Mary Lattimore : Goodbye, Hotel Arkada

 


Een van de meest interesseante instrumentale componisten van nu is voor mij harpiste Mary Lattimore uit Los Angeles. Niet alleen de albums die ze zelf maakt, zijn altijd zeer de moeite waard, maar ze werkt ook graag mee aan albums van artiesten van divers pluimage. Zo werkte ze bijvoorbeeld mee aan For the World van Ed Askew, maar ook aan Music for the Age of Miracles van The Clientele. Maar altijd aan albums, waarop het experiment niet wordt geschuwd.

Haar nieuwste album Goodbye, Hotel Arkada bevat gelukkig weer alleen maar splinternieuwe composities. De titel is een verwijzing naar een door Lattimore geliefd hotel in Stari Grad, Kroatië, dat gerenoveerd werd. Lattimore heeft trouwens een voorkeur om te verblijven in oudere hotels. De sfeer na een renovatie in zo’n hotel is natuurlijk veranderd. Het hotel staat hier symbool voor universeel verlies dat gedeeld wordt.

De melancholie druipt dan ook van de tijdloze composities af. Muziek waardoor de luisteraar heel gemakkelijk in een dromerige roes geraakt. De gastlijst van meewerkende artiesten mag er zijn : Lol Tolhurst (The Cure), Meg Baird, Rachel Goswell (Slowdive), Roy Montgomery, Samara Lubelski en Walt McClements. Het wordt trouwens hoog tijd dat Lattimore naar Nederland komt voor concerten, zodat we bijzonder fraaie Goodbye, Hotel Arkada live kunnen horen.

Voor meer toelichting in het Engels op de afzonderlijke composities overgenomen uit het persbericht, zie hieronder :

For the opening track, “And Then He Wrapped His Wings Around Me,” Lattimore looks to two of her closest friends — songwriter Meg Baird, her collaborator on 2018’s Ghost Forests, and accordionist composer Walt McClements, who she’s toured and performed alongside — to surface a core memory. As a kid, Lattimore won a drawing contest through a country radio station and got to see Sesame Street Live! in Asheville. She and her mom were invited backstage, and there the benevolent icon Big Bird “gave me an incredible hug with his scratchy yellow wings.” The trio channel the enveloping warmth of that portrait, the feeling of innocent escape, flying away towards a childhood dream that is just out of reach, surreal, and tinged with sadness. In a rare vocal passage in Lattimore’s library, Baird softly hums with the rolling washes of harp above McClements’ tranquil drone; just for a moment, we are held in a sublime canary yellow embrace.

“Arrivederci” features the synth work of Lol Tolhurst, an original member of The Cure and one of her musical heroes. Lattimore started the song after getting fired from a project because she hadn’t played the harp parts well enough. “So I came home and cried my eyes out and then wrote this song to try to recapture my love of playing the harp with nothing to mess up. I received Lol’s parts on New Year's Eve when I was hosting a party. I secretly went into my room and listened to the song and it felt just so magical to have such an influential musician connecting with a song that I made, especially a song I made when I was feeling like a total failure.”

On “Blender In A Blender,” Lattimore connects with guitarist Roy Montgomery, a pioneer of New Zealand’s underground. First drafted by Lattimore during an artist residency program in UCross Wyoming, the track later evolved over the duo’s pen pal correspondence. Montgomery adds chords that first feel distant, hazed behind a high-drama harp pattern, before thundering into the foreground in a thrilling outro. The title refers to the trend of teenagers blending their cell phones; Lattimore and a friend were joking about all stuff that could be blended, including another blender. Humor is an unsung key to Lattimore’s craft; titles and anecdotes provide unexpected, counterbalancing levity.

The subdued and striking “Music For Applying Shimmering Eye Shadow” is a tribute to the earthly rituals of preparation. “I wanted to make a song for the green rooms,” she says, recalling a moment in the mirror when a tourmate readied herself to go out into the unknown of performance. “It originally was made after googling ‘what does space smell like’ and getting an answer of ‘walnuts and brake pads’ and thinking about the wooziness of space, somehow smelling familiar earth smells in unfamiliar territory. Once I started adding more layers, I started thinking about what I hoped the song would soundtrack and what I wished a song would do.”

