The Helen Flaherty Band - Gazing at the Moon


Bij doorgewinterde liefhebbers van traditionele folk is de Schotse zangeres Helen Flaherty al twintig jaar een bekende naam. Twee decennia geleden maakte ze furore als zangeres van de groep Shantalla, die een enorme live reputatie opbouwde en zodoende een graag geziene gast was op folkfestivals. Zo mocht de groep tot drie keer toe optreden op een helaas ter ziele gegaan festival in Bergen op Zoom en drie keer ging het dak eraf. Ze deelden daar trouwens het podium met de crème de la crème van de Ierse folk. Anno 2018 zijn Helens korte krulletjes verdwenen en is haar stem wat lager geworden, gebleven zijn haar onafscheidelijke bodhrán en goedlachs is ze ook nog altijd. Haar repertoire is overigens niet altijd vrolijk. Op het debuutalbum van Shantalla stond Fine Flowers in the Valley, wat over een ongetrouwd meisje gaat, dat in het geheim een kind baart en het daarna vermoordt. Op Gazing at the Moon is Fair Flowers of the Valley te vinden, wat Helen herinnert aan eerder genoemde traditional. Echter hier met een geheel andere boodschap, op een tekst van Tim O’Brien. Bijzonder fraai is Edith’s Lament, wat geschreven werd door Guido Piccard en slechts sinds een paar maanden op hun repertoire staat. Het vertelt het verhaal van Willem van Gheluwe, soldaat in de Eerste Wereldoorlog. All That You Ask Me van Kieran Goss wordt ook vertolkt. Een erg goede keuze is Winsome Ways van Maurice McGrath, misschien wel het mooiste liedje op het album. Mede dankzij het weemoedige spel en zang van haar uitstekende begeleiders Ies Muller, Philip Masure en Siard de Jong. Verder vertolkt men bekende en minder bekende traditionals. Het overbekende Scotland the Brave weet men toch een eigen signatuur te geven. Een van de hoogtepunten vormt voor mij ook het melancholische The Old Churchyard. Ter intermezzo brengt men op overtuigende wijze een drietal reels. De twee Schotse ervan leerden men kennen via Dougie MacLean. Gazing at the Moon is een staalkaart geworden van de kwaliteiten van deze groep en die zijn niet bepaald gering. Het maakt het album tot een absolute aanrader voor liefhebbers van traditionele folk.
Theo Volk        
Releasedatum: 21 september 2018 Appel Rekords

Doug Paisley - Starter Home


“Die stem van hem, verfijnd en rustgevend, de mooiste stem van zijn generatie misschien wel. Zo'n jaar geleden had ik rijlessen, en ik stond iedere week stijf van de spanning. Op een gegeven moment ben ik standaard een kwartier van te voren Radio Girl gaan draaien, en ik stapte rustig die auto in. Ik kan me geen ander nummer voorstellen, dat  hetzelfde effect bij me zou kunnen hebben.” Aldus iemand op een populair muziekforum over wat voor uitwerking de muziek van de Canadese singer-songwriter Doug Paisley op iemand kan hebben. Radio Girl stond op het fraaie, vorige album Strong Feelings uit 2014. Met Chuck Erlichman speelde hij in het verleden een decennium lang graag blue grass en old-time country muziek onder de naam Russian Literature. Op zijn soloalbums hoor je nog steeds subtiele country invloeden. Zijn vierde album Starter Home opent erg sterk met de fraaie titelsong, waarin ook de mooie pedal steel van Michael Eckert te horen is. Het is trouwens een ook in Nederland bekend fenomeen, wat hij in het liedje bezingt. Het is een album geworden, wat langzaam maar heel zeker onder de huid kruipt. De inkleuring van de songs is nergens opdringerig, veelal erg subtiel. Hij beschikt dan ook over uitstekende begeleiders, waaronder bekende namen als de uitstekende zangeres Jennifer Castle, die op de laatste drie liedjes de achtergrondzang verzorgt. Nog bekender is Afie Jurvanen, die al jaren furore maakt onder de naam Bahamas. Hij speelt op een drietal nummers elektrisch gitaar. Liefhebbers van zijn muziek kunnen gerust zijn, het is andermaal een fraaie aanvulling van zijn oeuvre.          
Theo Volk
Releasedatum: 2 november 2018 No Quarter Records / De Konkurrent

