Willi Carlisle : Critterland

De hoes van Carlisle’s laatste album, Critterland, brengt met één kleurrijke weergave het gedachtengoed van deze zanger in beeld. Chaos! We zijn los, en het wordt tijd dat we onder ogen zien dat de neerwaartse spiraal slechts één kant opgaat. Accepteren, doorgaan en er het beste van maken, want bijsturen lijkt welhaast een onmogelijke taak. In een zekere zin nodigt Carlisle ons uit om in harmonie met hem mee te zingen. Omdat, zoals hij het zelf verwoordt, gezamenlijk lijden helend werkt. Critterland omvat het allemaal. Er zijn tegenstellingen, er is zwartgallige humor, en er is een weg om te wanorde te pareren. Een luxe wanneer je de ellende nog van je af kan laten glijden. Lijden en liefde gaan hand in hand. De basale thematiek is sinds zijn debuut, To Tell You the Truth, ongewijzigd gebleven. Hij neemt je bij de hand en schotelt je een wereld voor, die, wanneer je vrij interpreteert, in zekere zin volstrekt herkenbaar is. "When marauders come, 'cause the apocalypse is nigh, I want my rifle on my shoulder, my lover by my side“. Productie was in handen van niemand minder dan Darrell Scott. Zelf een meer dan uitstekende reputatie genietend, en daarnaast heeft hij een neusje voor artiesten van het zeldzame kaliber als dit nieuwe fenomeen, origineel vanuit Arkansas.

Een vroege EP van Willi Carlisle en zijn debuutplaat gingen aanvankelijk aan mijn neus voorbij, maar daarna ontdekte ik deze bijzonder unieke artiest. Hij bedient zich weliswaar van invloeden uit Country en Folk, maar ik zou hem niet meteen willen kwalificeren als iemand die retro gaat. Hij veegt beproefde stijlen terdege bij elkaar, en voegt daar zo zijn eigen specifieke elementen aan toe. Hij is in de eerste plaats een man van het woord, terwijl bijna tegelijkertijd zijn robuust uitgevoerde muziek opvalt. De nummers schieten alle richtingen op, terwijl het geheel volstrekt coherent aandoet. In het verleden viel hij wel ‘ns terug op muzikaal erfgoed, ditmaal schreef hij alle nummers zelf, waarvan eentje in co-write. Het nummer Two Headed Lamb is geïnspireerd op een gedicht van Laura Gilpin. Een proces van twee jaar ging vooraf totdat het nummer zijn definitieve vorm kreeg. Na jaren ogenschijnlijke rust was daar ineens weer iets afkomstig van Signature Sounds. Ik was hen uit het oog verloren. Het label stond jaren geleden bol van aansprekende acts. Ik hoop dat Willi Carlisle een startpunt is die hernieuwde glans gaat geven aan dit smaakvolle label. De gemiddelde muziekliefhebber zal het met mij eens zijn; Willi Carlisle is een fascinerende persoonlijkheid binnen een genre die wel wat inspirerende impulsen kan gebruiken. Een plaat van uitzonderlijke klasse.

Rein van den Berg

Releasedatum : 26 januari 2024 Signature Sounds

Website : https://willicarlislemusic.com/

Replay : Eurythmics : Touch

 

Hun eerste album In the Garden deed nog niet veel, mede door het ontbreken van een hitsingle. Die kwam met de titelsong van hun tweede album Sweet Dreams (Are Made of This), wat ondermeer in de Verenigde Staten een nummer 1-hit werd. Aan creativiteit geen gebrek in 1983, want datzelfde jaar verscheen hun album Touch.

Sinds jaar en dag mijn favoriete album van hen. Ook op dit album geen gebrek aan hitsingles, Here Comes the Rain Again, Right by Your Side en Who’s That Girl?. Ondanks dat ik over het algemeen weinig van synthesizers moet hebben, wist de muziek van het duo Annie Lennox en David A. Stewart me vooral op de eerste albums toch te beklijven. Bovendien is Lennox voor mij een zangeres van de buitencategorie.

Met name de tweede kant van Touch heeft voor mij de tand des tijd moeiteloos doorstaan. Duidelijk songs die minder hitgevoelig waren. Zoals de zeven en een half minuut durende trance disco van Paint a Rumour. En natuurlijk het meeslepende The First Cut en het ijzige, betoverende en spaarzame No Fear No Hate No Pain (No Broken Hearts). Laatstgenoemde song vormt voor mij het absolute hoogtepunt van Touch.