In the case of “Horses, Glossy on the Hill,” the narrative is nearly inextricable from the sonics. The percussive clacking resembles hooves in an anxious gate. There’s a storm cloud in the sky; from a car window, Lattimore captures the silvery sheen coming off the horses’ striated shapes as if photographing the scene through sound. Her shimmering strings accelerate and distort under twisting effects as the herd becomes one with the horizon.

There’s a crumbling elegance to the closing track, “Yesterday's Parties,” indebted to the reveries of Julee Cruise and the droning down-tuned strings of The Velvet Underground. We join Lattimore on a midnight stroll through the streets of Brussels; she looks through stained glass windows into quiet apartments and thinks of late nights with her friends who were out of town. Slowdive’s Rachel Goswell sings a wordless hymn as the harp, a special one Lattimore keeps in Brussels, glides with violin from Samara Lubelski. Leaving Lattimore in this place, itself a memory of yearning for connection, is an appropriate end to an album devoted to remembering and manifesting through shared expression.

Theo Volk

Releasedatum : 6 oktober 2023 Ghostly International/De Konkurrent

Website : http://www.marylattimore.net/

Danny Bryant : Rise

 


Rise is de opvolger van het internationaal goed ontvangen the Rage to Survive. Het is inmiddels Danny’s dertiende studioalbum en intussen zijn zevende voor Jazzhaus Records. De voorganger was een eerlijke en emotionele weerspiegeling van hoe Danny zich door de Coronacrisis probeerde te worstelen.

Emotie is altijd het sleutelwoord bij deze Engelse bluesrocker. Die emotie vind ik op het nieuwe album vooral tot zijn recht komen in de meer ingetogen liedjes als Julienne en Louise. Maar ook de stevigere nummers met dito gitaarwerk weet ik op juiste waarde te schatten. Het is ook duidelijk dat hier een ervaren rot aan het werk is, die sinds zijn achttiende een professionele muziekcarrière heeft.

Van de tien nummers zijn er negen van eigen hand. De enige cover is I Want You van Bob Dylan, de versie van Danny wijkt dag en nacht af van het origineel. Het is emotioneler en meer uitgesponnen dan het origineel, dat ook veel meer catchy is. De productie was in handen van Ian Dowling en Bryant zelf. De band bestond verder uit Marc Raner (gitaar), Dave Raeburn (drums), Paul Mallatratt (bas) & toetsenist Jamie Pipe (Hammond orgel, Yamaha C2 Grand Piano).

Het album heeft duidelijk een live vibe, maar ik denk dat Danny live nog een stuk intenser zal zijn. Overigens heeft Danny in Nederland al de nodige jaren veel fans, zijn eerste album wat hij in 2011 voor Jazzhaus Records opnam was Night Life - Live in Holland. De komende tijd zal Danny Nederland aandoen voor concerten om Rise te promoten.  

Theo Volk

Releasedatum : 29 september 2023 Jazzhaus Records/Coast To Coast)

Website : https://www.dannybryant.com/


Danny Bryant live :

24-11 HOOFDDORP : C. (voorheen Duycker)

25-11 DRACHTEN : Iduna

26-11 ZIERIKZEE : Brogum (middag)

09-12 ROSMALEN : Rosblues

26-01 HOORN : Manifesto

27-01 ZOETERMEER : Stadstheater (festival)

28-01 ARNHEM : Luxor

Ellie Wilson : Memory Islands

 


Een van de belangrijkste functies van de hersenen is het opslaan van herinneringen, al dan niet belangrijk. Deze geheugenstructuren werken bij ieder van ons anders. Misschien wel het ergste wat iemand kan overkomen is dat diens brein beschadigd raakt. Soms is dat gelukkig maar tijdelijk, zoals bij de vader van violiste Ellie Wilson. Haar vader raakte in coma na een hartstilstand, maar herstelde gelukkig volledig.

