Amber Arcades : Barefoot on Diamond Road

 

Het was zo’n vijf jaar tijd stil rond singer-songwriter Annelotte de Graaf, aka Amber Arcades. Ze verhuisde in die periode vanuit Utrecht naar Amsterdam. Ze zocht een nieuwe manier om naar de wereld te kijken. Ze verloor het vertrouwen in muziek, herwon het en levert nu haar meest intrigerende album ooit af.

Het begon allemaal voor Annelotte in 2013 met de fraaie folkpop EP Amber Arcades. Hierna volgden nog twee EP’s en twee CD’s. Vooral haar tweede album European Heartbrake kon op veel bijval rekenen, ook international. Ook The Guardian was enthousiast en had het over  "hints of Lindi Ortega and early Saint Etienne, breezy, dreamy pop more personal than political.”.

Op haar nieuwe album Barefoot on Diamond Road keert ze steeds meer de indiepop van haar debuutalbum Fading Lines de rug toe. Haar muziek is bijzonder gelaagd. De lead single van het album is het dansbare Just Like Me. Annelotte zegt over dit eerste voorproefje: "Ik schreef dit nummer toen ik net voor de lockdown naar Amsterdam was verhuisd. Het was een opeenvolging van uitersten; we woonden midden in het centrum, eerst konden we het huis niet uit zonder in een enorme menigte mensen te zijn, toen voelde het van de ene op de andere dag als een apocalyptische spookstad. Het nummer gaat over de spanning tussen samenzijn en alleen zijn die hoort bij het leven in een stedelijke omgeving. De behoefte aan beide maar dan vaak met geen van beide helemaal tevreden zijn.".

De vorige plaat European Heartbreak had een compleet verhaal, dat is op het aanstaand album het tegenovergestelde. Barefoot On Diamond Road is het tegengif voor liefdesverdriet. "Het is een album dat meer gaat over wat er in mijn leven gebeurde, dieper ingaan op emoties en observaties.". Op afstand bedacht met sparringpartner Ben Greenberg (Danny Elfman, Depeche, Ryley Walker) in New York en Annelotte in Amsterdam. Het is volwassen worden in een nieuwe stad met een nieuwe positiviteit die haar ondersteunt, zoals altijd, prachtig vormgegeven en zeer persoonlijke observaties over het leven, de liefde en hoe het allemaal zou moeten of kunnen werken.

"Deze plaat onthult echt delen van mij en mijn relatie met muzikant zijn en muziek maken. Het is als een afrekening, meer in het moment, je realiserend hoe belangrijk het is om dingen om de juiste redenen te doen en hoe dat je proces kan veranderen in een proces dat omarmt wat bestaat, inclusief jezelf.”. De intrigerende drums en percussie-arrangementen zijn van Matt Chamberlain (Pearl Jam, Bowie, Dylan, Adele, Lorde, Springsteen, Cohen...). Barefoot On Diamond Road markeert een nieuwe fase voor deze toch al zeer gerespecteerde muzikant.

Theo Volk                                                

Releasedatum : 10 februari 2023 Fire Records/De Konkurrent

Website : http://www.amberarcades.net/

 

Amber Arcades live met Robin Kester :

22-03 DEN HAAG : Paard

23-03 NIJMEGEN : Merleyn

25-03 UTRECHT : EKKO

26-03 HAARLEM : Patronaat

31-03 GRONINGEN : Vera

05-04 ROTTERDAM : Rotown

06-04 TILBURG : Cul de Sac

09-04 AMSTERDAM : Paradiso

Various Artists : Further On – The Songs of Billy Conway

 

Billy Conway stierf een dag na zijn 65ste verjaardag op 19 december 2021. Hij had een leven in de muziek opgebouwd. Hij was in de eerste plaats drummer. Minder bekend was dat hij ook muziek schreef over de jaren. In 2020 verscheen zijn debuut plaat Outside Inside. Deze tribuutplaat, Further On, kwam onder initiatief van zijn vrouw Laurie Sargent tot stand met de samenwerking van verschillende muzikale kameraden van Billy over de jaren. Hij was een intuïtieve drummer. Zijn manier van drummen stond in dienst van de song. Na zijn studie, en een vervelende knieblessure, die een mogelijke carrière als ijshockeyer voortijdig afbrak, belandde Billy in het onderwijs. Tijdens zijn studie was een vriendschap ontstaan met Jim Fitting. Samen met Jim en Mark Sandman speelden zij in zijn eerste band; Treat Her Right. Jaren later haalde Sandman Billy naar Morphine. Nadien en tussendoor was Billy vooral dienstbaar voor een keur aan artiesten. Een aantal van die artiesten zijn aanwezig op dit eerbetoon aan hun vriend.