Remembered for a while… but still is and will be in future


Toevallig las ik afgelopen weekend in het boek “Remembered for a while”, dat Nick Drake op 9 juni zeventig jaar geworden zou zijn. Het voorwoord door Gabrielle Drake bleek overigens, onbedoeld, erg actueel te zijn. De term negative capability, voor het eerst gebruikt door de romantische dichter John Keats in 1817, is namelijk ook de titel van het vrijdag te verschijnen album van Marianne Faithfull. Maar goed, ik dwaal af. De muziek van Nick Drake loopt al sinds halverwege jaren zeventig als een rode draad door mijn leven. Het eerste album, dat ik van hem ontdekte was Pink Moon. Als een magneet werd ik aangetrokken door de erg vreemde hoes, een schilderij van Michael Trevithick. Het was wel wennen aan de erg sobere, deprimerende liedjes. Pas een jaar later werd ik tijdens een gesprek met een ervaren verkoper (in een andere platenzaak) erop gewezen, dat zijn eerste twee albums anders van aard waren. Op zijn aanraden schafte ik toen als eerste Bryter Layter aan, een album, dat me direct beter beviel. Altijd bij het horen van Hazey Jane II wordt mijn humeur nog vrolijker. Nick Drake beschouwde het zelf ook als zijn mooiste album, dus de deceptie was groot toen het album geen commercieel succes werd. Overigens was hij zeer overtuigd van zijn kwaliteiten als songwriter. Zo had hij producer Joe Boyd wijs gemaakt, dat hij geen extra songs had liggen, bang als hij was, dat de instrumentale nummers, waar hij heel erg trots op was, het album niet zouden halen. Bovendien was hij eigengereid genoeg, nadat de strijkersarrangementen van zijn debuutalbum Five Leaves Left hem niet bevielen, heeft hij ze over laten doen door zijn goede vriend Robert Kirby. Overigens een gouden greep, want die strijkersarrangementen dragen duidelijk bij aan de tijdloosheid van zijn muziek, net als zijn geweldige gitaarspel. In deze periode van het jaar krijg ik altijd de behoefte om zijn muziek op te zetten, terwijl ik amper nog teruggrijp naar muziek uit het verleden. En dat is echt niet door de mystiek, die er in de loop der jaren om zijn persoon is ontstaan. Maar gewoon omdat het voor mij tot de mooiste muziek behoort, die er ooit is gemaakt. Iets vergelijkbaars heb ik eigenlijk verder alleen maar met de Preludes van Chopin, waar ik ook zo nu en dan nog naar luister. Aan de ene kant jammer, dat hij zelf zijn nog steeds groeiende populariteit niet heeft mogen meemaken, maar aan de andere kant is het fijn, dat nog steeds nieuwe generaties zijn schitterende muziek ontdekken.
Theo Volk