Sleutelcompositie Delta op Memory Islands gaat over dit herstel. “As his brain fired up, memories were replayed as if happening for the first time, then filed away in the right places. In Delta, I was thinking about the electrical pulses that transmit this information around the brain. Memories returned slowly at first but then the floodgates opened.”, aldus Ellie.

Een andere compositie die erg dicht bij haar staat is By the Time I Got Back, Pt. 1, het is in de eerste plaats een duet met en een ode aan haar in 1992 overleden grootvader Leslie Wilson. Het gebruikte fragment waarop de stem van haar grootvader te horen is, is afkomstig van een schoolproject. Niet alleen wil Ellie haar grootvader laten voortleven, maar het is tevens een aangrijpende herinnering aan de opofferingen van velen, waaronder haar opa, gedurende de Tweede Wereldoorlog :  

“They had decided to send me to the bleedin’ Far East,

Now this time they’re fighting in Europe and we’re winning for a change,

This is a time now in the War when they’d already dropped the atomic bomb.

 

Do you know what had happened to me? They lost me and reported me as a deserter,

Still stuck in Australia, I can’t even get home to get demobbed.

But eventually I got a draft on a destroyer called the Wessex.

I got on that boat; I didn’t have a bleedin’ penny,

 

I know it seems a long while ago, but it just seems like bloody yesterday to me, you know?

 

I mean I was 22 when I went in, just before my birthday

And by the time I got back I was in my twenty-ninth year,

The young years of my married life were wasted

And that was my lot!”


De titel Will I Dream? is een citaat uit de film uit 1984 “2010: The Year We Make Contact”. In deze film wordt boordcomputer HAL 900 confronteert zijn digitale ‘sterfelijkheid’ – alle herinneringen zijn gewist. De meeste geluiden die je hoort zijn afkomstig van Ellie’s viool, gemanipuleerd via FX-pedalen en computereffecten. Overigens wordt er regelmatig gebruik gemaakt van dit soort effecten.

Naast neoklassieke invloeden hoor je bijvoorbeeld in Mindpop heuse beats. Ellie licht Mindpop als volgt toe :  “Mindpop is a memory that comes to mind suddenly and involuntarily. This has happened to me a few times recently. Memories so buried I hadn’t even thought about the rather mundane events since the day they happened. The main motif throughout may not sound much like a violin, it’s played through a TC Helicon VoiceLive to create the sound I’ve nicknamed the “choir of angels”.

De composities zijn behoorlijk avontuurlijk en experimenteel. Dat avontuurlijke aspect is trouwens niet zo vreemd, want Ellie speelde een aantal jaren in Stick in the Wheel. Ook maakte ze lang onderdeel uit van de Engelse indie rockband Revere. Een band die ook in Nederland bekendheid genoot, niet in de laatste plaats dankzij hun medewerking aan de befaamde 2 meter sessies van Jan Douwe Kroeske. Het avontuurlijke Memory Islands kroop pijlsnel onder mijn huid en in mijn brein.

Theo Volk

Releasedatum : 29 september 2023 Bigo and Twigetti

Website : https://www.elliewilsonmusic.co.uk/

Ray Bonneville : On the Blind Side

 


Net als bij goede wijn wordt Ray Bonneville beter bij de jaren. Met name zijn albums Bad Man’s Blood uit 2011 en Easy Gone uit 2014 zijn uitstekende albums. On the Blind Side is intussen het tiende album van deze geboren Canadees, maar in Austin, Texas woonachtige singer-songwriter. Ondanks dat hij bijna vijfenzeventig is treedt hij toch nog zo’n honderd keer per jaar op. Deze ervaren muzikant werkte in het verleden met grote namen uit de Americana en blues als bijvoorbeeld Mary Gauthier, Gurf Morlix, Eliza Gilkyson en Ray Wylie Hubbard. Hij schreef onder andere songs samen met Tim O’Brien, Phil Roy en Gurf Morlix.