Ook opvolger Be Yourself Tonight was nog ijzersterk. Een meer rock en soul georiënteerd album, met nog meer hitsingles dan de twee voorgaande albums. Hieronder Sisters Are Doin' It for Themselves, waarop Aretha Franklin meezong en Adrian waaraan Elvis Costello zijn medewerking verleende. Helaas werden de albums hierna een stuk minder en werd er in 2005 definitief de stekker uit het duo getrokken.   

Theo Volk

Releasedatum : 26 november 1983 RCA

Charlie Parr : Little Sun

 

In 2017 besprak ik Parr’s persoonlijke album Dog. De opnames hiervoor werden tot driemaal toe uitgesteld vanwege depressies. Getuige de titel en hoes van zijn voorlaatste album Last of the Better Days Ahead, zijn eerste voor Smithsonian Folkways, gaat het op dat gebied nog steeds niet van een leien dakje. Het verhindert hem echter niet om aan de lopende band fraaie albums afleveren.

Het ijzersterke achttiende album Little Sun is daarop geen uitzondering. Sterker nog, het behoort tot zijn allerbeste werk. Het eerste album dat niet volledig live is opgenomen. De producer van dienst was Tucker Martine (Laura Veirs, Rosanne Cash, The Decemberists, My Morning Jacket, Beth Orton etc).

Op het nieuwe album vormt de beleving van muziek geregeld een inspiratiebron, zoals in de reeds vrijgegeven song Boombox. “In this neighborhood music is eternal and transcendent and surrounds us at all times, whether we’re listening or not. And it affects each of us differently, and that’s a gift. Listening to music can be interactive, even if you’re alone. I want to listen intentionally.”, aldus Parr.

De titelsong is een herinnering aan het zien optreden van mondharmonicaspeler Tony “Little Sun” Glover. Volgens Parr een mythische, bijzonder intieme ervaring. Glover leerde trouwens ooit Mick Jagger mondharmonica spelen en daarnaast was hij ook lang rockcriticus. Uiteraard is in Little Sun de mondharmonica van Parr te horen.

Regelmatig vormen buren een thema; in de opener, in het eerder genoemd Boombox en in de laatste drie songs. Soms zijn de songs ingetogen, zoals het fraai voortmeanderende Bear Head Lake, waarin zijn fickerpicking talenten volledig worden benut. Maar soms ook bijzonder aanstekelijk (Boombox). Little Sun is een aanrader van de bovenste plank en staat bij mij genoteerd voor een hoge positie in mijn eindlijst van dit jaar. Parr zelf staat trouwens bij mij  hoog genoteerd om ooit live te zien.

Theo Volk

Releasedatum : 22 maart 2024 Smithsonian Folkways/De Konkurrent

Website : https://www.charlieparr.com/

Jeff Talmadge : Sparrow

 

Singer-songwriter Jeff Talmadge uit Austin heeft duidelijk een band met Nederland. In het verleden bracht hij de drie albums Gravity, Grace and the Moon, Blissville en At Least That Much Was True uit op het Nederlandse Corazong label. Een label dat gespecialiseerd is in interessante artiesten uit het Americana, blues and folk genre. Tussen ongeveer 2004 en 2012 gaf hij hier ook concerten op de bekende luisterpodia. Overigens volgt hij nog steeds een beetje wat in Nederland gebeurt.  

Daarna werd het wat stiller rondom de singer-songwriter, die net als Terry Klein een advocatenachtergrond heeft. Hij schreef in die periode songs voor anderen. In 2019 verleende hij zijn medewerking aan het tributealbum When the Wind Blows : The Songs of Townes Van Zandt, dat verscheen op het Appaloosa label en in Nederland digitaal op CRS. Overigens een prestigieus project waaraan veel bekende artiesten meewerkten.

Trouwens kende ik Jeff’s muziek nog niet en is Sparrow mijn vuurdoop. Een zeer prettige overigens. Het is luistermuziek waarvoor je echt moet gaan zitten. Liedjes met teksten van beschouwende aard. De opnames vonden gedeeltelijk in Texas en Georgia plaats. De nooit opdringerige inkleuring van de songs gebeurt altijd in een kleine bezetting.

Veel van de liedjes schreef Jeff alleen. Een drietal liedjes schreef hij met anderen, waaronder Maybe Next Year met de in Nederland ook wel bekende Jaime Michaels. Iemand waarmee hij regelmatig samenwerkt. Liefhebbers van rustige, verhalende luistermuziek zullen wel raad weten met Sparrow. Wellicht wordt het weer eens tijd de oceaan oversteken voor optredens hier.       