TMGS - Ain’t No Place


Gisteravond was de albumpresentatie van Ain’t No Place in Costa, Antwerpen. Dat zal ongetwijfeld een groot succes geworden zijn. Opener The Wasted Hours voelt direct aan als een warm bad, vooral door de zwoele mariachi trompetten.  Datzelfde warme gevoel kreeg ik een aantal jaren geleden ook van Colfax van The Delines.  Dat is blijkbaar niet zo’n vreemde vergelijking, want  oprichter Stof Janssens is een groot liefhebber van de muziek van Willy Vlautin. De groep speelde twee keer in het voorprogramma van Richmond Fontaine. De band begon ooit als instrumentale band onder de naam The Moe Green Specials en maakte moderne spaghetti western muziek. Ain’t No Place is intussen hun vijfde album en heeft nu de melancholische zang van Peter Lodiers als een van de troeven. Af en toe worden de liedjes opgesierd met opzwepend gitaarwerk, zoals in het fantastische Holding the Reins, waarbij zich bij mij vooral de vergelijking met de countryrock van Neil Young opdringt. Maar ook in rustige nummers als Won’t Be Easy weet men volledig te overtuigen. Af en toe duikt ook de mooie pedal steel op van Wim Elzinga (aka Mr. Magic). Op hun nieuwste album combineert men op inventieve wijze de west coast countryrock van voorganger Rivers & Coastlines met de spaghettiwestern sound uit hun begintijd. Op dinsdag 18 december zullen ze live te zien in Q-Bus, Leiden, een absolute aanrader. Er verschijnen op dit moment vele mooie releases, maar tot de allermooiste kan Ain’t No Place zeker gerekend worden. Dit album is intussen al terecht bedolven onder de nodige uiterst lovende recensies. Een album dat zeker veel zal gaan opduiken in eindejaarslijstjes van zowel critici als muziekliefhebbers.  
Theo Volk
Releasedatum: 19 oktober 2018 Starman Records

The Furrow Collective - Fathoms


Fathoms is intussen het derde album van dit Schots/Engelse viertal. Beide voorgaande albums werden uiterst lovend ontvangen en leverden hen vorig jaar de onderscheiding van BBC Radio 2 Folk award winners of Best Group 2017 op. Ook hier in Nederland onderkende Hans Jansen direct bij hun debuut At Our Next Meeting hun kwaliteiten. Wederom blazen Lucy Farrell, Rachel Newton, Emily Portman en Alasdair Roberts bekende en minder bekende traditionals nieuw leven in. Alle vier speurden ze in archieven en platencollecties naar repertoire. Roberts kwam met de meest bekende traditionals op de proppen, The Dark-Eyed Gypsies en The Cabin Boy, laatstgenoemde leerde hij kennen in de uitvoering van Peggy Seeger. Het liedje is overigens al terug te vinden in de collectie van Thomas Mcqueen uit 1827. Ook False Lover Won Back heeft als bron Peggy Seeger. Haar uitvoering is terug te vinden op het album Classic Scots Ballads, welke ze maakte met Ewan McColl. Ronduit schitterend is Write Me Down, bekend geworden door de legendarische Copper Family. Hier wordt echter uitgegaan van de versie van de Ierse zangeres Cecilia Costello. Misschien nog wel mooier is het ingetogen, door Lucy gezongen False True Love, een ballade ontleend aan Young Hunting van Shirley Collins uit 1967. Twee songs werden ontleend aan het boek Traveller’s Joy – Songs of English and Scottish travellers and gypies 1965 – 2005, verzameld door Mike Yates. Een onderhuidse spanning kenmerkt The Cruel Grave. Het voor mij onbekende Down by the Greenwoodside krijgt een beklijvende uitvoering. Prachtig gezongen door Rachel en de begeleiding is bijzonder spannend en inventief, zeker een van de hoogtepunten. Een van de bekendste traditionals is My Son David. Emily leerde het van Lou Killen, die het weer geleerd had van de bekende Schotse folkzangeres Jeannie Robertson. Dat is het mooie van die traditionals, dat het generatie op generatie aan elkaar wordt doorgeven. Nog mooier wordt het als er aan bestaande versies iets eigens wordt toegevoegd. Op Fathoms is dat dit unieke viertal wederom met vlag en wimpel gelukt, mede dankzij de geduldige producer Andy Bell, ook wel het vijfde Furrow Collective lid genoemd.
Theo Volk
Releasedatum: 9 november 2018 Hudson Records

