Edward David Anderson - Chasing Butterflies


Zo’n zeven jaar geleden besloot Backyard Tire Fire frontman Edward David Anderson, dat het na acht albums en talloze optredens tijd werd voor een solocarrière. Zijn ambitieuze solodebuut Lies & Wishes uit 2014 werd geproduceerd door Steve Berlin van Los Lobos en kreeg lovende recensies van onder anderen No Depression. Ook ik was uitermate enthousiast en Steve Berlin omschreef de kwaliteiten van Ed als “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level”. Er bestaat blijkbaar gerechtigdheid, want op 16 november krijgt het album eindelijk een Nederlandse release. Het soulvolle Lower Alabama: The Loxley Sessions verscheen reeds een jaar na het debuut. Voor Chasing Butterflies nam Ed wat langer de tijd. Producer van dienst is deze keer Jimmy Nutt (SteelDrivers) en was een gouden greep. Nutt koos voor een aantal lokale muzikanten om Ed te assisteren. Het klikte uitermate goed onderling en er ontstond een bijzondere chemie in de studio. Ed is het liedjes schrijven nog niet verleerd blijkt direct uit de vrolijke opener Harmony. Heerlijk stompend ritme, opvallende en aanstekelijke gitaarloopjes, warm orgelspel en een refrein wat onmiddellijk blijft hangen en ook deze keer was ik direct verkocht. Waar gebeurd is The Ballad of Lemuel Penn. 1964 was een uitermate roerig jaar in de Amerikaanse geschiedenis. In de bekende film Mississippi Burning wordt het verhaal verteld over de mensenrechtenactivisten J. E. Chaney, Mickey Schwerner en Andrew Goodman, die vermoord werden in Mississippi door leden van de Klu Klux Klan. Minder bekend is het verhaal van luitenant-kolonel Lemuel Penn, die eveneens in datzelfde jaar door twee leden van de KKK werd vermoord, echter de daders werden door een geheel witte jury vrijgesproken. Een van de twee daders, Howard Sims, werd overigens in 1981 zelf vermoord. Anderson weet hier kernachtig aan te geven waar de song over gaat: “”Lemuel Penn was a good man and somebody’s kin, Lemuel Penn was a good man and dies because of his own skin”. De teksten zijn nog beter dan op voorgaande albums, zoals The Best Part bewijst. Een nummer wat direct blijft hangen. Ed gebruikt op intelligente wijze van metaforen in het onweerstaanbare Bad Tattoos. Het voert te ver om alle liedjes te bespreken, maar de overige liedjes zijn van hetzelfde kaliber. Het album werd opgedragen aan zijn vader, die hem gitaar leerde spelen. Chasing Butterflies is Eds mooiste album tot nu toe en dat zegt volgens mij genoeg. Het wordt trouwens hoog tijd dat deze geweldige songsmid naar Nederland komt voor optredens.   
Theo Volk        
Releasedatum: 19 oktober 2018 Black Dirt Records        