Theo Volk

Releasedatum : 9 februari 2024 Berkalin Records

Website : https://jefftalmadge.com/

DUFFHUES : Warlock Enemy

 

Heel apart dat ik nog nooit van singer-songwriter Niels Duffhues uit Den Bosch gehoord had.  Niels is een Nederlandse multi-instrumentalist, componist en schrijver. Van 1993 tot 1994 was hij de zanger en akoestische gitarist van de toenmalige Doom metalband The Gathering, en speelde hij op hun album Almost a Dance, uitgebracht in 1993. Van 1997 tot 1998 speelde hij drums in U-Charger. Dat ik hem niet kende van The Gathering komt omdat ik geen liefhebber van dat genre ben, maar daarentegen wel van singer-songwriters, vooral van de meer alternatievere en eigenzinnigere in dat genre. Al zijn vorige negen albums gingen helaas geruisloos aan mij voorbij.

Warlock Enemy laat me meteen horen dat ik niet met een doorsnee muzikant te maken heb. Niels is een man met eigenzinnige ideeën, nam het album geheel in zijn eentje op, onder Spartaanse omstandigheden. De opnames vonden plaats in een bunker, waar het niet warmer dan dertien graden werd. Het album is net als de voorganger weer in mono opgenomen. Net als bij folk- en bluesartiesten van vroeger, waar hij zijn inspiratie haalt.

Zijn teksten zijn doordrenkt door zijn existentialistische kijk op de wereld. Vaak met een donkere ondertoon, zijn eigen label heet dan ook Zwarte Vleugels. Zijn atypische songstructuren wisten mij meteen te beklijven. Dat hij 24 februari het voorprogramma van Ralph de Jongh verzorgt verbaast me trouwens niet. Ook iemand die zijn wortels heeft in de blues van lang vervlogen tijden en tevens op dezelfde eigenzinnige wijze zijn eigen weg gaat. Warlock Enemy is een absolute aanrader!

Theo Volk

Releasedatum : 2 februari 2024 Zwarte Vleugels/ Sonic Rendezvous

Website : https://www.duffhues.com/

 

DUFFHUES live :

22-02 DEN BOSCH : W2 Poppodium – support Timesbold

24-02 TILBURG : Heyhoef Backstage – support Ralph de Jongh

10-03 ARNHEM : Luxor – support Christian Kjellvander

11-07 ZIERIKZEE : Vrijbuiter

Danielle Nicole : The Love You Bleed

 

Tot de grote namen in bluesland kan zeker Danielle Nicole Schnebelen gerekend worden. Na ooit deel uitgemaakt te hebben van de familieband Trampled Under Foot koos ze voor een solocarrière. Intussen heeft ze zeven Blues Music Awards in haar bezit. Haar eerste prijs was in 2014, ze werd toen de eerste vrouwelijke winnaar ooit van de Blues Foundation’s Blues Music Award voor Beste Instrumentalist, Bas.

 Haar muziek wordt miljoenen keren per album gestreamd. Haar album Cry No More uit 2018 alleen al werd meer dan 10 miljoen keer beluisterd. Ook in Nederland is ze behoorlijk populair. Ze stond al op grote bluesfestivals als het Holland International Blues Festival en Moulin Blues Ospel. Haar nieuwe album The Love You Bleed verschijnt op uitstekende label Forty Below, waarop in september nog het geweldige livealbum Live in 1967 – Volume Three van John Mayall’s Bluesbreakers verscheen.

Schnebelen produceerde het album samen met Tony Braunagel (Coco Montoya, Ana Popovic, Eric Burdon, Taj Mahal, Robert Cray). De songs staan in het teken van liefde en verlies (broer Chris), maar haar eerlijke teksten laten ook haar persoonlijk groei als persoon, vrouw en moeder horen. Vaak schreef ze de over het algemeen stevige nummers samen met Brandon Miller. Met haar krachtige stem blaast ze regelmatig de luisteraar omver. Toch maakt ze op mij de meeste indruk in het gevoelige, ingetogen A Lover Is Forever, waarop is alleen op akoestische gitaar begeleid wordt door Miller. Deze cover werd ooit bekend dankzij Etta James. Ik hoop dan ook dat ze ooit eens een ingetogen akoestisch album zal gaan maken. The Love You Bleed zal ongetwijfeld weer veel beluisterd gaan worden op de streamingdiensten.      