Distance, Light & Sky - Gold Coast


Chantal Acda speelde eens in Spanje met Sleepingdog op dezelfde avond als de naar Slovenië uitgeweken Amerikaan Chris Eckman. Ondanks dat ze uit een verschillende muzikale hoek komen was er een klik en zijn ze elkaars carrière blijven volgen. Chris heeft net als Eric Thielemans een enorme fascinatie voor Mali en dus introduceerde Chantal Chris aan haar partner Eric en dat betekende het ontstaan van het trio Distance, Light & Sky. Die interesse voor Mali komt tot uitdrukking in hun hoezen. Afzonderlijk hebben de leden allen een enorme staat van dienst opgebouwd. Chris natuurlijk met The Walkabouts, Eric in de jazz en Chantals soloalbums worden per album steeds mooier. Toch overstijgt dit drietal dankzij de onderlinge chemie met DLS die oeuvres. Wel opmerkelijk, omdat de muzikale achtergrond van de drie zo verschillend is. Chantal beschouwt DLS dan ook als een zielenproject. Ze vindt terecht dat dit trio de luisteraar veel te bieden heeft. Debuutalbum Casting Nets had mij dusdanig bij de lurven, dat het in 2014 mijn persoonlijke top 10 wist te halen. Het vervolgalbum heet toepasselijk Gold Coast. Op deze goudkust zijn namelijk negen perfecte parels aangespoeld. De omstandigheden waarin het album ontstond was gelijkaardig aan het debuut. Opgenomen in Praag in een van de best uitgeruste analoge studio’s van Europa en wederom met de legendarische Phil Brown achter de knoppen. Net als op het debuut is het raden wie wat heeft ingespeeld en wie wat heeft geschreven. De teksten zijn in ieder geval ofwel door Chris ofwel door Chantal geschreven. Men opereert duidelijk als een collectief en zo komt het repertoire ook over. De liedjes zijn allen bijzonder toegankelijk en maken direct indruk en dat niet alleen door de zang van Chantal en Chris. Luister maar bijvoorbeeld eens naar het zeer inventieve drumwerk van Eric  in In Circles. Zo heeft ieder nummer wel iets opvallends. Zo is het pianospel in Slowed It to a stop, eenvoudig, maar o zo doeltreffend en bezit het een ijzersterk refrein. Hetzelfde geldt voor het traag voortslepende gitaarspel in Look at my Feet, met kippenvel bezorgende zang van Chantal. Het enige nummer wat ik enigszins afwijkend vind is afsluiter Throw in the Hat. Een favoriet kiezen is voor mij onmogelijk, dat zegt waarschijnlijk genoeg. Gold Coast is een beklijvend, toegankelijk en tijdloos album, dat schreeuwt om aandacht van een heel groot publiek.    
Theo Volk
Releasedatum: 2 november 2018 Glitterhouse

Geir Sundstøl - Brødløs


De titel van het nieuwste album Brødløs van de Noorse multi-instrumentalist Geir Sundstøl is vertaald in het Nederlands inderdaad brodeloos. Maar het is ook de naam van de wijk in Halden, waar Geir opgroeide. De naam zou ontstaan zijn tijdens de moeilijke tijden in de Tweede Wereldoorlog. Geir verdiende tot drie jaar terug de kost als veelgevraagd sessiemuzikant, die op maar liefst zo’n driehonderd albums te horen is. Zijn solodebuut heette Furulund en het vervolgalbum Langen Ro, wat ik toen in mijn recensie omschreef als een fraaie, goed in het gehoor liggende luistertrip. Op Brødløs borduurt hij niet alleen verder op de voorganger, maar ontwikkelt hij steeds meer een eigen geluid. Natuurlijk hoor je invloeden, zoals in Leben, dat duidelijk sporen van maestro Ennio Morricone in zich draagt. In het persbericht wordt zijn muziek kernachtig omschreven als : “It’s an adventurous trip from Norway to Mongolia, from Arizona to India, and back to Norway where “The Good, The Bad and The Ugly” meets “Paris, Texas” and “Tubular Bells””. Deze voornamelijk instrumentale muziek draagt dus een duidelijk filmisch karakter. Nergens wordt de muziek opdringerig en de inkleuring gebeurt door middel van een bijzonder groot aantal instrumenten. Zo bespeeld Geir in zijn eentje al een vijftiental instrumenten en ook Erland Dahlen neemt er een groot aantal voor zijn rekening. Verder zijn grote namen te horen als toetsenist David Wallumrød, trompettist Nils Petter Molvær, Mats Eilertsen en Sanskriti Sheresta. Net als op Langen Ro worden voornamelijk eigen composities vertolkt. Daarnaast trekt hij zowel Warszaw van David Bowie en Brian Eno als ook Alabama van John Coltrane volledig naar zich toe. De nu vijftigjarige Sundstøl heeft er goed aangedaan om eindelijk voor een solocarrière te kiezen, Brødløs is daar andermaal een overtuigend bewijs van.          
Theo Volk
Releasedatum: 2 oktober 2018 Hubro/PIAS

