Dylan LeBlanc : Coyote

 

Er zijn de afgelopen maanden, als vanouds, verschillende fijne cd’s verschenen. Soms was er muziek die mijn verwachting overtrof, incidenteel viel het wat tegen, of was het helaas meer van hetzelfde. Ik moet daarbij bekennen dat mijn huidige aankopen aanmerkelijk meer gereserveerd zijn dan weleens het geval is geweest. Evengoed was er het afgelopen kwartaal een toename waar het aankopen betrof. De echte gulzigheid is weliswaar (gelukkig) weg. Want eigenlijk ben ik best tevreden met de verzameling zoals ik die heb, en laat de groei zich als getemperd omschrijven. Het liefst val ik terug op muziek met een beproefd receptuur, vandaar onlangs aankoop van Jackson Browne’s, Saturate Before Using. Een remaster ter ere van zijn 50-tigste verjaardag, en daarnaast aankoop van een paar cd’s die ik digitaal bezat, maar omdat ze opvallend doch ongevraagd terugkwamen in mijn playlist, besloot ik fysieke exemplaren te kopen. Ook Joni Mitchell’s laatste Archives Box was een verplichte aankoop, en kocht ik een Link Wray CD, die als plaat officieel in 1974 verscheen. De oudjes doen het hier goed.

Eén van de recent verschenen cd’s die regelmatig zijn weg vond naar mijn luisterlijst was het nieuwe album van Dylan LeBlanc; Coyote. Het is een album dat ik zou willen omschrijven als fantasievol en rijk. Een kleurrijk veranderend muzikaal pallet. Zijn vorige plaat, Renegade, daardoor terstond met terugwerkende kracht gekocht. Dat album werd omschreven als powerful, en aangezien Coyote ter afwisseling ook lekker stevig klinkt, had ik daar best trek in. Coyote is vooral gevarieerd en veelzijdig. Hij laat Dylan LeBlanc horen zoals ik hem graag hoor, en voor mij wordt daarmee de indertijd aangekondigde belofte ruimschoots ingelost. Met zijn debuut Paupers Field opende LeBlanc zijn loopbaan indrukwekkend en veelbelovend. Soulvolle Country, of hoe je het ook zou willen omschrijven. Coyote gaat voor mij verder, terwijl het album trouw blijft aan traditionele muziek, bruist het album van sprankelende ideeën. De man creëert daadwerkelijk iets nieuws. Hij pakt vanuit het verleden en buigt het om naar het heden. Hij is Rootsy enerzijds, maar doe ook een knipoog richting een collega artiest als Father John Misty. Ik speel/speelde Coyote met regelmaat, en trok daardoor ook weer eens muziek van Ned Doheny uit de kast. In november speelt LeBlanc live op een aantal locaties in ons land, en heb mij vanzelfsprekend van kaarten verzekerd. Ik kijk nu al uit naar dit muziekavondje! Het zou mij verbazen wanneer hij geen vinyl exemplaar van Coyote meeneemt om de feestvreugde te completeren. Ik heb weinig wensen, maar met een handtekening erbij ben ik tevreden.

Rein van den Berg

Releasedatum : 20 oktober 2023 ATO Records

Website : https://www.dylanleblanc.com/

Susanna : Baudelaire & Orchestra

 

De afgelopen jaren recenseerde ik een viertal albums van de Noorse singer-songwriter Susanna Wallumrød. Hieronder bevond zich het vorig jaar verschenen album Elevation, een album waarop het werk van de Franse dichter Charles Baudelaire centraal staat. Baudelaire was naast dichter ook kunstcriticus en vertaalde hij Edgar Allan Poe’s “Fantastische vertellingen” naar het Frans. Een schrijver door wie hij trouwens sterk beïnvloed werd.

De fascinatie van Susanna voor Baudelaire is groot, want in 2020 verscheen ook al Baudelaire & Piano. Een achttal composities van die twee albums zijn nu opnieuw opgenomen met KORK (Norwegian Radio Orchestra), naast Sarcophagi, Heavy Sleep en Rewind, die werden geschreven door Stina Stjern. KORK kende ik al van hun avontuurlijke samenwerking met Håkon Kornstad op het album Live. Hierop gaan op natuurlijke en spannende wijze jazz en klassiek samen en geleid door topdirigent Christian Eggen.

Die ook op Baudelaire & Orchestra de touwtjes stevig in handen heeft. Volgens Susanna zijn de nieuwe versies een stuk toegankelijker geworden, wat ik zeker met haar eens ben. Alle gedichten zijn afkomstig van Baudelaire’s bekendste werk “Les Fleurs du Mal” en werden vertaald naar het Engels door Anthony Mortimer. Bij de cd zit een tekstboekje.