Theo Volk

Releasedatum : 26 januari 2024 Forty Below Records/Bertus

Website : https://daniellenicolemusic.com/home

Taylor McCall : Mellow War

 

Geboren werd Taylor McCall in Greenville, South Carolina, als zoon van een ambachtsman en de dochter van een predikant. Hij vond al snel zijn ware toevluchtsoord in het bos en op het water, en gedurende een groot deel van zijn vroege leven wisselde hij het buitenleven af met de zondagsdienst. “Ik ben opgegroeid in de natuur, mijn vader en ik gingen in mijn vrije tijd vissen. Hij heeft me opgevoed om te gaan vliegvissen en elke kans die we kregen, waren we op het water of in het bos. Ervaring, verhaal en zang stonden voorop in zijn opvoeding; hij groeide op in een gezin dat doordrenkt was van wilde mysteries. Toen zijn moeder bijvoorbeeld werd geboren, vertelde de behandelende arts zijn grootmoeder en grootvader dat hun baby de nacht niet zou overleven; zoals de legende zegt, ging zijn grootvader op zijn knieën in de ziekenhuiskamer en bad voor de overleving van zijn pasgeboren dochter, waarbij hij smeekte of ze gespaard zou blijven. Een paar maanden later werd hij tot predikant gewijd, met een gezonde dochter aan zijn zijde.”, aldus McCall. Kortom een familie met een kleurrijke geschiedenis.

Zijn opa staat op de voorkant van zijn tweede album Mellow War. “Voor mij is Mellow War een eerbetoon aan mijn overleden opa, maar ook in relatie tot waar ik muzikaal nu sta. Mijn opa ging naar Vietnam. Dit zijn liedjes die een soort brieven aan huis zijn waarvan ik dacht dat hij ze zou hebben gestuurd. Mijn opa was altijd al een grote inspiratie voor mij; het is groter dan muziek alleen. De liedjes zijn een eerbetoon aan alles waar hij voor stond en alles wat hij mij heeft geleerd. Het is voor mij een manier om met hem te delen, zelfs nu hij zich in een andere dimensie bevindt. Dit gaat niet alleen over mij of mijzelf. Dit is geen muziek over mezelf.”, aldus McCall. Een plaat die tevens voortkomt uit het verlies van een van mijn beste vrienden, Fritz.

In de opener Old Ship of Zion Prelude en de afsluiter Old Ship of Zion Outro van zijn uitstekende debuutalbum Black Powder Soul is de zang van zijn overleden opa in een traditionele song te horen. Ook nu weer is de nostalgische opener Sinking Sand een geluidsfragment waarop zijn opa is te horen. Net als zijn debuut is het weer een avontuurlijk album geworden en wordt zijn country geïnjecteerd met diverse andere stijlen, zoals bijvoorbeeld soul. Zijn invloeden variëren nogal, van oude hiphop tot Bobby Charles, van zuster Rosetta Thorpe tot TKTK. Johnny Cash. The Band. Breng de dag door op de rivier met McCall en je zult waarschijnlijk een staalkaart horen van JJ Cale, Taj Mahal, TKTK en een paar van diens tijdgenoten. Helaas beschik ik niet over de credits, maar zo zijn bijvoorbeeld de geweldige McCrary Sisters te horen op Tide of Love. Het album werd uitstekend geproduceerd door Sean McConnell (Michael Franti, Wade Bowen), maar deze keer samen met McCall zelf. McCall mag Robert Plant tot zijn fans rekenen. Toerde reeds in november met Plant door het Verenigd Koninkrijk en zal in maart andermaal diens support act daar zijn. Hopelijk komt hij ook snel naar Nederland, want McCall kan gerekend worden tot de meest interessante nieuwe alt country acts.

Theo Volk

Releasedatum : 2 februari 2024 Thirty Tigers

Website : https://www.taylormccall.com

JOHAN : The Great Vacation

 

Tot de paradepaardjes van het Excelsior label kan zeker de indie/alternatieve rockband JOHAN gerekend worden. Zo behoort hun album Pergola absoluut tot de mooiste albums ooit op Nederlandse bodem gemaakt. Het was een lange tijd wachten op een opvolger van het in 2018 verschenen Pull Up.