Mitch Rivers - Restless Soul, Heartless City


Mitch Rivers is intussen achtentwintig en lijkt zijn leven in een rustiger vaarwater te zijn gekomen, door de liefde die hij in Haarlem vond bij zijn Marlies. Deze rusteloze ziel, die overigens een andere naam heeft bij de burgerlijke stand, komt oorspronkelijk uit Alphen aan den Rijn. Zijn omzwervingen brachten hem onder anderen in Rotterdam, Charleroi en op zijn twintigste woonde hij een half jaar in Ierland. Daar leefde hij van de opbrengsten als straatmuzikant. Zijn levenswandel was in die tijd niet die van de ideale schoonzoon, hij deed zo’n beetje alles wat God verboden heeft. Zijn rusteloosheid wordt voor een gedeelte bepaald door zijn haat-liefdeverhouding met de grote stad. Het was voor hem een reden om op een gegeven moment Rotterdam te verlaten. Zijn eerste stappen op muzikaal gebied nam hij met het powertrio Joe Madman and The Sidewalkers. Volgens Mitch maakten ze harde psychedelische rock, met weliswaar veel uiteenlopende invloeden van Westcoast tot Ennio Morricone, maar vooral ruig en denderend. Op zijn solodebuut Restless Soul, Heartless City wordt het wat dat betreft meer in banen geleid. Je zou de nummers vooral kunnen omschrijven als soulvolle folk & americana liedjes. Maar er is ook ruimte voor zijn iets ruigere kant, zoals in een van de hoogtepunten Days ‘n’ Nights, waarin ook een spetterende gitaarsolo te horen is. Maar let vooral ook op de fraaie kopstem van Mitch. Mitch is een zanger naar mijn hart, hij durft zijn kwetsbare en emotionele kant te tonen en geeft zich altijd tot het uiterste. Zijn producer Pablo van de Poel, gitarist van DeWolff, kent hij al heel lang. Dat is het eindresultaat zeker ten goede gekomen. De opener van het album Easy Way Out was het album reeds een half jaar geleden vooruitgesneld. Op Restless Soul, Heartless City wordt vooral de soulvolle kant van zijn stem belicht, met af en toe een heerlijk uitstapje naar zijn wat ruigere kant.    
Theo Volk
Releasedatum: 26 oktober 2018 V2
Mitch Rivers live:
27-10 ALKMAAR: Victorie
28-10 DEN HAAG: Paard, album releaseshow
04-11 HAARLEM: De Koepel (samen met Yorick van Norden, Judy Blank en Clean Pete)
07-11 UTRECHT: Stathe
17-11 ARNHEM: Kroese instore
23-11 AMSTERDAM: Concerto instore
02-12 CULEMBORG: Theater aan de slag
06-12 EINDHOVEN: ’t Vonderke
30-12 UDEN: De Pul