Theo Volk

Releasedatum : 28 juli 2023 Independent

Website : https://susannamagical.com/

Grapes of Grain : Unaware

 

In 2005 werd de Utrechtse groep Grapes of Grain geformeerd. De band wilde een groepsnaam die rootsy aanvoelde. Via John Steinbeck’s roman “Grapes of Wrath” kwam men uiteindelijk uit bij Grapes of Grain. Via het Utrechtse label Snowstar Records bracht men een tweetal EP’s en hun debuutalbum It Slowly Fades uit. Nu na bijna vijftien jaar later verschijnt “out of the blue” opvolger Unaware.

De meeste liedjes werden, net zoals in het verleden, door frontman Alexis Vos alleen geschreven. Alleen Margaret en Way Too Soon schreef hij samen Berend Jan Ike. Vos zegt dat ze dit keer heel gefocust waren op de puurheid van de liedjes: “Wat is de hoofdmelodie, wat willen we overbrengen en hoe kunnen we een coherent geheel opleveren, is wat ons bezighield tijdens de opnames.” Er werd inspiratie gehaald uit het werk van ‘s werelds beste songschrijvers. “Ik heb het afgelopen jaar veel naar Bob Dylan, Tom Petty en Paul Westerberg geluisterd,” zegt Vos. “Zij wisten hun muziek simpel te houden, maar diep genoeg dat je er elke keer weer iets anders uit kunt halen. Hopelijk hebben wij een beetje van die magie weten te vangen.”.

Net als in het verleden houdt het gezelschap bij puntige liedjes met slechts een paar akkoorden. Toch weten de liedjes vanaf de aanstekelijke opener All I Want gemakkelijk te beklijven. Hun muziek zweeft ergens tussen indie en alt.country. Naast eerdere genoemde invloeden, klinkt ook hier en daar de muziek van R.E.M., Jason Isbell en Hiss Golden Messenger door.

Uiteraard zijn de thema’s wat veranderd ten opzichte van vroeger. Thema’s die horen bij ouder worden. In The Yard Sale worstelt de hoofdpersoon met zijn relatie en gaat Worries over het vaderschap. Het fraai opgebouwde, rustig voortmeanderende Worries is trouwens de bijzonder fraaie afsluiter van Unaware. Beide liedjes behoren trouwens tot mijn grote favorieten. Voorlopig staan er nog geen optredens gepland, maar dat zal waarschijnlijk met dit uitstekende Unaware in de aanbieding niet lang gaan duren.    

Theo Volk

Releasedatum : 7 november 2023 Independent

Website : http://grapesofgrain.com/

Svante Sjöblom : Telling Lies

 

Svante Sjöblom’s eerdere muziek was mij al eens opgevallen, en daardoor wist ik, als gewaarschuwd mens, dat je een album van deze man absoluut niet terzijde legt. In Scandinavië draait hij al jaren mee in de top van de Folk en Blues georiënteerde muziek. En met zijn nieuwste plaat, Telling Lies, maakt hij haarfijn duidelijk waarom. Het was mij niet eerder opgevallen, maar bij het beluisteren van Telling Lies kreeg ik meer dan eens de associatie met Guy Clark. Dit heeft enerzijds te maken met de stem van Svante, anderzijds met de verfijnd toegepaste productie. Smaakvol, kraakhelder, en allerminst afgeraffeld. Alle hulde voor hoe men hier de puntjes op de i heeft gezet. Weliswaar kun je aannemen dat Blues de basis vormt van zijn werkgebied, maar er vindt bovendien verkenning plaats naar andere bevriende genres. Denk daarbij een beetje richting Country, Gospel, Soul of Jazz. Sowieso geen onbekende componenten binnen de Roots dan wel Americana.

Telling Lies is de opvolger van zijn vorig jaar verschenen Before It Breaks. Tevens een knap gemaakt geheel, echter puur op intuïtie denk ik dat Telling Lies zijn vorige plaat op basis van kwalitatief sterke nummers overtreft. Telling Lies bestaat uit tien gevarieerde nummers. Ook live lijkt me deze man uitermate aanbevelenswaardig. Hij maakte de indruk een vaardig muzikant te zijn, die zich beperkt tot gitaar, banjo en vocalen op dit album. De overige musici voegen daar een keur aan klankkleuren bij, in de vorm van blazers, drums en toetsen. In Riding High domineert de banjo, terwijl Down By the River met veel meer body van wal steekt. Bijna een onvervalste klassieker. Er komt weliswaar veel moois uit Amerika (en dan beperk ik mij tot de muziek), maar wanneer onze Scandinavische buren op dit niveau presteren kunnen wij het gemakshalve net zo goed dichter bij huis vinden. Indrukwekkend plaatje, deze Telling Lies van Svante Sjöblom!