Op deze plaat uitsluitend songs van Billy Conway. Uitgevoerd door vrienden als Jabe Beyer, Jeffe Berlin, Caitlin Canty, Dana Colley, Jeffrey Foucault & Kris Delmhorst, en hun dochter Hazel, Jim Fitting, Eric Heywood, Jeremy Moses Curtis en Chris Smither. Het is een liefdevolle uitvoering van Billy’s muziek geworden, en daardoor een respectvol afscheid aan een bescheiden, en tegelijkertijd kleurrijk man. Ondanks de variatie aan aanwezige artiesten is het project een solide geheel geworden.

Rein van den Berg

Releasedatum : 20 januari 2023 Elmer's Lid Music

Website : https://crazyviewrecords.com/the-days-after

BONFOI : Gewichtloos

 

Heel lang geleden wist dichter Jacob Cats het al, haastige spoed is zelden goed. Door zijn grote enthousiasme om zijn album Gewichtloos zo snel mogelijk bij de drukker te krijgen zijn de titels van nummers vijf en zes abusievelijk op de achterzijde van de hoes omgewisseld. In het begeleidend briefje schrijft de maker met enige ironie dat men nu al een collectors item in handen heeft.

Achter BONFOI gaat Klaas Jan Kok schuil, in het dagelijks leven docent en fietsgids in Rome. Het grootste deel van zijn leven woonde Klaas Jan in Hoogkarspel in Noord-Holland.  Over de aparte artiestennaam BONFOI vertelde Klaas Jan me het volgende : “Tijdens een korte vakantie in België zochten mijn vriendin Alessia en ik een plezant cafeke voor enkele pintjes, toen we in "bonnefooi" belandden. Hier vertelde ik haar wat 'op de bonnefooi' betekende en toen zonk in dat dat een lekker woord is (en verrassend bij mijn leefstijl past). Bonfoi is trouwens ook een naam van een Zuid-Afrikaanse wijn (de rode wijnkleur past aardig bij de sfeer van een deel van de liedjes die ik maak).

Gewichtloos kwam mede dankzij een crowfunding actie op Voordekunst tot stand. Het bevat elf Nederlandstalige luisterliedjes, soms heel sober ingekleurd en soms wat uitbundiger. Ze zijn ook gevarieerd van karakter, soms hebben zijn liedjes iets kleinkunstachtig.

Het gros van de liedjes is ontstaan uit dagdromen en overdenkingen. Soms zijn er directe aanleidingen waaraan songs hun bestaan danken. Marmer is bijvoorbeeld tot stand gekomen na/tijdens het zien van een prachtig werk (Amo Te Ama Me) van de Friese kunstenaar Tadema en Thee, Dick? heeft een onderwijsconnotatie: als leerkracht in Rome tijdens de lockdown heeft hij niet alleen online lesgegeven, uiteraard, maar tevens filmpjes gemaakt en dictees opgegeven.

Klaas Jan ziet het album als afgeronde chansons, die afzonderlijk bestaan, desalniettemin zeker ook een deel vormen van het geheel (een concept derhalve, dat in iedere “eye of the beholder” vorm kan krijgen).

De stem van Klaas Jan is prettig en warm. Daarnaast speelt Klaas Jan gitaar, piano, trombone en percussie. Verder kreeg hij hulp van zangeres Maartje Kevenaar en een aantal uitstekende Italiaanse muzikanten. Het album werd opgenomen in Rome. Het opvallende artwork is van vriendin Alessia Olivari.

“Verwacht een reis langs het snijpunt van droom en realiteit, waarmee ik hoop je fantasie te prikkelen.”, aldus de maker. Hetgeen bij mij in ieder geval buitengewoon goed gelukt is.

Theo Volk

Releasejaar : 2023 Eigen beheer

Website : http://bonfoimuziek.nl/

Sunny War : Anarchist Gospel

 

Als tegenstrijdig als haar artiestennaam zo paradoxaal is de titel van haar nieuwste album; Anarchist Gospel. Echter, zo het leven toch? Je probeert slechts orde te scheppen in de complexiteit van het dagelijks bestaan, waarbij de ene mens iets beter weet te laveren dan de andere. Sommige komen überhaupt niet in de gelegenheid om afdoende structuur te vinden. En zoals Sunny zingt, soms lijkt er domweg No Reason. Een uitweg moet je altijd voor ogen houden, ook al lijkt hij ver weg. Sydney Lyndella Ward heeft haar uitweg gevonden door de muziek. Na al een paar indrukwekkende albums te hebben gemaakt is ze nu terug naar haar geboortegrond te Nashville. Volgens eigen zeggen werd ze tijdens haar jeugd allerminst geïnspireerd door Rootsmuziek. Echter wanneer ik de foto op de rugzijde van haar album zie, is terdege een knipoog naar die klassieke Bluesartiesten, zoals Robert Johnson.

