelen en een soort huisje boompje beestje gevoel creëerde. 

De titel van de nieuwe EP Tree House Fire lijkt voor mij daarvan afgeleid. Dat de verwoesting van hun oefenruimte centraal zou staan in de songs was onvermijdelijk. De aanblik op die bewuste maandag in mei 2022 moet voor het trio verschrikkelijk zijn geweest. De opener Month of May beschrijft die dag, het lied eindigt met de woorden :

“On a Monday morning

In the the morning of May

In the cruel month of May”

Maar ook het volgende, bijzonder fraaie Big Brown Building Burning blikt terug op die fatale maandag. De kers op de taart vormt hier voor mij de achtergrondzang van Sacha de Bruin, Jane Bordeaux en Sheena Tchai. Ze zijn ook te horen op The Tree en The Bird. Ook in de overige songs dreunt de fatale maandag door en is melancholie troef. Opvallend gegeven is dat de eerste vier tracks vastgelegd zijn door Joeri Saal en niet door hun vaste geluidsman Paul Telman. De ramp heeft duidelijk het beste in de heren bovengehaald, met als schitterend eindresultaat Tree House Fire. Zelf omschrijven de heren de afgelopen periode op hun website nog wel het beste :

“The fire took everything.

The fire gave us this album.

The tree is still standing.

The bird is still singing.”

Ook anno 2024 is het sympathieke trio nog steeds springlevend en vieren ze dit jaar hun 50ste verjaardag ook met een  Europese concerttour getiteld NIT50.

Theo Volk

Releasedatum : 19 januari 2024 Eigen beheer

Website : https://www.nits.nl/

NIT50 Tour  onder andere :  

21-02 GOIRLE :Jan van Besouw

15-03 BORGERHOUT : Roma

13-04 AMSTERDAM : Carré LAATSTE TICKETS

14-04 AMSTERDAM : Carré 

20-04 BRUSSEL : AB UITVERKOCHT 

Harrison Storm : Wonder, Won’t You?

 

Een paar dagen geleden raasde de storm "Henk" over Nederland, die gepaard ging met hevige windstoten. Van een stuk mildere aard is de muziek van de Australische indiefolkzanger Harrison Storm. Vaak wordt zijn warme, wat zoetgevooisde zang door rustig voortmeanderende (elektronische) muziek begeleid. Voor een groot deel werden de songs voor Wonder, Won’t You? geschreven tijdens de lockdown in Melbourne, zoals bijvoorbeeld Stone, waarin reflectie en veerkracht centraal staan. Het is in feite zijn perspectief op het leven, hoe hij denkt, hoe hij voelt en hoe hij verbinding maakt met de wereld. 

Zijn debuutalbum is intiem, en laat hem horen op zijn meest kwetsbare, meest gevoelige en meeste menselijke manier. Deze liedjes hielpen hem zijn eigen worstelingen te overwinnen, en nu hoopt hij dat ze voor anderen ook therapeutisch kunnen werken. Harrison Storm verzorgde reeds het voorprogramma van onder anderen SYML, Ziggy Marley, Ocie Elliott, Roo Panes en the Cat Empire en laat zich nog altijd inspireren door The Beatles en Neil Young. Zijn goed in het gehoor liggende liedjes op Wonder, Won’t You? kruipen gemakkelijk onder de huid leert de ervaring na meerdere beluistering. 

Theo Volk

Releasedatum : 12 januari 2023 Nettwerk

Website : https://www.harrisonstorm.com/

Brown Horse : Reservoir

 

Reservoir is het debuutalbum van de zeskoppige (alt)countryrock band Brown Horse opererend vanuit Norwich. De groep startte echter als een folk kwartet bestaande uit Emma Tovell, Nyle Holihan, Patrick Turner en Rowan Braham die old time repertoire combineerde met Michael Hurley covers en eigen songs en daarmee de pubs in Engeland onveilig maakte. Nadat de pandemie achter de rug was besloot men te kiezen voor een stevigere geluid met een vooral door gitaren bepaald geluid. Tevens werd de band met Ben Auld (drums) en afgelopen zomer met de uit de Rocky Moutains, Colorado afkomstige Phoebe Troup (gitaar) uitgebreid tot een zestal.

Onder leiding van producer Owen Turner werd Reservoir in de Sickroom Studio op het platteland in slechts vier dagen tijd opgenomen. “The studio up there is basically a huge barn surrounded by farm fields and wetlands. It felt like being at Big Pink or something. It’s not too fancy, just a very quiet and beautiful place. There was a little annex a few steps from the studio’s front door with a couple of bunk beds where we’d fall asleep watching The Simpsons after recording all day. In between takes we’d just hang out in the sun. Owen’s got two big golden retrievers, Poppy and Daisy, and they were always running around. There was a bunch of chickens too”, aldus de band over het opnemen van het album.