Rein van den Berg

Releasedatum : 18 oktober 2023 Svante Sjöblom/Rootsy Music

Website : https://www.svantesjoblom.se/

Ester : Laundry

 

Ester is een band rond kunstenaar en muzikant Anna Holmquist uit Chicago. Holmquist heeft naast met Ester de nodige ervaring opgedaan met andere groepen, waaronder de eigenzinnige indie-rockband The Curls. Met hen schreef Holmquist een nummer, dat gebruikt werd voor de Netflix serie “Jessica Jones”. Het bezorgde haar ook optredens op het Pitchfork Music Festival in 2018.

Haar nieuwe EP Laundry bevat acht sobere liedjes, waarvan Thirsty, Little Shadow en Lock Me Up reeds in een andere versie stonden op Turn Around. Holmquist vertelt over de titel van de EP : Ik schreef het nummer Laundry nadat ik de grootste wasserette ter wereld had bezocht in Berwyn, Illinois. Het gaat over de, soms onzekere, gevoelens die zich manifesteren, wanneer je begint te daten met een nieuw iemand. Wanneer je jezelf begint af te vragen of ze iemand zijn van wie zou kunnen houden en die van jou zou kunnen houden. Als alles nog onzeker en nieuw is”.

De ingetogen liedjes komen heel erg diep bij me binnen. Zowel door haar zang, maar ook het sublieme cellospel van Katelyn Cohen. Haar manier van zingen roept me trouwens  af en toe associaties op met Alela Diane. Laundry verschijnt op het nieuwe Nederlandse label van Theo van der Veer uit Leeuwarden. Het specialiseert zich in het uitbrengen van muziek op vinyl en cassette.

Ondanks de sobere instrumentatie komen de ingetogen liedjes diep binnen bij de luisteraar. Het enige minpuntje is dat de EP slechts zo’n twintig minuten duurt.

Theo Volk

Releasedatum : 3 november 2023 AudioSport Records

Website : https://estermusic.bandcamp.com/

Minco Eggersman - Theodoor Borger - Moya Brennan - Nils Petter Molvær : Unifony III

 

Sinds 2016 bestaat het succesvolle project van Minco Eggersman en Theodoor Borger, getiteld Unifony. Voor hun project vragen ze goede vrienden om mee samen te werken. Op hun debuutalbum Unifony uit 2016 was dat de bekende Noorse trompettist Mathias Eick. Samen met hem gingen ze op zoek naar de essentie van de muziek. Ze verlaten op het album de gebaande paden en herontdekken de eenvoud via het experiment. Componeren doen zij niet meer op basis van noten maar door middel van zorgvuldig samengestelde en gelaagde sounds. Die werkwijze geldt ook voor de opvolgers.

Op het nieuwe album Unifony III werkt men samen met Clannad’s Moya Brennan, wiens esoterische stem uit duizenden herkenbaar is. Wederom is een Noorse trompettist van de partij, dit keer Nils Petter Molvær. Hij verkreeg grote bekendheid dankzij zijn album Khmer, wat op het kwaliteitslabel ECM verscheen. Naast de nodige soloalbums, werkt hij samen met artiesten van divers pluimage.

Beiden drukken met hun kenmerkende bijdrages een belangrijke stempel op de gelaagde muziek, die door Eggersman en Borger als troostrijk, weelderig en hoopvol omschreven wordt. Naast de woordeloze zang bracht Brennan trouwens haar harp mee naar de studio. Unifony III is wederom een bijzonder geslaagd album, wat zweeft tussen dark jazz, neoklassiek en ambient. Nu al zeer benieuwd wie Eggersman en Borger voor het volgende project zullen gaan uitnodigen!

Theo Volk

Releasedatum : 3 november 2023 Volkoren/De Konkurrent

Website : https://www.unifony.com/

Loverman : Lovesongs

 

Voor wie houdt van prachtige, diepe stemmen als die van bijvoorbeeld David Wiffen, dan is Loverman absoluut een must! Achter Loverman gaat de Belg James De Graef schuil, bekend van de spacerockband Shht en het experimentele popduo Partners. Aan het begin van de Coronapandemie ging De Graef relationeel door een moeilijke periode. Hij bracht die tijd door in zijn ouderlijk huis in het Leuvense. Al tokkelend op zijn gitaar ontstonden de introspectieve liedjes van zijn debuutalbum Lovesongs.