Een allerminst fijnzinnige jeugd heeft ze gehad, echter terdege “inspirerend” wanneer je dat zo mag stellen. Ze groeide op met een alleenstaande moeder, en ook armoede is haar niet vreemd. Het verklaart mogelijk de tegenstijdigheid en ook de innerlijke strijd die Sunny voert. Haar eerste ervaringen waren niet ideaal. In zekere zin doet Sunny War’s muziek mij denken aan de muziek van Otis Taylor. Je hoort de strijd die ze hebben gevoerd, en die zich via hun muziek ontlaadt. Beide benoemen ze de dingen zoals ze zijn, en winden er geen doekjes om. Tegelijkertijd zal de muziek voor henzelf ontegenzeggelijk therapeutisch zijn. Sunny is nog steeds bezig haar leven te ordenen, de rauwheid daarvan hoor je terug in haar muziek.

De eerste plaat waarmee ik in aanraking kwam was With the Sun. Niet een plaat die mij terstond pakte, wel eentje die verontrustte, intrigeerde. Een echte groeiplaat. Sunny gaat met haar muziek voorbij aan haar jeugd, want ze vertegenwoordigt onmiskenbaar de traditionele muziek, zij het wellicht met een anarchistisch tintje. Het is dat wat haar muziek zo aantrekkelijk maakt. Het is uiteraard een vooroordeel om te veronderstellen dat zwarte mensen alleen houden van Blues, Soul, Gospel of Doo Wop, maar wanneer je terugvalt op je Roots lijkt Sunny bijna veroordeeld tot dit segment. Ze deelt haar ervaringen met ons, haar perspectief, en het doet je realiseren dat je een comfortabel nest moet koesteren. Of het dan ook deze muziek opgeleverd zou hebben?

Voorheen was ik mij niet bewust dat Sunny ook muziek maakte met Chris Pierce als het duo War & Pierce. Hij is van de partij op dit album, evenals voormalig Po’ Girl Allison Russell, die een deuntje meezingt, maar ook Willie Nelson’s zoon Micah is van de partij, en verder onder meer Dave Rawlings en Jim James. Inderdaad Theo, ik ben het met je eens, een dame om eens op de Nederlandse podia te gaan zien en horen.

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 februari 2023 New West Records

Website : http://www.sunnywar.com/

Lankum : False Lankum

 

Afgelopen dinsdag hoorde ik voor het eerst de vrijgegeven single Go Dig My Grave van het nieuwe album False Lankum en werd volledig van mijn sokken geblazen door deze indringende, beklijvende versie. De traditional werd al vele malen vertolkt. Radie Peat leerde het kennen in de versie van Jean Ritchie van diens album Jean Ritchie and Doc Watson at Folk City uit 1963.

Op basis van traditionele folksongs drukt Lankum hun eigen donkere, onderscheidende stempel op elke track, leunend op zware drones en sonische vervorming die de liederen een nieuwe intensiteit en schoonheid geeft. Met deze plaat bevestigt de band hun doorbraak uit het folkgenre door gedurfde, eigentijdse muziek te creëren die misschien is gevormd uit traditionele elementen, maar stevig nieuw is en comfortabel is naast Rough Trade-labelgenoten als black midi en Gilla Band.

Lankum is dus een band die de folkmuziek een nieuwe, spannende dimensie geeft. Veelal gebeurt dat in (eeuwenoude) traditionals. Soms ook in recentere composities, het schitterende Clear Away in the Morning dateert uit 1971. Het is te vinden op het album Peter Kagan and the Wind van de Amerikaanse zanger Gordon Bok.

False Lankum bevat ook twee eigen composities, beiden geschreven door Daragh Lynch. Netta Perseus begint met fraai, akoestisch gitaarspel en tedere zang en krijgt gaandeweg een psychedelisch tintje. De andere compositie is The Turn, de dertien minuten durende, waardige afsluiter. Soms blijft men dichter bij de folk leest, Master Crowley’s is een uit twee delen bestaande reel, waarbij Radie samen met Cormac Begley en zuslief Sadhbh excelleert op de concertina.