Logischerwijze krijgt het nieuwe album de titel The Great Vacation mee. Daar was natuurlijk de Coronapandemie voor het grootste deel debet aan. Het album kwam toch in deze periode tot stand. In de titeltrack van het album horen we de op twee manieren uitlegbare strofe “It really was a great vacation, now we're going home”. Enerzijds verwijst het naar de klassieke, grote zomervakantie. “Toen alles nog klopte. Met het hele gezin op het strand, met schepjes kastelen bouwend in het zand. Maar naarmate de tijd verstrijkt tijdens die van hogerhand opgelegde isolatie, ga je je ook afvragen: wat is nu precies het intermezzo, de pauze, de vakantie? Wat is het echte leven? Hoe gaan we hierna verder, hoe ziet dat 'hierna' eruit?”, aldus frontman de Greeuw.

De dertien fonkelnieuwe songs werden geschreven door de tandem De Greeuw/Berlijn. Het is het meest avontuurlijke album van JOHAN tot op heden geworden. De productie was uiteraard in de bekwame handen van Frans Hagenaars. Overigens vonden de opnames niet alleen in SSE Noord plaats, maar ook voor een deel in De Bolder op Vlieland. De master werd gemaakt door Darius van Helfteren (slaapt die man eigenlijk weleens?).

Excelsior huisdrummer Jeroen Kleijn verdient een extra pluim voor zijn vaak uitstekende, inventieve drumpartijen, zoals bijvoorbeeld in A Thought. The Great Vacation is niet alleen een gevarieerd album, maar steekt wat mij betreft Pergola naar de kroon. Hun komende toer start in Hoorn, waar het in ooit in 1999 allemaal begon.

Theo Volk

Releasedatum : 26 januari 2024 Excelsior Recordings

Website : https://johantheband.com/

JOHAN live :

23-02 HOORN: HuisVerloren (Try-out)

24-02 KOLDERVEEN : Vegafabriek (ism Muziekcoöperatie Meppel, try-out)

07-03 GRONINGEN : Oosterpoort

15-03 UTRECHT : TivoliVredenburg

30-03 NIJMEGEN : Doornroosje

04-04 EINDHOVEN : Effenaar

18-04 DEN HAAG : Paard

25-04 ZWOLLE : Hedon

03-05 AMSTERDAM : Paradiso, Uitverkocht!

Alice Di Micele : Interpretations Vol 1

 

Singer-songwriter Alice Di Micele is een door de wol geverfd artiest, die kan bogen op een ruim dertigjarige muziekcarrière. Daarnaast is ze al heel lang activiste. Vandaar dat haar songteksten regelmatig geëngageerd zijn, zoals bijvoorbeeld Dispatch op haar voortreffelijke laatste album Every Seed We Plant. Het handelt over de geruchtmakende dood van Kenneth Chamberlain, die in 2011 in zijn eigen huis getaserd en vermoord werd door een politiekogel. De agenten die erbij betrokken waren werden beschuldigd van racisme. 

Overigens stonden op dat album tevens persoonlijke liedjes, maar ook indringende liedjes als Dry Winter en Alone, die over verdriet en depressie gaan. Het album was ook een bonte verzameling aan stijlen, met invloeden uit folk, jazz, blues, R&B en rock & roll. Op haar zeventiende album Interpretations Vol 1 deze keer geen eigen nummers, maar brengt ze een hommage aan artiesten, die haar dierbaar zijn. 

Haar smaak is behoorlijk eclectisch. Haar interesse in muziek werd serieus in 1982. “My first concert was the Grateful Dead in 1982. Two weeks later I saw David Grisman Quintet at Carnegie Hall. I came home that night and dug out my mom’s old guitar that had only 5 strings and called the guitarist of the band that I sang in and told him to teach me to play. I learned to tune the guitar to the dial tone and then Neil Young’s Sugar Mountain that night. Soon after, I found country blues listening to late night NYC radio. I love jazz and sometimes feel like a jazz singer in a folk singer’s body. I have spent most of my life writing songs but these influences run deep.”, aldus Alice. 

Haar belangrijkste inspiratiebron is al haar hele leven Neil Young. Hij was een van de belangrijkste redenen dat Alice als teenager zelf liedjes begon te schrijven. Het album opent dan ook met de klassieker Old Man van, naar mijn mening, Young’s mooiste album Harvest en eindigt het album met Harvest Moon, een van Alice’s favoriete liefdesliedjes. 

Tot mijn grote genoegen covert ze Give Yourself to Love van Kate Wolf. Helaas is deze geweldige zangeres bijna compleet vergeten. In 2019 had Alice de eer om met dit lied het Kate Wolf Music Festival af te sluiten. Ze besloot het opnemen toen een goede vriend van haar overleed en zij niet op diens begrafenis aanwezig kon zijn. De opname werd op zijn begrafenis afgespeeld. 