Een album vooral over de liefde in al zijn aspecten, vaak met een mysterieus en donker randje.  Daarnaast thema’s als verlies, identiteit en de zee, maar komt er bijvoorbeeld ook een rouwende hertogin voorbij. De liedjes werden trouwens allemaal geschreven op een oude akoestische gitaar. Als eerste de ingetogen opener Another Place, die me meteen naar het puntje van mijn stoel liet glijden. Een nummer dat de luisteraar ook meteen De Graef’s wereld intrekt, om niet meer los te laten.

De basis van de kleine liedjes is de tokkelende gitaar, die regelmatig ondersteund worden door vooral strijkers, maar bijvoorbeeld ook een orgel. In Limbo (We’ll Meet Again) doen de strijkers trouwens herinneren aan The Moody Blues in hun begintijd. Aan het slot wordt het album wat experimenteler.

Door zijn indrukwekkende optredens heeft De Graef al een behoorlijke fanbase opgebouwd. Vorige maand was hij nog support act van Tamino in Turkije en werd zijn muziek al op Radio 1 opgepikt door Ayco Duyster. Het zal volgens mij ook niet lang gaan duren voordat Lovesongs in Nederland opgepikt zal gaan worden. Er zullen maar weinig luisteraars zijn, die Lovesongs zullen kunnen weerstaan. Ik in ieder geval niet, prachtdebuut! Cd-versie verschijnt trouwens pas op 17 november.

Theo Volk

Releasedatum : 27 oktober 2023 [PIAS]

Website : https://loverman.ffm.to/lovesongs

Christian Kjellvander : Hold Your Love Still

 

Christian Kjellvander behoort zo langzamerhand tot verplichte kost. Zijn stemmige muziek wordt al jaren zeer door mij gewaardeerd, en zijn nieuwe nummers brengt daar vooralsnog geen verandering in. Vanochtend hield Hold Your Love Still mij gezelschap tijdens mijn wandeling langs de IJsselmeerkust. Ondanks een soms aanwezige zon, stond er een stevige wind en was er regen. Kitesurfers maakten gebruik van de gelegenheid om te genieten. De desolate en stemmige muziek van Kjellvander sloot perfect aan op deze gure weersomstandigheden. Mooier kunnen we het niet maken, maar op zulke momenten heb je maar bar weinig nodig. Geen muziek die geschikt is voor een feestje, maar wel aanzet tot nadenken. Zijn muziek vulde de stilte. Duistere monotone klanken leken een pact te sluiten met de donkere wolken om me heen. Gelukkig ontstond ruimte voor een regenboog. Hij komt voor slechts één concert; Arnhem. Ook al staat Kjellvander op mijn verlanglijstje van artiesten die ik live wil meemaken, maar dit kon ik niet inplannen. Wellicht een volgende keer.

Acht nummers slechts, gezamenlijk 45 minuten. Kjellvander sleept je mee. Hij zingt weliswaar verhalende songs, maar het is eerder de muziek en expressie van de uitvoering die je inneemt dan de tekst. Je aandacht wordt getrokken door de dynamiek van zijn gitaarspel en geluidseffecten. Sonoor, en vilein, indien noodzakelijk. Gebruikelijk gaat de volumeknop omhoog om de dynamiek te vergroten. Muziek met een rustgevend effect, voor mij althans. In het najaar bezocht ik samen met mijn vrouw Noorwegen. Het rauwe landschap komt terug in de sfeer van Kjellvanders muziek. Ik realiseer me dat hij een Zweed is, maar het stemmige van ruraal Scandinavië weet enorm te fascineren. Je staat stil bij het tijdelijke van ons bestaan, en tevens realiseer je tegelijkertijd dat we ontzettende geluksvogels zijn. Wellicht is niet alles als ideaal als dat we ons wensen, maar je kunt je geen voorstelling maken wat de arme medemens momenteel voor zijn kiezen krijgt. Kjellvander’s muziek doet even stilstaan, alvorens je terugvalt tot de alledaagse gang van zaken. Voor een moment ben je even weg van deze wereld, en in de greep van Kjellvander.