Vaak worden traditionals mondeling van artiest op artiest overgebracht, zo ook in het geval van het wonderschone Newcastle, oorspronkelijk The English Dancing Master (1651) geheten. Men leerde de compositie kennen van Seán Fitzgerald van The Deadlians, wiens moeder het voor hem zong in zijn jeugd. Het ingetogen On a Monday Morning is een song uit 1966 van Cyril Tawney, die vooral bekendheid kreeg door zijn compositie The Grey Funnel Line, ooit schitterend vertolkt door Linde Nijland.

Hun vorige album The Livelong Day zorgde al voor een grote boost van hun populariteit. False Lankum is echter nog indrukwekkender en zal ongetwijfeld hun populariteit nog verder vergroten. Het album is reeds te bestellen bij De Konkurrent, ook in een speciale uitgave op oranje vinyl.

Theo Volk

Releasedatum : 24 maart 2023 Rough Trade/De Konkurrent

Website : https://lankumdublin.com/

 

Lankum live :

28-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin uitverkocht

30-04 BRUSSEL : Le Botanique

26-11 AMSTERDAM : Paradiso

Ber : Halfway

 

De ontdekking dat ze een songwriter was, kwam als een openbaring voor de uit Bemidji, Minnesota afkomstige Berit Dybing. Berit heeft Noorse roots en studeerde vanaf 2016 in Noorwegen aan een privéschool, Trøndertun folkehøgskole. Vervolgens woonde ze een periode in Leeds waar ze aan het conservatorium studeerde (afgestudeerd in 2020) en daarna nog een jaar in Londen. Sinds 2021 opereert ze vanuit Minneapolis, Minnesota.

Haar naam werd twee jaar terug meteen gevestigd, door haar droevige single Meant to Be, een fraai duet met Charlie Oriain, met wie ze het nummer samen schreef. Het werd een instant hit op TikTok en YouTube, inmiddels goed voor meer dan 60 miljoen streams. Vorig jaar werd haar populariteit verder vergroot met haar debuut EP And I'm Still Thinking About That.

Op haar nieuwe EP Halfway staat een moeilijke breakup centraal. De titelsong Halfway was in wezen het startschot voor een tijdperk. Berit schreef dit nummer in een hotelkamer in New York via zoom nadat ze haar vrienden had verteld dat ze eindelijk haar breuk had geaccepteerd (het was een heel jaar geleden), wat goed was, maar aan de andere kant voelde ze zich verdoofd bij de gedachte aan verder gaan, en  was ze jaloers op haar oude ik die alles zo intens voelde.

Als liefdesverdriet een tijdlijn was, had ze het gevoel dat ze halverwege was. Het was de periode tussen gekwetst en gelukkig voelen : "You're halfway good, halfway bad; halfway really fucking mad; almost wish it would pass; halfway kinda want it back". Het nummer Your Internet Sucks is een ode aan de jongen die haar hart brak. Berit over het nummer : “I don’t wish him the worst, but I do wish him minor inconveniences. For example, when he’s playing Fortnite, I hope his internet sucks.”. Hopelijk gaat het intussen beter met Berit.  

Theo Volk

Releasedatum : 17 februari 2023 AWAL

Website : https://www.tiktok.com/@heythereitsber

Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden : Play Bob Dylan

 

Het was een jongensdroom van Carlens om ooit te toeren met het oeuvre van Bob Dylan. Ooit begon zijn voorliefde voor Dylan, net als bij mij, met de albums Desire en Blood on the Tracks. Hij ging zo intens op in deze albums, het leek alsof de songs erop zijn eigen herinneringen waren. Vooral een complexe song als Isis is hem heel dierbaar. Door de meeste critici destijds gezien als verwijzend naar het uiteenvallen van de relatie tussen Dylan en zijn toenmalige vrouw, Sara. Vaak zijn songs van Dylan op meerdere manieren te interpreteren. Overigens schreef Dylan bijna alle teksten op Desire samen met Jacques Levy.