Verder covert ze onder andere Christine McVie’s Over My Head, Tom Petty’s Square One, Grateful Dead’s Sugaree, Abbey Lincoln’s Throw It Away en Sting’s The Hounds of Winter. De laatste song is haar heel dierbaar ; “When my dog Blue passed away in 2005, this Sting tune was the only song I wanted to listen to for months. It seemed to express my deepest grief. In 2020, when my dog Roxy Ann crossed that Rainbow Bridge, the song came back to me. I asked guitarist Andy Casad to work on an arrangement with me and we recorded with bassist Rob Kohler after this trio had toured all summer. I absolutely love singing this one”, aldus Alice. 

Alhoewel Alice als uitstekende zangeres de liedjes op dit album regelmatig volledig naar zich toetrekt, hoor ik haar toch liever eigen songs zingen. Maar als tussendoortje is het zeker een smakelijk hapje. 

Theo Volk

Releasedatum : 16 februari 2024 Alice Otter Music

Website : https://www.alicedimicele.com/

Replay : Jerry Lynn Williams : Jerry Williams

 

De debuutplaat van Jerry Williams opent met de klassieke song On Broadway. Een nummer geschreven door Cynthia Weil en Barry Mann. Het tweetal kwam met dit nummer hun vrienden Carole King en Gerry Goffin tegemoet, want die kwamen een nummer te kort voor een project dat ze deden voor The Cookies. Op het album van Williams doet dit nummer wellicht enigszins buitenissig aan, maar eerlijk gezegd bevat deze plaat sowieso een bizarre selectie aan songs. De muziek schiet alle kanten op, want wat te denken van A Whiter Shade of Pale, of Love Letters (straight from The Heart). Jerry Williams creëert met zijn zang de verbindende factor. Daarnaast hoor je Nicky Hopkins op piano, en Nils Lofgren op gitaar, binnen een uitstekend uitvoerende band. Jerry Williams was een kleurrijke Texaan die wel degelijk zijn eigen muziek schreef, maar hier covert hij er vooral lustig op los. Voor Eric Clapton schreef hij o.m. Forever Man, en later ook Pretending en Running on Faith. Hij schreef voor, en werkte samen met Bonnie Raitt, B.B. King, Jimmie en Stevie Ray (Tick Tock) Vaughan. Ondanks dat hij veel invloedrijke muzikale vrienden had, heeft zijn eigen carrière niet de richting gekregen, die het gehad zou kunnen hebben. Ik denk dat ambitie hiertoe gewoonweg ontbrak. Hij besteedde zijn vrije tijd vooral op zijn landgoed te Leonard, Oklahoma, niet ver van Tulsa. Een landhuis die uitkeek op de rivier, een opname studio bevatte, wijnkelder, en landingsbaan. Hij kwam niets te kort, zou je zeggen, maar was tegelijkertijd door zijn eigenzinnige gedrag los van god geraakt. 

Pas vandaag leerde ik dat deze zelfde Jerry Williams onderdeel uitmaakte van de kortstondige formatie High Mountain (Hoedown) (Period 1969/70). Een band met een vergelijkbare allure als Williams zijn persoonlijke reputatie, en vanwege conflicten met de platenmaatschappij werd de band promotioneel niet afdoende geruggesteund. Qua muziek eveneens dezelfde kenmerkende opeenhoping aan Rock, Blues en Funk. Muziek zoals je die ook terugvindt bij een artiest als Marc Benno. Voorgenoemde titels zijn uitstekende platen, en vanwege de database beschikbaar op Discogs wist ik daar vandaag een soloalbum van Williams bij te kopen in de vorm van het uit 1979 afkomstige Gone. Een blinde aankoop. Hoe ik eerder ooit kennis heb gemaakt met de muziek van deze opmerkelijke man kan ik mij niet meer heugen. Vandaag trok ik hem weer eens uit de kast. Jerry Williams startte zijn muzikale loopbaan op zeer jonge leeftijd. Speelde aanvankelijk voor, en met Little Richard en Jimmy Reed. Helaas stierf hij relatief vroeg. Opmerkelijke man, opmerkelijke muziek.

Rein van den Berg

Releasejaar : 1972 Spindizzy Records

Website : https://garagehangover.com/jerry-williams-and-the-epics/