Jenny Mitchell - Wildfires


“The voice of a lioness, the soul of a sage” omschreef Luka Bloom haar al. En dat terwijl Jenny Mitchell, de uit Gore, Nieuw-Zeeland afkomstige singer-songwriter, nu pas negentien is. Ze debuteerde drieënhalf jaar geleden overtuigend met het album The Old Oak. Een album gevuld met allemaal autobiografische liedjes. Het fraaie titelnummer ging over haar opa, die moeilijk met het verlies van zijn overleden vrouw kon omgaan. Er was ook een duet te vinden met haar vader Ron, een bekende countryzanger in Nieuw-Zeeland. Ze kreeg de countrymuziek van haar vader met de paplepel ingegoten en zodoende drongen en dringen countryinvloeden regelmatig door in haar liedjes. Maar er waren ook folk invloeden op te horen, meegekregen via de genen van haar Ierse grootouders. Op Wildfires zingt ze andermaal een duet met vader Ron, getiteld Thing Called Love. Qua uiterlijk lijkt Jenny nu nauwelijks ouder dan drieënhalf jaar geleden. Ze heeft natuurlijk intussen wel de nodige levenservaring opgedaan, waarvan ze verslag doet in So Far. Veelal hebben de liedjes betrekking op haar liefdesperikelen, dat levert de nodige fraaie liedjes op zoals het ingetogen Arms. In dit soort rustige nummers komt wat mij betreft haar fraaie stem met dito hees randje het best tot zijn recht. Uiteraard zijn de nodige liedjes met een countrysausje overgoten, zoals de vooruitgesnelde single en titelnummer. Het is een van de paar uptemponummers op het album. Jenny is gegroeid als zangeres, dankzij de vele optredens, die ze de afgelopen jaren verzorgde, naast haar thuisland, trad ze op in Australië, Zweden en in Ierland. Wildfires toont haar duidelijke groei als liedjesschrijfster en als zangeres.    
Theo Volk
Releasedatum: 22 oktober 2018 Eigen beheer

Gregory Page - A Wild Rose


De Amerikaans-Ierse zanger Gregory Page is intussen ook een beetje van ons, dat blijkt wel uit het feit dat zijn nieuwste album A Wild Rose het eerst in Nederland voorgesteld wordt. Andersom heeft Page ook in zijn hart verpand aan Nederland, woonde hij hier een tijdje en kent intussen de wegen hier beter dan menig Nederlander. A Wild Rose biedt een eclectisch geluid, waar plaats is voor instrumenten als uilleann pipes, banjo, mandocello en pedal steel. Gelukkig klinkt er dit maal weer af en toe zijn Ierse roots door in zijn repertoire, zoals dat gebeurde op het fraaie One Way Journey Home. Direct bij de aanstekelijke opener I’m Alive, waarin op inventieve wijze gebruik wordt gemaakt van doedelzakken wist ik al dat het weer snor zat. Op het elftal liedjes wordt hij bijgestaan door ervaren krachten als Eric Rigler (Titanic & Braveheart), Dennis Caplinger (Eric Clapton & J.J.Cale's Road to Escondido) en Doug Pettibone (Mark Knopfler). In het bijzonder fraaie Whatever Keeps You Dreaming zorgt Tim Knol voor het Nederlandse tintje op dit album. A Wild Rose laat wederom horen, dat Gregory niet alleen een begenadigd zanger is, maar ook een fantastische songsmid.
Theo Volk
Releasedatum:  2 november 2018 Munich Records
Gregory Page live:

25-10 NOORD-SCHARWOUDE: Theater op Skoôt
26-10 VIANEN: ’t Pakhuis
28-10 EDAM: A Walk About Music
03-11 AMSTERDAM: Amstelkerk, album presentatie (presented by Popmagazine Heaven)
01-02 MIDDELBURG: De Spot
02-02 LEBBEKE (BE): De Melkerij
03-02 AMEN: Café De Amer
04-02 EINDHOVEN: Meneer Frits
06-02 ARNHEM: Luxor Live
08-02 ROTTERDAM: LantarenVenster 


Abonneren op: Posts (Atom)