“Ik hou ervan deze songs te zingen. Ze zijn zo goed geschreven. Zinnen komen vol en rijp uit zijn pen. Ze zijn zintuiglijk, je voelt ze en je ziet ze. Maar ze hebben ook die krachtige muzikale cadans, waardoor ze zich zo mooi op de melodie laten draperen.”, aldus Carlens. Al sinds 2006 speelt hij af en toe songs van Dylan. Ter ere van Bob zijn tachtigste verjaardag streamde Carlens op 24 mei 2021 een vooraf opgenomen concert met zijn fantastische band  The Gates of Eden met een eigenzinnige selectie uit Bobs oeuvre. Het spelplezier spatte van het scherm en de virtuele aanwezigen prezen de verrassende arrangementen en de zeer bezielde performance. Die sessie deed verlangen naar meer! Het enthousiasme was zo groot dat al snel een tournee door België en Nederland volgde en nu is daar het dubbele livealbum Play Bob Dylan.

Kant één en twee van de LP, of CD 1 zijn opgenomen in The Rabbit Field, Carlens eigen studio in Hoboken, vlak bij Antwerpen. De tweede LP of CD bevat live-opnames gemaakt in de Mezz, TivoliVredenburg en De Roma. Gelukkig heeft Stef niet gekozen voor te veel bekende nummers. Opener All Along the Watchtower kende ik eerder in de versie van Jimi Hendrix dan van Dylan. Hier bijzonder intens gebracht door Stef en band. Nog bekender is de klassieker Like a Rolling Stone. Tot Dylans populairste songs behoort ook Forever Young, een ode aan zijn kinderen.

Ingetogen en bijzonder fraai vind ik de uitvoering van Not Dark Yet van het album Time Out of Mind. Soms zijn de arrangementen verrassend, zo krijgt Shelter from the Storm een vrolijk, Caribisch tintje. Dead Man, Dead Man wordt omgetoverd tot reggae van de bovenste plank. Zeventien nummers lang weten Stef en zijn begeleiders moeiteloos de aandacht vast te houden. De wat hese stem van Carlens is uitermate geschikt voor het repertoire van Dylan. Play Bob Dylan is bijna anderhalf uur spelvreugde. Gelukkig gaat men weer op tournee. Eerst België, hopelijk volgt Nederland snel!     

Theo Volk

Releasedatum : 24 februari 2023 Starman Records

Website : https://stefkamilcarlens.be/

 

Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden live :

01-03 AARSCHOT : CC Het Gasthuis         

02-03 LIER : Liers Cultuurcentrum            

05-03 BRUSSEL : AB       

09-03 KORTRIJK : Schouwburg   

11-03 OOSTENDE : De Grote Post            

15-03 SINT-NIKLAAS : Stadsschouwburg 

17-03 MOL : Cultuurcentrum      

21-03 HASSELT : CCHA/cultuurcentrum  

30-03 LEUVEN : Het Depot          

31-03 GENT : De Vooruit

Theo Lawrence : Chérie

 

In november was de Frans/Canadese rootsmuzikant Theo Lawrence nog te zien op Take Root. Daar zal hij hoogstwaarschijnlijk veel songs van zijn nieuwe album Chérie hebben laten horen. Zijn uitstekende debuutalbum Homemade Lemonade was gevuld met soul en rock getinte songs. Het vervolgalbum Sauce Piquante was nog gevarieerder dan de voorganger.  Het varieert hierop van zestiger jaren soul, rock ‘n’ roll, country, Tex-mex, swamp music, cajun, gospel, blues tot  bluegrass.

Chérie is echter vooral een eerbetoon van Lawrence aan de authentieke country van weleer, maar met een eigenheid waarmee hij zich binnen de hedendaagse scene onderscheidt. Het is een feelgood album geworden van het zuiverste water. Twaalf songs die bij mij nostalgische gevoelens en  herinneringen weten los te maken, aan de tijd “Toen geluk heel gewoon was”. De tijd dat het sociale leven nog niet geregeerd werd door de mobiele telefoon. Je nog heel goed je buren kende. Ook werd je niet de hele dag overspoeld door nieuwsberichten.

Het leven was gewoon minder ingewikkeld. Net als de songteksten van de nieuwe liedjes van Theo. Ook nu spelen de feelgood songs zich zo nu en dan af onder de sterrenhemel of maanlicht. Soms neemt de gitaar het voortouw, dan weer een fiddle. Chérie leent zich bijzonder goed om bij weg te dromen of te mijmeren. Het verslavende album bevalt me zo goed dat ik ook weer een ander feelgood album uit de mottenballen gehaald hebt, The Old Magic van Nick Lowe. Binnenkort komt Lawrence terug naar Nederland, er wordt nog gewerkt aan nieuwe livedata.