De band werd naar eigen zeggen beïnvloed door alt-country acts als Uncle Tupelo, Silver Jews, Lucinda Williams en Jason Molina, maar ook door folk-rock artiesten uit de jaren zeventig. De thema’s variëren nogal, van een eerbetoon aan de werkelijk gebeurde, tragische dood van Paul Gilley in de vijver van zijn buren, tot liedjes die de pijnlijke stiltes beschrijven die gepaard kunnen gaan met verdriet (Sunfisher), van de vreemdheid van eenzaamheid (Reservoir), tot het vinden van jezelf op een punt waarop geen terugkeer mogelijk is (Bloodstain). Een struikelblok in de vaak melancholische liedjes zou de af en toe droevige zang kunnen zijn. Bij mij had die wat tijd nodig om te gewennen. Hierna kroop echter Reservoir diep bij mij onder de huid.

Theo Volk

Releasedatum : 19 januari 2023 Loose Music/V2 Records

Website : https://linktr.ee/brownhorse

Doeke : Voor Aarde

 

Net als zijn grootvader Doeke begon Jorn Swart op vroege leeftijd accordeon te spelen, maar zou al snel overschakelen op de piano. Zijn vader heet overigens net als de legendarische voetballer van Ajax, Sjaak Swart! Al snel bleek dat Jorn over veel muzikaal talent beschikte. In 2010 verhuisde hij naar New York om jazz piano te gaan studeren. Een jaar later won hij al de the Sir Roland Hanna Award.

Sindsdien begon hij zichzelf zowel solo als in groepsverband verder te ontplooien. Hij is de bandleider van het onorthodoxe trio Malnoia, die jazz vermengen met kamermuziek gebruikmakend van piano, altviool en basklarinet. Zijn solomuziek omschrijft hij zelf kernachtig als "cinematic piano nostalgia". Zijn eerdere solowerk werd al vele miljoenen malen gestreamd en leverde hem een contract op bij het label Nettwerk, waarvan onder andere ook Nina June onderdeel uitmaakt.

Voor Aarde is het eerste album dat fysiek op het Nettwerk label zal verschijnen. De vijf composities Bergen, Sterrenhemel, Zwaantje, Arctic en Westwaarts stonden al op de half augustus digitaal verschenen EP Bewondering. Nu aangevuld met een zevental nieuwe composities, die gezamenlijk amper het half uur overstijgen, maar al snel een verslavende uitwerking op mij hadden.

In de titels klinken vaak de voorliefde voor de natuur door. Ik beschik niet over de credits, maar ga er vanuit dat de hoesfoto door hemzelf gemaakt is. Ik zag namelijk onlangs prachtige, in Harriman State Park gemaakte foto's op zijn sociale media voorbijkomen. Zijn regelmatig lichtvoetige, filmische en verslavende muziek is doorspekt van nostalgie, vreugde, melancholie en reflectie. Niet in de laatste plaats door zijn gevoelens van heimwee naar Nederland. Voor Aarde is voor mij vooral muziek om mijn gedachten bij de vrije loop te laten gaan.

Theo Volk

Releasedatum : 24 januari 2024 Nettwerk Music Group/V2 Records

Website : https://jornswart.com/

Niall McCabe : Rituals

 

Afgelopen week besteedde ik op ons blog aandacht aan mijn jaarlijks terugkerende ritueel van het plaatsen van mijn lijst van favoriete albums van dat jaar. Het samenstellen van zo'n lijst gaat overigens terug tot mijn vroege tienerjaren. Een album wat qua kwaliteit, maar ook door de toepasselijke titel zeker op die lijst had moeten staan is Rituals van de Ierse singer-songwriter Niall McCabe. Helaas bleef Rituals onder de radar, omdat het slechts in februari op beperkte schaal door Niall in eigen beheer werd uitgebracht, maar wordt gelukkig op 16 februari heruitgebracht op het label Craggy. 

Niall groeide op in de door een familie gerunde pub, overspoeld met sterke muzikale invloeden, van traditioneel Iers en folk tot rock en soul. Het is hier dat Niall zijn muzikale voorkeur ontdekte en zijn kenmerkende stijl en stem ontwikkelde. Zijn bekendheid vergaarde hij laatste decennium vooral met zijn eigen The Niall McCabe Band. Tevens toerde hij met onder andere acts als Ed Sheeran, Mary Black, Chris Isaak en Beoga. 