Inge Thomson & Jenny Sturgeon - Northern Flyway


Inge Thomson groeide op op het piepkleine, vogelrijke Shetlandeiland Fair Isle. Jenny Sturgeon is bioloog en in haar leven spelen vogels ook een grote rol. Op de hoes van haar prachtige debuutalbum  From the Skein prijken niet voor niets haar gevleugelde vrienden. De samenwerking voor Northern Flyway, waarop de dames de connecties tussen vogels en mensen onderzoeken, lag dus erg voor de hand. De muzikale achtergrond van Thomson is gevarieerd, ze werkte bijvoorbeeld samen met de rockgroep The Broken Family Band, maar ook met de experimentele folkgroep Lau. Ook maakt ze deel uit van de begeleidingsband van Karine Polwart, waar ze voor het avontuurlijke element in het repertoire zorgt. Dat blijkt andermaal op het schitterende nieuwe album Laws of Motion van Polwart, wat binnenkort verschijnt. Ook op Northern Flyway zorgt Thomson vooral door inventief accordeonspel voor de speelse inbreng. Beiden schreven een aantal songs afzonderlijk voor het album. We Are the Morning schreven ze gezamenlijk. Twee keer grepen ze terug op andermans werk. Het vierde en vijfde couplet van Lost Lapwing zijn ontleend aan het gedicht Sweet Afton uit 1791 van Robert Burns. The Eagle grijpt terug op het gelijknamige gedicht van Lord Tennyson. Het album opent met het titelnummer, dat opent met het geluid van overvliegende ganzen en het refrein klinkt als een mantra. Die vogelgeluiden worden op inventieve manier regelmatig in de liedjes verwerkt, in totaal zijn zesentwintig verschillende vogels te horen. Baardmannetjes Hans Dorrestijn en Nico de Haan en andere vogelaars kunnen hier hun hart ophalen in het herkennen van de soorten, die overigens allemaal op de hoes vermeld staan. Regelmatig is repertoire erg catchy, goed voorbeeld daarvan is Rosefinch met een heerlijk stompend ritme, maar het is tegelijkertijd avontuurlijk, erg knap gedaan. Het ingetogen Curlew, wat prachtig gezongen wordt door Jenny en met warm accordeonspel van Inge wordt begeleid, behoort wat mij betreft tot een van de hoogtepunten. Op Northern Flyway schuwen de dames het experiment niet, maar zonder dat het ten koste gaat van de toegankelijkheid.     
Theo Volk
Releasedatum: 14 september 2018 Hudson Records

Phosphorescent - C’est La Vie


Langzaam maar heel zeker werd de populariteit van de Amerikaanse singer-songwriter Matthew Houck steeds groter, net als de zalen waarin hij optrad. En in de tussentijd werd zijn muziek steeds ingewikkelder, ambitieuzer en meer gearrangeerd. Zijn laatste en fraaie studioalbum uit 2013, Muchacho, zorgde uiteindelijk voor de echte, grote doorbraak. Echt productief was hij niet dit decennium, slechts een studio-  en een live album. Wellicht dat de ontboezeming in het berustende en ingetogen These Rocks op zijn zevende studioalbum C’est La Vie de reden van die lage productiviteit is. Hij zingt daar de regel : “I was drunk for a decade” gevolgd door “These rocks, they are heavy”.  Gelukkig is de muziek minder zwaarmoedig. Het album opent en eindigt met een instrumentaal nummer. Het meanderende slotakkoord Black Waves / Silver Moon is duidelijk beïnvloed door Pink Floyd. Het statige en ook weer berustende C’est La Vie No. 2 blijft direct hangen. Meest vrolijke liedje is New Birth in New England, dat muzikaal teruggrijpt naar de jaren tachtig. Toch dragen de meeste songs weer de onmiskenbare Phosphorescent signatuur, al was het alleen maar vanwege zijn wat aparte, ietwat hoge, herkenbare stem.  Het persbericht rept over “Lieve liedjes, soms bezeten en knettergek, dan weer boot-stomping en bij vlagen heel erg meditatief. Experimenteel en traditioneel tegelijk.”. Dat dekt  de lading behoorlijk goed. Houck is het liedjes schrijven duidelijk nog niet verleerd.
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 Dead Oceans