Theo Volk

Releasedatum : 10 februari 2023 Tomika

Website : https://linktr.ee/tomikarecords

Theo Lawrence live :

28-04 AMSTERDAM : Paradiso

29-04 GRONINGEN : Oosterpoort, Rhythm & Blues Night

Annie Capps : How Can I Say This?

 

Door het geforceerde isolement tijdens de Corona pandemie staat het nieuwe soloproject How Can I Say This? van Annie Capps in het teken van zelfreflectie en zelfonderzoek. Een dominant thema is kwetsbaarheid. Annie ziet kwetsbaarheid als een positieve eigenschap. De nummers verkennen onderwerpen als schaamte, leren, vergeving, verdriet, zelfontdekking en kracht. Ze vertegenwoordigen volgens Annie “A love letter to my younger self”.  Opvallend is dat Annie hulp kreeg van bijna veertig vrouwelijke muzikanten. Zo bestaat het achtergrondkoor op het toepasselijk getitelde Crowded uit negentien vrouwenstemmen. Annie graaf diep in haar levenservaringen, soms pijnlijke herinneringen die ze nu bekijkt vanuit een volwassen perspectief. Wijsheid en acceptatie van al onze ervaringen bepalen wie we worden. De ingetogen liedjes zijn allemaal erg persoonlijk. Zo onderzoekt opener My Eden het conflict tussen Katholieke meisjesonschuld, de erfzonde waarmee ze is “geboren” en onaangeboorde verleiding. Veelal beweegt Annie zich in het folkidioom.  

Theo Volk

Europese releasedatum : 3 februari 2023 Yellow Room Records

Website : https://maynardmusic.com/

The Arcs : Electrophonic Chronic

 

De zoete kleurtjes verraden bijna Chinees snoepgoed. Gelukkig is de muziek van The Arcs aanzienlijk meer zinnenstrelend. De symboliek van de hoes ontgaat mij overigens. Wel wordt verwezen naar Richard Swift. Hij stierf in 2018. Het album Electrophonic Cronic is opgedragen aan hem. Blij dat deze plaat verscheen als opvolger van Yours, Dreamily. De hoesjes van beide projecten hadden weliswaar meer smaakvol gekund, echter de muziek van Yours, Dreamily hangt nog steeds paraat in mijn muzikale database, sinds diens verschijningsdatum in 2015. Het is simpelweg hele vlotte aansprekende muziek; rauw en groovend zoals we dat wel gewend zijn van producten waar Dan Auerbach bij betrokken is. Het is werkelijk een bonte mix aan muziekstijlen die voorbijtrekt. The Arcs valt onder de noemer Garage Rock, en dat betekent niets anders dan energiek en fantasievol doorpompen! Ze hadden het net zo goed psychedelische Rock kunnen noemen, terwijl er ook ruimte is van soulinvloeden. Een breed kader dus, waarbij het accent ligt op genieten. Zou mooi zijn wanneer dit gezelschap gaat reizen, en zich live laat horen.

The Arcs bestaat uit Dan Auerbach, Leon Michels, Nick Movshon, Homer Steinweiss, en aangezien de muziek nog overwegend was opgenomen in aanwezig van Richard Swift, staat hij vanzelfsprekend eveneens genoemd. Opgenomen op meerdere locaties. Auerbach’s eigen studio, Easy Eye Sound studio te Nashville, de Electric Lady Studio’s te Manhattan en Michael Diamond Mine studio te Queens, New York. Het album is een eerbetoon aan hun voormalige bandlid. Een afscheidsgroet, met Swift in gedachten. De nummers werden grotendeels door de heren zelf geschreven. Uitzondering is de prachtige uitvoering van A Man Will Do Wrong. Volgens het hoesje zou deze song geschreven zijn door het duo Willie Clark en Clarence Reid. Helemaal juist is dat volgens mij niet. Wel duidelijk dat dit klassieke soul is, die je terugleidt naar de minstens zo obscure zangeres Helene Smith, die een singeltje had met dit nummer onder de titel; A Woman Will Do Wrong. Je vindt een paar door Helene Smith gezongen nummers op het Numero label terug, maar een overzichtelijke compilatie is onvindbaar, tenzij je de hoofdprijs betaalt. Het openingsnummer van Electrophonic Cronic heet Keep On Dreamin’, en dat geldt ook hier. Wellicht dat deze cover Helene Smith succesvol uit de anonimiteit haalt. Laat ik mij verder beperken tot The Arcs en hun 2023 release; topplaat!

Rein van den Berg

Releasedatum : 27 januari 2023 Easy Eye Sound Records

Website : https://www.thearcs.com/