Van laatstgenoemde act koos Niall de diatonische accordeonspeler Seán Óg Graham (ook bekend van Solas) als producer, een gouden greep. De op Clare Island geboren McCabe woonde lang in Cork, maar keerde enkele jaren geleden terug naar zijn geboorte-eiland. De meest liedjes werden daar tijdens de pandemie geschreven. 

Niall lichtte het schrijfproces en zijn intenties als volgt toe : "Tijdens het schrijfproces wilde ik stemmen vinden die iets van het isolement en de angst van die tijd met zich meedroegen en deed ik een bewuste poging om de instrumentatie tijdens de opname spaarzamer en minder rommelig te houden. Een favoriete zin van de lockdown was "we’re all in the same sea, but different boats". Als album hoop ik dat Rituals dit belichaamt als individuele nummers met unieke stemmen, maar allemaal afkomstig uit dezelfde bron van ervaring en emotie". 

Afsluiter Valhalla was overgebleven van zijn laatste album en werd geschreven samen met Beoga. Samen met Seán werden alle instrumenten ingespeeld. Rituals staat alvast genoteerd voor een hoge notering aan het einde van 2024, dat is zeker. 

Theo Volk

Rereleasedatum : 16 februari 2023 Craggy

Website : https://www.niallmccabe.com/

Oor recensiebijbel.

 

De verschijningsdatum van de Oor recensiebijbel was goedgekozen, vlak voordat alle muziekliefhebbers terugblikken op het afgelopen jaar om te bepalen wat hun favoriete albums waren. De Oor recensiebijbel biedt echter een terugblik op een half decennium popmuziek. Uit nostalgische redenen besloot ik het lijvige boekwerk van vier kilo schoon aan de haak aan te schaffen. Het formaat van de boekwerk is gelijk aan die van een platenhoes en noopt tot het lezen ervan aan een bureau of tafel. Het is een van de weinige minpuntjes. Dat men gekozen heeft voor het aantal recensies van 666, “number of the beast”, lag voor de hand. Lang werd de popmuziek beschouwd als muziek van de duivel door de autoriteiten en de luisteraars ervan als langharig tuig.

Begin jaren zeventig was het voor mij, als beginnend muziekliefhebber, erg moeilijk om nieuwe muziek te ontdekken. Er was nog geen internet en als prille tiener vond ik muziekbladen nog te duur. Vanaf mijn veertiende begon mijn muziekinteresse erg groot te worden nadat ik het debuutalbum van Roxy Music gekocht had. Island Records was toen een van de toonaangevende labels met een uitgekiende verkoopstrategie. Op de binnenhoes van hun albums werden hoezen van andere nieuwe albums afgedrukt. Hierdoor gebeurde het dat ik in mijn begintijd uitsluitend albums van het Island kocht, zoals bijvoorbeeld Solid Air van John Martyn en niet veel later de albums van Nick Drake. In 1972 schreef Island in samenspraak met Ariola de recensiewedstrijd “Wordt popjournalist en win een reis naar Londen!”. Men had de keuze uit zestien verschillende te recenseren albums.

Bert van de Kamp deed ook mee met een recensie over het debuutalbum van Roxy Music en hoopte de tweede prijs te winnen, namelijk de zestien albums. Hij won echter de eerste prijs, een geheel verzorgde reis van een week naar Londen. Een van de juryleden was de redacteur van Oor, die vroeg of hij tijdens die week misschien Pete Townshend kon interviewen, het werd uiteindelijk John Entwistle. Het was het begin voor Bert van een mooie carrière bij Muziekkrant Oor, het blad wat ik rond 1975 begon te lezen. Bert werd toen voor mij een soort leidsman voor goede muziek. Overigens heb ik vele jaren later eens een middag tegenover hem plaatsgenomen, niet om hem te interviewen, maar tijdens een schaakwedstrijd tegen zijn vereniging HMC uit Den Bosch. Overigens organiseerde Oor zelf ook nog eens een recensiewedstrijd in 1977. Ook ik deed mee om het album The Awakening Dream van componist Jurriaan Andriessen, de neef van Paul Witteman. Ik kreeg de lp gratis thuisgestuurd, maar vond de muziek verschrikkelijk en besloot geen recensie in te sturen. Ook toen al zag ik er het nut niet van in om een negatieve recensie te schrijven als er ook zoveel mooie muziek verschijnt.