Het nieuwe album werd mede geproduceerd door de Texaanse singer-songwriter/producer Will Sexton, die ook meespeelt. De songs op On the Blind Side laten een meer introspectieve kant horen van Bonneville, waarschijnlijk doordat de songs tijdens de Coronapandemie werden geschreven. Met name de titelsong geeft een duidelijk inkijkje in de innerlijke ziel van Bonneville. De songs zweven tussen hoopvol (Lucky Moon) en sinister (Night Cab). In de opener Lucky Moon valt me trouwens op dat zijn hese stem steeds meer op die van David Munyon begint te lijken. Het sinistere Night Cab is gesitueerd in een vijftiger jaren Film Noir setting. Zijn ervaring van taxichauffeur in drie verschillende steden in zijn jonge jaren hielpen bij het schrijven van deze song.

Overigens vielen deze negen organische songs meteen op zijn plaats bij mij. Net alsof ik het album al jaren kende. Op de door hemzelf geschreven songs kreeg Bonneville naast van Sexton soms wat hulp van de drummers Rick Richards, Chris Hausler en Andre Bohren. Verder speelt  Amy La Vere contrabas op On the Blind Side en Richie Lawrence elektrische piano op een drietal songs. Het enige minpuntje van dit uitstekende On the Blind Side is dat het slechts een half uurtje duurt.  

Theo Volk

Releasedatum : 6 oktober 2023 Independent

Website : https://raybonneville.com/

Chris Doyle : For Afie

 


De Amerikaan Chris Doyle is een pianist, multi-instrumentalist, songschrijver en componist. Hij studeerde Piano Performance in Boston aan het gerenommeerde Berklee College of Music en Jazz Performance & Composition aan McGill University in Montreal. Deze veelzijdige kunstenaar woont in Nederland en werkt voornamelijk in Amsterdam en New York. Hij is een improvisator en componist; opgegroeid met rock 'n' roll, geschoold in jazz en een liefhebber van klassiek, soul, afrobeat en talloze andere genres. Die verscheidenheid aan muzikale interesses zorgt er voor dat hij bij de meest uiteenlopende projecten betrokken is. Zie eventueel hier voor een overzicht van die projecten.

For Afie is een solo piano album. De singles hiervan, Contemplation, Comfort, Exultation, Meditation en Easy zijn reeds te streamen. Het nieuwe album van Doyle, kwam tot stand doordat Doyle tijdens de bevalling van zijn vrouw Linn thuis urenlang op de piano improviseerde om haar door deze fysieke beproeving heen te loodsen. De muziek is veelal ingetogen, lichtvoetig en meditatief. Het bevindt zich op de snijvlakken van klassiek, jazz en volksmuziek uit verschillende werelddelen. Soms gaan invloeden van  jazz pianist Bill Evans en de klassieke pianist Erik Satie hand in hand in een compositie. Maar zo doet Revelling weer bijvoorbeeld denken aan Waltz #1 van de betreurde Elliott Smith.

Het is muziek die het vooral op de late avond of de vroege morgen goed zal doen. Doyle had blijkbaar volop inspiratie want het album duurt maar liefst 1 uur en veertig minuten.

Theo Volk

Releasedatum : 29 september 2023 Excelsior Recordings

Website : https://www.chrisdoylemusic.com/

Dom Martin : Buried in the Hail

 


Helaas is Buried in the Hail pas mijn eerste kennismaking met de muziek van Dom Martin afkomstig uit Belfast. Begin dertig en al een bewogen leven achter de rug. Ondanks zijn grote problemen sinds zijn tienerjaren met drank en drugs wilde hij coûte que coûte als singer-songwriter door het leven gaan. Hij vatte het plan op om tijdens de zomers naar Zuid-Europa te trekken om daar op te treden, de ziekte van zijn vader noopte hem echter in Noord-Ierland te blijven. De titelsong op debuutalbum Spain to Italy uit 2019 heeft hier betrekking op. Die eerste twee albums leverden hem veel positieve recensies en ook enige prijzen op.