David Olney - This Side or the Other


Misschien omschreef Emmylou Harris wel ooit zijn muziek het mooist : “David Olney tells marvelous stories, with characters who cling to the hope of enduring love, all the while crossing the deep divide into that long dark night of the soul. They are saints and charlatans, gypsies and thieves, the ordinary and extraordinary.”. Maestro Townes van Zandt plaatste hem ooit in het rijtje Mozart, Lightin’ Hopkins en Bob Dylan. Zelf trek ik graag de vergelijking met Malcolm Holcombe. Niet alleen zijn het vrienden, maar zijn daarnaast authentiek en ontwikkelden ze in de loop der jaren een compleet eigen stijl. Bovendien beschikken ze over een uit duizenden herkenbare en niet al te gesofisticeerde stem. Beiden behoren op het gebied van het schrijven van teksten tot de allerbeste. Maar ze zijn ook nog eens graag geziene gasten op de bekende Nederlandse podia en verschijnen hun albums hier traditiegetrouw ruimschoots eerder dan in andere landen. Intussen is hij zeventig, maar de sleet er nog geenszins op bewijst zijn nieuwste album This Side or the Other. Hij zocht een producer waarbij hij zich relaxt zou voelen en vond die in Steve Dawson. Een druk bezet man, die onlangs ook op voortreffelijke wijze Goin’ Gone van Kat Danser produceerde. Olney looft naast diens producerscapaciteiten ook diens voortreffelijke gitaarspel in Death Will Not Divide Us. Olney zingt niet graag over zichzelf, maar kruipt liever in de huid van anderen. Het repertoire is een combinatie van nieuwe en wat oudere songs. Naast eigen werk een opmerkelijke, soulvolle en rootsy cover van She’s Not There, ooit een grote hit in 1965 voor The Zombies. Persoonlijke favoriet is het ingetogen Open Your Heart (And Let Me In). Het fraaie artwork is van de hand van Lillian Olney. Binnenkort zal hij weer op onze podia te zien zijn en dat is verheugend nieuws, want hij maakt, ondanks zijn vorderende leeftijd, nog steeds een geïnspireerde indruk op This Side or the Other.      
Theo Volk
Releasedatum: 24 augustus 2018 Black Hen Music
David Olney live, vergezeld door Daniel Seymour op bas:

12-10 BAKKEVEEN: Muziekpodium Bakkeveen
13-10 LEUSDEN: In The Woods
14-10 GROOTSCHERMER:  Beeldentuin Nic Jonk
16-10 OENTSJERK: Folk in de Walden
17-10 DEN HAAG: Sociëteit Engels
19-10 VOLENDAM: Jozef Theater
20-10 UTRECHT: Ramblin’ Roots Festival, Tivoli Vredenburg
21-10 AALSMEER: De Oude Veiling
22-10 EINDHOVEN: Meneer Frits

Port Almond - Port Almond


De opvallende hoesfoto werd genomen door de bekende Israëlische kunstenaar Nir Evron op Devil’s Island. Dit eiland werd vooral bekend door de film Papillon. De muziek op Port Almond is echter nog opvallender. Achter Port Almond gaat de Noorse singer-songwriter Rune Simonsen schuil. Hij is hier in Nederland bekend dankzij de groepen Mount Washington en Lagoonbird.  Het album werd zonder behulp van computers, geheel analoog en onder tijdsdruk opgenomen in Berlijn in slechts drie dagen tijd. Aan het eindresultaat is dat niet af te horen, wat de muziek klinkt uitermate relaxt en dat niet in de laatste plaats door de fluisterzang en het subtiele gitaarspel van Simonsen. Aan die manier van zingen moest ik overigens wel even wennen. Hij wordt omringd door een zevental improviserende muzikanten en niet de allerminsten, met daaronder trompettist Tom Arthurs (The Unthanks) en de Duitse jazzvibrafonist Oli Bott. Het repertoire is behoorlijk gevarieerd. Van folk, (Nigeriaanse) pop, jazz tot aan invloeden uit de Caraïben. De teksten van zijn Simonsen zijn niet alledaags en intelligent. Port Almond is een alternatief album, wat opvalt in het huidige aanbod en dat is op zich al een prestatie, maar het weet de luisteraar ook nog eens aan zijn luisterstoel te kluisteren. Het album is helaas alleen verkrijgbaar op vinyl.      
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 LowSwing Records