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 november 2023 Tapete Records

Website : http://www.christiankjellvander.com/

Chickenforce : 2

 

Een paar jaar geleden begonnen bassist Gooitzen Greidanus, gitarist Rik Meijer en producer Nico Outhuijse het project Chickenforce. Deze Friese muzikanten speelden in het verleden in diverse bandjes met elkaar en vonden het na 35 jaar hoog tijd om weer samen te gaan werken. Hun debuutalbum 1 verscheen in 2021 en werd enthousiast ontvangen. Het album was een mix van countryblues, blues en bluesrock. Het drietal kreeg de hulp van een vijftiental door de wol geverfde muzikanten, waaronder onder andere Johan Venema (AKA Jack Bottleneck), Cindy Oudhoorn (o.a. Kayak) en Fokke de Jong (o.a. Normaal en King of the World).

Op 2 krijgt het drietal hulp van maar liefst achttien muzikanten.  Er wordt een dozijn nummers gecoverd die een blues/bluerock of een soul/funk of country jasje krijgen. Meest opvallende keuze is S-S-Single Bed van de band Fox uit 1976. Het nummer werd geschreven door diens producer Kenny Young, die o.a. ook verantwoordelijk was voor Under the Boardwalk van The Drifters. Meer voor de hand liggend en actueel is de keuze van de Stones’ Midnight Rambler, gezien de zeer recente comeback van The Stones met het album Hackney Diamonds. Regelmatig swingt het de pan uit zoals in Blues About You Baby.

Een album waar vooral het spelplezier vanaf spat. Een van mijn grote favorieten op het album is het funky Why Did You Do It? van de band Stretch, een band samengesteld door Fleetwood Mac producer Clifford Davis. De bedoeling was dat Mick Fleetwood mee op tour zou gaan, maar weigerde dat, omdat hij de leden niet kende. Met Why Did You Do It? als reactie. De nieuwe versie is voor mij beter en intenser dan het origineel. Het nieuwe album kent een groot aantal verschillende vocalisten en heeft een duidelijke livevibe. Warm aanbevolen.

Theo Volk

Releasedatum : 3 november 2023 Independent/Coast To Coast

Website :  https://chickenforceproject.com/

Jaime Wyatt : Feel Good

 

Jaime zit lekker in haar vel, vandaar Feel Good. En als je weet waar ze vandaan kwam, dan is daar alle reden toe. Ze heeft “the down-side of life” mogen ervaren. Zoals bekend van haar eerder twee platen Feloney Blues en Neon Cross heeft ze strijd geleverd met verslaving, en het heeft haar in aanraking gebracht met de penitentiaire faciliteiten die de Verenigde Staten rijk is. Wel heeft ze daardoor haar kracht ontdekt en haar schrijvend vermogen heeft niet alleen veel erkenning opgeleverd, maar heeft haar zelfvertrouwen een enorme knal naar voren gegeven. Ze vertrouwde bij het maken van Feel Good volledig op haar onderbuikgevoel. Werken op je gevoel, wie wil dat niet. Ze kreeg daarbij overigens de talentvolle ondersteuning van Black Puma Adria Quesada. Sinds Countryster Bobbie Gentry haar schoenen parkeerde wist niemand ze te vullen, tot wellicht Jaime Wyatt. Er is meer dan een fysieke overeenkomst, en wil je die horen dan zul je moeten luisteren naar Feel Good. Het plezier, de gedrevenheid, spat van de plaat.

Ondanks dat Jaime voortborduurt op hetzelfde stramien als voorheen rekt ze tevens haar grenzen op en verkent muzikaal gezien haar horizon, en wanneer je daarbij een stuk Soul wil integreren dan is bij deze Puma aan het juiste adres. Soulvolle Country voorzien van een subtiele Groove blijkt dat er voldoende ruimte is voor deze aanstormende Country Queen. Enerzijds lekker over the top, anderzijds in control van de mogelijkheden die ze creëren. Mogelijkheden die vooralsnog niet uitgeput lijken, want de plaat barst, buiten de retro-sound om, van eigentijdse ideeën. Ze grijpt niet zozeer terug, reikt primair verder wat maakt dat Feel Good verfrissend laat zijn. Haar zang en vlotte tempo’s maken dat dit een uitermate plezierige plaat is geworden, eentje die het geenszins verdient om te worden bestempeld als oppervlakkig. Er schuilen vele waarheden in de teksten die ze zingt. Jaime Wyatt mag zich terecht goed voelen, want daar is met haar oeuvre, zoals we dat nu kennen, alle reden toe. Not only accept yourself, but to love yourself.

Rein van den Berg

Releasedatum : 3 november 2023 New West Records

Website : https://www.jaimewyatt.com/