Volgens het persbericht wordt hij regelmatig met Rory Gallagher vergeleken, niet in de laatste plaats omdat hij live regelmatig songs van de Ierse blueslegende speelt. Toch vind ik een vergelijking met John Martyn misschien meer voor de hand liggen, luister maar eens naar zijn zang in Belfast Blues. Om vervolgens in het volgende Crazy van Willie Nelson te klinken als Tom Waits. Het is trouwens de enige cover op Buried in the Hail, de rest schreef Martin zelf.

Het album opent met de prachtige, ingetogen instrumentale compositie Hello in There. Er staan nog enkele dergelijke ingetogen rustpunten op dit album. Maar over het algemeen meer stevigere nummers, die recht doen aan zijn lyrische zangstijl. De eerste vrijgegeven single was Unhinged. Martin’s reden hiervoor : “I chose this song as the first single from the album because it was the most difficult and yet most fun to record mainly because the 5 watt Champ I used was on fire and ready to explode. It sounded great though”.

Martin produceerde het album zelf in de Ierse Golden Egg Studios met hulp van Grammy genomineerde producers Chris O’Brien en Graham Murphy. Buried in the Hail is het eerste album waar Martin 100% tevreden over is en trots is om het uit te brengen. Lijkt me geheel terecht en hij zal waarschijnlijk in de toekomst genoemd worden in het rijtje met andere grote muzikanten die uit Belfast komen en kwamen. Overigens blijkt zijn overzicht van tourdata niet up-to-date te zijn, want vorige week vrijdag gaf hij nog een optreden met zijn elektrische trio in De Singer in het Belgische Rijkevorsel en toert hij nu door Duitsland.  

Theo Volk

Releasedatum : 22 september 2023 Forty Below Records/Bertus

Website : https://www.dommart.in/?lang=nl

Ultan Conlon : The Starlight Ballroom

 


Vijf jaar terug recenseerde ik Ultan’s uitstekende derde album Last Day of the Night Owl. Helaas ontsnapte de opvolger There's a Waltz door Coronaperikelen drie jaar terug aan mijn aandacht. Een album dat werd geproduceerd door Nickel Creek’s Sean Watkins. Zijn nieuwste album The Starlight Ballroom werd geproduceerd door Grammy Award winnaar David Garza (Fiona Apple, Sharon Van Etten, Juliana Hatfield).

Garza schreef ook mee aan songs, zoals aan opener Susie Gossip. In de oorspronkelijke versie wordt de hoofdpersoon niet op een positieve manier bezongen. Tijdens een wandeling op een Protestantse begraafplaats kwam Ultan die naam acht jaar terug tegen op een grafsteen. Samen met Garza herschreef hij het nummer tot een veel fraaiere song met een positievere tekst. Dat de Beatles song Eleanor Rigby erin vernoemd is trouwens niet toevallig. McCartney en Lennon kwamen Rigby’s naam ooit tegen op een begraafplaats in Liverpool.

De liedjes hebben af en toe een nostalgisch tintje, zoals The Old Songs, waarop Eddi Reader meezingt. Het doet me terug verlangen naar sing-alongs die ik meemaakte in Ierse pubs lang geleden. Hurts Like Heaven zou een song geschreven en gezongen kunnen zijn door Paal Flaata van Midnight Choir. Net als Flaata houdt Ultan van strijkers en koortjes. Het behoort zeker voor mij tot de fraaiste songs. Ook tot de hoogtepunten reken ik het meeslepende Rivertown. Ook een klassieker in spé is The Starlight Ballroom, een mooie, gedragen song met een memorabele melodie. Een song die de luisteraar laten zwelgen in nostalgie.

Ook de overige songs hebben intussen een verslavende uitwerking op mij gekregen. Luister ook eens goed naar de inkleuring van de songs, zoals bijvoorbeeld het prachtige, subtiele gitaarspel in afsluiter Don't Tell Me That You Love Me, Prove It. Net als de meeste Ieren is Ultan een geboren verhalenverteller en daarnaast een uitstekende zanger. The Starlight Ballroom behoort zondermeer tot de allermooiste releases, die ik dit jaar hoorde.     