Minco Eggersman, Theodoor Borger & Mathias Eick - Unifony


Dit trio bestaat uit door de wolgeverfde muzikanten. Minco Eggersman is naast zanger en drummer ook producer en componist, maar daarnaast tevens één van de oprichters en mede-eigenaren van de platenlabels Sally Forth Records en Volkoren en van het bierlabel Tongval. Theodoor Borger komt uit een zeer muzikale familie, niet alleen zijn vader is beroepsmuzikant, maar ook zijn zus Mariecke en broer Johan. Met laatstgenoemde bouwde hij een paar jaar terug zijn eigen studio, waar Unifony gedeeltelijk is opgenomen. Er vonden ook opnames plaats in Engeland en Noorwegen. Er werd drie jaar keihard gewerkt aan het album. Voor dit project gingen de heren samen met een gastmuzikant, in dit geval met de bekende Noorse trompettist Mathias Eick, om op zoek te gaan naar de essentie van muziek. Ze verlaten de gebaande paden en herontdekken de eenvoud via het experiment. Componeren doen zij niet meer  op basis van noten maar door middel van zorgvuldig samengestelde en gelaagde sounds. Voor het mixen van het album is de Britse engineer Phill Brown ingeschakeld. Brown heeft met een breed scala aan artiesten gewerkt, zoals Brian Eno, Pink Floyd, David Bowie en The Rolling Stones. Wat voor Eggersman en Borger echter de voornaamste reden was om met hem samen te werken is de grote rol die hij gespeeld heeft bij de laatste 2 albums van Talk Talk, Spirit of Eden en Laughing Stock. Het baanbrekende geluid van deze albums is van grote invloed geweest op beide muzikanten. Brown is officieel al met pensioen maar was dusdanig onder de indruk van Unifony (volgens Phill ‘a labour of love’) dat hij zijn talenten graag nog eens wilde inzetten om het album naar een nog hoger plan te tillen. Het artwork van Unifony zorgt voor nog een andere Talk Talk referentie; het is namelijk ontworpen door de Britse designer James Marsh die o.a. verantwoordelijk is voor alle kenmerkende hoezen van Talk Talk. Als kers op de toch al niet misselijke taart is het album gemastered door niemand minder dan Bob Ludwig. Deze Amerikaanse audio-grootheid (o.a. winnaar van 11 Grammy Awards) werkte eerder voor artiesten als Radiohead, Nirvana, Paul McCartney, Madonna en vele, vele anderen. Theodoor en Minco componeerden het repertoire voor het album, waarin hun voorliefde voor de specifieke sound en muziek van de jaren tachtig doorklinkt. Het resultaat is een bijzonder fraai, ingetogen instrumentaal album, dat mij zeer snel wist te overtuigen.
Theo Volk
Releasedatum: 12 oktober 2018 Butler Records

Karine Polwart - Laws of Motion


Van de BBC Radio 2 Folkzangeres van 2018 verscheen vorig jaar A Pocket of Wind Resistance, met daarop veel aandacht voor spoken word, dit album was gebaseerd op haar theaterstuk. Laws of Motion kan eigenlijk meer gezien worden als de reguliere opvolger van het fraaie Traces. Beide albums hebben overigens een gemeenschappelijk onderwerp, Donald Trump. Opener Cover your eyes van Traces ging over de golfbanen die Trump heeft laten aanleggen in Schotland. I Burn But I Am Not Consumed gaat over de moeder van Trump, Mary Ann McLeod die in mei 1930 naar Amerika vertrok op zoek naar geluk, helaas is hierdoor de wereld anno 2018 opgezadeld met een onbekwame wereldleider. De titel is de slogan van de Schotse clan waartoe de McLeods behoren. Wat de liedjes op dit album toevalligerwijs bindt is migratie. Het vormt ook een belangrijk thema in haar boek A Wee Bird Was Watching, wat  4 oktober zal verschijnen. De titelsong en Suitcase verschenen al eerder op Flit van Martin Green. Ze schreef ze samen met Green, haar vriend en buurman. Een van de hoogtepunten vormt Young Man on a Mountain. Haar opa Tony vocht in de winter van 1944 in de slag om Monte Cerere, in Noord-Italië. Over de verschrikkingen, die hij daar meemaakte repte hij nooit een woord. Het album staat vol met dit soort interessante en ontroerende onderwerpen. Matsuo’s Welcome to Muckhart beschrijft de speciale band die ontstond tussen Isabella Christie en Shinzaburo Matsuo. Christie was schrijfster en wereldreiziger, ze was de eerste Westerse vrouw, die de Dalai Lama ontmoette. Matsuo was een Japanse tuinman, die in 1923 bij een grote aardbeving al zijn familie verloor. In 1925 vertrok Matsuo per zeilboot naar Schotland om tot zijn dood in 1937 de Japanse tuin van Christie te gaan onderhouden. Shinzaburo Matsuo ligt op de begraafplaats van Muckhart begraven als Matsuo. Al deze bijzondere verhalen zijn ook nog eens gegoten in schitterende muziek waarbij het avontuur niet wordt geschuwd en met belangrijke bijdrages van broer Steven Polwart en Inge Thomson. Laws of Motion is een prachtplaat, die veel luisteraars zowel tekstueel als muzikaal zal weten te ontroeren.       
Theo Volk
Releasedatum: 19 oktober 2018 Hudson Records