Altijd gedacht dat ik pas in 1974/1975 Muziekkrant Oor begon te lezen, maar dat moet toch 1973 geweest zijn, dat bleek nadat ik de recensie van Berlin van Lou Reed geschreven door Bert van de Kamp had gelezen. De eerste paar jaar echter niet. De naam van de recensent Robert Briel was bijvoorbeeld onbekend bij mij, maar bleek duidelijk verstand van zaken te hebben, want hij wist toen al het meesterwerk Exile on Main St. van The Rolling Stones op juiste waarde in te schatten. Grappig is wel dat hij toen 13 maanden wachten op een nieuw album van The Stones erg lang vond! Het dit jaar verschenen Hackney Diamonds was het eerste album met nieuw werk na achttien jaar. In de jaren zestig en beginjaren zeventig gebeurde het met enige regelmatig dat artiesten twee albums per jaar uitbrachten en nog eens vaak dat de kwaliteit er niet onder te lijden had. Dat gold trouwens ook voor het verschijnen van Oor, iedere twee weken.

Men heeft gekozen voor een losjes geformuleerde indeling per genre, stroming, land of thema. Regelmatig wordt het boek opgesierd met fraaie illustraties van Typex. Overigens vind ik dat de vrouwelijke artiesten er bekaaid afkomen. Uiteraard ontbreken meesterwerken als Tapestry van Carole King en Little Earthquakes van Tori Amos niet, maar bijvoorbeeld wel Blue van Joni Mitchell. Ook had ik verwacht de meesterwerken What Color Is Love van Terry Callier en het misschien wel mooiste reggaealbum allertijden Blackheart Man van Bunny Wailer aan te zullen treffen. Over het algemeen voor de handliggende keuzes. Hofleverancier is terecht David Bowie met zeven albums. Wat jammer is dat popjournalistiek van oudsher een mannenbastion is geweest en eigenlijk grotendeels nog steeds is. Overigens lees ik Oor al zo’n drie decennia niet meer. Nooit geweten dat Marcel Haerkens voor Oor heeft geschreven, hem ken ik alleen als recensent van Popmagazine Heaven, het enige muziekblad wat ik heden ten dage nog lees. Vooral voor oudere generaties zal de Oor Recensiebijbel een welkome aanvulling voor de boekenkast zijn. De jongste generaties lezen volgens mij nog amper boeken.

Theo Volk

Releasedatum : 13 november 2023 Argo Special Media

Website : https://oor.nl/

The Odd Cases : Bad Love

 

Onder het genot van een paar glazen Orval tijdens een vrijdagavond in een kroeg borrelde bij Steven Troch en Bart Jult het idee op om samen een bluesduo onder de naam The Odd Cases te gaan vormen. Door hun gemeenschappelijke interesse voor blues uit de jaren vijftig en zestig werd al snel duidelijk welke richting het duo uit wilde.

Slechts na twee repetities en slechts gewapend met wat aanstekelijke grooves, flarden tekst en vooral veel passie dook men de studio van Koen Van Peteghem in Sint Niklaas in. Bart bracht een oude Airline gitaar en een Fender versterker mee. En Steven had een dozijn Hohner mondharmonica’s, een antieke Bullet microfoon en een stoffige 5 Watt versterker bij zich. Slechts twee middagen later kwam men de studio uit met tien songs.

Bad Love bestaat uit acht eigen songs en twee bekende covers, C.C. Rider en Ramblin’ on My Mind. Laatstgenoemde song is een klassieker van Robert Johnson, de belangrijkste vertegenwoordiger van de Delta Blues. De titel Bad Love van het album is zeker van toepassing op hem. Hij werd tijdens een optreden vergiftigd door een jaloerse vriendin. Slechts zevenentwintig werd Johnson en werd daardoor met terugwerkende kracht lid van de bekende “Club van 27”.

De songs bestaan uit Steven’s kenmerkende uptempo bluesnummers aangevuld met prachtige, meer ingetogen songs als het titelnummer Bad Love, waarin zijn zang meer tot zijn recht komt. Alles werd live opgenomen wat de rauwheid zeker ten goede is gekomen. Uitzondering vormt Greasy Meat, waaraan later overdubs van kazoo en wasbord aan toegevoegd zijn. Binnenkort eens Orval in huishalen en het uitstekende Bad Love beluisteren onder het genot van dat Trappistenbier, misschien bevalt het dan nog beter. Dit jaar zal trouwens ook een nieuw album van de Steven Troch Band verschijnen.

Theo Volk

Releasedatum : 1 januari 2024 Frogs For Snakes

Website : https://steventroch.wixsite.com/the-odd-cases