Theo Volk

Releasedatum : 13 september 2023 Independent

Website : http://ultanconlon.com/

Dub FX : Infinite Reflection

 


Bij muziekgenres als hiphop, reggae, dubstep en drum-'n-bass denk je niet meteen aan Australië. De uit St. Kilda, Australië afkomstige Benjamin Stanford verwierf grote bekendheid door straatoptredens over heel de wereld te geven, de video’s ervan gingen al snel viraal. Inmiddels is Dub FX vele albums en miljoenen streams verder, maar voelt zich nog altijd het meest thuis tijdens zijn straatoptredens die hij nog steeds veel geeft.

De sociaal geëngageerde Dub FX combineert op  Infinite Reflection op inventieve wijze uiteenlopende muziekstijlen door die te combineren met looping en beatboxing. Ondanks het feit dat er geregeld op gerapt wordt, weten de nummers door hun heerlijke flow en uitstekende productie mij zonder uitzondering te boeien. Mijn voorkeur gaat echt uit naar de reggaenummers en nummers waarin een blaasinstrument voorkomt. Dat laatste is misschien niet zo verwonderlijk, mijn favoriete jazz/hip-hop album is namelijk al dertig jaar de klassieker Jazzmatazz, Vol. 1 van Guru. De innovatieve muziek van Dub FX was mij tot voor kort volkomen onbekend, maar ik snap intussen wel zijn grote populariteit.

Theo Volk

Releasedatum : 22 september 2023 MEMBRAN

Website : https://dubfx.com/

Dub FX live :

10-11 AMSTERDAM : Melkweg

Shadwick Wilde : Forever Home

 


Singer-songwriter Shadwick Wilde woonde in zijn jonge jaren in grote wereldsteden als San Francisco, Havana en ook een korte tijd in onze hoofdstad. Wilde heeft trouwens een sterke band met ons land, zowel zijn vader als zijn oma van moeders kant komen uit Nederland. Na dit dolende bestaan vond hij uiteindelijk in Louisville, Kentucky zijn vaste stek en begon daar gestaag aan zijn muzikale carrière te werken. Aanvankelijk als gitarist in een reeks punk- en hardcorebands, maar al gauw begon hij zijn eigen liedjes te schrijven. Met in 2010 zijn soloalbum Unforgivable Things als eerste resultaat, om vervolgens met Quiet Hollers in de periode van 2013 tot 2022 vier albums uit te brengen. Met die band toerde hij reeds meermaals door Nederland, met meerdere uitverkochte shows en veel positieve media-aandacht.

Zijn nieuwe soloalbum Forever Home werd geproduceerd door Ken Coomer, onder andere voormalig bandlid van Wilco en Uncle Tupelo. Forever Home is mijn eerste kennismaking met de muziek van Wilde. Meteen was ik bijzonder gecharmeerd van zijn aangename, warme stem. Maar ook zijn tien liedjes wisten me al snel te beklijven.

Dualiteit is tekstueel gezien het sleutelwoord op Forever Home. Wilde wil ruimte geven aan de zachtheid van de mooie dingen van het leven – verbinding, muziek, natuur, familie – en tegelijkertijd de realiteit van onze kwetsbaarheid omarmen; omgaan met angsten en depressies die gepaard gaan met het leven op een planeet in nood, en proberen de moed erin te houden in een sociaal landschap dat snel verslechtert.

Die omschrijving klinkt serieuzer dan het in werkelijkheid is. Zo gaat Gardener’s Blues over veel tijd spenderen in de tuin, (“I spent a summer down on my knees”). En Two Girls with Hazel Eyes is gewoon een ode aan zijn vrouw en dochter. Het aanstekelijke vioolspel is hier trouwens van Diederik van Wassenaer, sinds 2021 violist bij het gerenommeerde Residentie Orkest. Door het trompetspel had Better Version of You een nummer van The Mavericks kunnen zijn. Melancholie is trouwens nooit ver weg in zijn muziek.