Ten Years Today - Ten Years Today


Het gaat snel met de bekendheid van het trio Ten Years Today. Een jaar geleden waren ze nog bezoeker op het Bevrijdingsfestival op de drafbaan in het Stadspark van Groningen. Maar dit jaar maakten ze daar het podium onveilig met hun frisse en energieke liedjes en wisten de toeschouwers moeiteloos aan zich te binden. Dit alternatieve powerpop trio bestaat uit de drie jonge, nuchtere Groningers Simon Bleeker (bas), Floris van Luijtelaar (zang, gitaar) en Mathijs Louwsma (drums) . Buiten het optreden op het Bevrijdingsfestival traden ze ook al op in Paradiso en op Vestrock en waren ze support act van bands als OTHERKIN en EUT. Op hun debuutalbum Ten Years Today creëren ze met hun mix van grunge, funk en rock hun eigen sound. Af en toe hoor je invloeden, in bijvoorbeeld Do Ya hoor je overduidelijk Franz Ferdinand terug. Maar ook zo nu en dan echo’s van de vroege Arctic Monkeys tot aan Red Hot Chili Peppers. Naast opzwepende uptempo nummers met opvallende riffs en hooks, ook een prachtig, ingetogen nummer als Conflicted, waarop fraaie strijkers te horen zijn. De informatie op de hoes is zeer beperkt, maar ik ga er vanuit dat we hier Azra Rustempašić, Julia Doornebosch en Loïs van Malenstein horen.  Ondanks dat de songs veelal eenvoudig van opbouw zijn, herbergen ze ook veel  energie en puurheid en hierdoor zal dit debuut voor menig luisteraar onweerstaanbaar worden.     
Theo Volk
Releasedatum: 21 september 2018 Gentlemen Records

John Smith - Hummingbird


Maestro John Renbourn noemde hem ooit “the future of folk music”. Dit compliment betekende voor John Smith extra veel, omdat Renbourn samen met Nick Drake en Bert Jansch zijn grote muzikale helden zijn. Hij opende shows voor grootheden als John Martyn, Dav(e)y Graham en John Renbourn en was gastmuzikant en gitarist bij Jackson Browne, Jerry Douglas, Glen Hansard, Rodney Crowell, David Gray, Lisa Hannigan, tot aan Joe Henry en Joan Baez. Met zijn unieke gitaarspel  beïnvloedde hij op zijn beurt vele andere muzikanten, waaronder Ben Howard en James Newton Chadwick. Maar ook zijn stem is opvallend, enigszins vergelijkbaar met die van John Martyn. Hij weet vooral door goed gebruik te maken van dynamiek de luisteraar aan zich te binden. Als onafhankelijk artiest toert hij met zijn gitaar al zo’n vijftien jaar over de hele wereld. Die rijke muzikale ervaring hoor je goed terug op zijn nieuwe album Hummingbird. Hij vertolkt hierop drie originele songs, een cover en zes traditionals. De bekendste traditional is waarschijnlijk Lowlands of Holland, bij oudere muziekliefhebbers zeker bekend in de uitvoering van Natalie Merchant & The Chieftains op het schitterende album Tears of Stone. Het handelt over een jonge vrouw die haar man verliest in een van de roemruchte zeeslagen tussen het Verenigd Koninkrijk en Nederland.  Hares on the Mountain en Master Kilby werden verzameld door Cecil Sharp aan het begin van de vorige eeuw. Eerstgenoemde song vindt zijn oorsprong in de achttiende eeuw. Het is daarmee niet eens de oudste traditional, afsluiter Unquiet Grave dateert uit de vijftiende eeuw, maar klinkt nog steeds tijdloos. John zingt het hier als duet samen met Cara Dillon en behoort tot de hoogtepunten. Een van Johns eigen favorieten op het album is het bitterzoete The Time Has Come van Anne Briggs. Het klinkt door met name de bas, bespeeld door Ben Nicholls een beetje als hoe Tim Buckley in zijn vroege jaren zijn songs inkleurde. Ik associeer het basspel van Nicholls met dat van legende Danny Thompson. Zelf ben ik heel erg gecharmeerd van Boudica, wat gaat over de rebelse koningin Boudicca van de Iceni stam, die in opstand tegen de Romeinen kwam, nadat  ze publiekelijk gegeseld was en haar dochters verkracht door Romeinse soldaten. Net zo mooi is de traditional Hares on the Mountain met ingetogen zang van John. Ook schittert hier John McCusker op viool en dat is zeker niet de enige keer. Het meest intens is Axe Mountain (Revisited), waarbij de zang uit zijn tenen lijkt te komen. Het album werd wederom uitstekend geproduceerd door Sam Lakeman, die koos voor de “less is more” benadering. Desondanks is Hummingbird een indrukwekkend album, wat diep weet te raken. Jammer genoeg geen liveoptredens in Nederland en dat is dubbel jammer, want hierdoor lopen wij ook de geweldige support act Josienne Clarke en Ben Walker mis. Onze zuiderburen hebben meer geluk.  
Theo Volk
Releasedatum: 5 oktober 2018 Commoner Records
Website: https://www.johnsmithjohnsmith.com/

 John Smith live, support Josienne Clarke & Ben Walker:

21-11 LEUVEN: 30 CC
22-11 WAREGEM: De Schakel
23-11 BEVEREN: Cultuurcentrum ter Vesten
24-11 EVERGEM: Gemeente Evergem
29-11 LEOPOLSBURG: Cultuurcentrum Leopolsburg (2 optredens, aanvang 18 uur en 20:15 uur)

Møster! - States of Minds


Møster! is een supergroep rond de ervaren Noorse saxofonist Kjetil Møster. De groep bestaat verder uit bekende namen als Motorpsycho-gitarist Hans Magnus Ryan, ex-Motorpsycho- en Grand General-drummer Kenneth Kapstad en Nikolai Haengsle (onder anderen Needlepoint). Op States of Minds verkennen ze op zeer avontuurlijke wijze de grenzen van de nodige genres. Van primitieve blues, denk aan RL Burnside, funk, experimentele rock tot aan de jungle music van Duke Ellington. Beide albums openen met composities, die de twintig minuten overstijgen. Er worden veel invloeden in het persbericht genoemd, behalve Pink Floyd, die band hoor ik duidelijk terug aan het begin van opener Brainwave Entrainment. De composities kwamen veelal door improvisatie tot stand, wat het avontuurlijke element vergrootte. Naast Duke Ellington hoor je ook invloeden terug van jazz grootheden als Ornette Coleman, Albert Ayler, Coleman Hawkins en John Coltrane. Maar net zo gemakkelijk de noise gitaren van een band als Sonic Youth tot aan iemand als Ry Cooder. Kortom States of Minds is een werkstuk dat zijn titel alle eer aandoet.
Theo Volk
Releasedatum: 28 september 2018 Hubro

Abonneren op: Posts (Atom)