Shadwick Wilde stond tijdens de eerste editie van ROOTZZ op het podium, toen met zijn band Quiet Hollers, eind volgende maand solo. Forever Home is een bijzonder aangename kennismaking met zijn muziek.

Theo Volk

Releasedatum : 22 september 2023 Sofaburn

Website : https://www.shadwickwilde.com/


Shadwick Wilde live:

26-10 HELMOND : Cacaofabriek

28-10 BREDA : Mezz, ROOTZZ Festival

29-10 VENLO : Grenswerk

Jay Linden : Ordinary Sunrise

 


De broer van Colin Linden, Jay, maakt eerder twee cd’s; Satchel (2006) en Under the Radar, drie jaar daarna. Beide twee prachtige Roots georiënteerde cd’s, waarbij met name Under the Radar onder mijn huid kroop. Het werd voor mij de nummer 1 cd van dat jaar. Over de jaren bleef ik contact houden met Jay, maar muziek schrijven en spelen raakte op de achtergrond. Pas eind 2021 nam het enthousiasme voor muziek maken weer toe, en begon het te borrelen. Hij stuurde Colin wat eerste demo’s, en reisde niet lang daarna naar Nashville. Colin’s vaste basspeler en drummer kwamen erbij, daarna Colin’s vrouw Janice; ze speelt toetsen op deze plaat. Gaandeweg ontwikkelde het project zich verder. Er sprongen bevriende Nashville musici bij, zoals Fats Kaplin. En toen de basis opnames klaar waren kwamen ze terecht in de capabele handen van niemand minder dan Greg Calbi; als de ultieme mastering engineer. Calbi, (er is een opsomming bijgevoegd, is niet alleen betrokken bij Blackie and The Rodeo King albums, maar was ook de man achter de knoppen bij klassieke albums als; Blood On The Tracks, Walls and Bridges, Born to Run, Berlin, Graceland en Young Americans. Dat hij bijsprong bij Jay Linden’s plaat mag je beslist als opmerkelijk kwalificeren. Het eindresultaat mag iedere luisteraar voor zich beoordelen uiteraard, maar kun je, wat mij betreft, bij voorbaat al als geslaagd beschouwen. Al zou Calbi alleen maar luisteren, en zijn mening geven.

Veertien nummers inclusief twee covers bevat Ordinary Sunrise. Een nummer van all time hero, en mede Canadees, Willie P. Bennett, en eentje van de enigszins in vergetelheid geraakte John Stewart. (Daydream Believer) Beide mannen overleden alweer enige tijd geleden; in 2008. Zoals ik eerder heb benadrukt, ik ben gek op Rootsmuziek uit Canada. Ze zijn over het algemeen meer trouw aan authentieke Folk. Het gaat hen primair om de muziek, en ze plaatsen zichzelf daarbij desnoods op de achtergrond. Blues vind je ook terug op dit album, maar minder aanwezig dan bij Colin’s muziek. Het album Ordinary Sunrise is overwegend semi-akoestisch uitgevoerd. Het is een ingetogen plaat van iemand die geen verdere ambities heeft dan zelfgeschreven nummers te spelen, in een voor hem vertrouwde omgeving, lees een familiaire setting. Tevreden zijn met de bescheiden geneugten die het leven biedt is daarbij voldoende. Vanuit die context zou je het nummer I Wish het sleutelnummer van de plaat kunnen noemen. De hoestekening is van niemand minder dan Tom Wilson. Ben je bekend met het oeuvre van Willie P. Bennett, dan sluit het repertoire van Jay Linden daarbij gevoelsmatig naadloos aan. Het duurde een tijdje voordat album drie verscheen, maar de muziek laat zich minstens zo vertrouwd aanhoren.

Rein van den Berg

Releasedatum : 29 september 2023 Americana North

Website : https://jaylinden.bandcamp.com/album/ordinary-sunrise