Al haar halve leven maakt Roos Rebergen (36) onder de
artiestennaam Roosbeef muziek. Ze bracht onder die naam twee EP’s en vijf cd’s
uit. Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra heet haar nieuwe album, de
eerste onder haar eigen naam samen met het gerenommeerde, door Tim Vandenbergh
geleide, Belgische SunSunSun Orchestra. Hun groepsnaam is net zo flexibel als
hun bezetting. Het gezelschap werkte al samen met uiteenlopende acts als Eriksson
& Delcroix, Hannelore Bedert, Triggerfinger, Zita Swoon Group, Stef Bos, tot
aan Belle & Sebastian en Einstürzende Neubauten.
Een belangrijke rol is weggelegd voor arrangeur Tim
Vandenbergh, die de songs absoluut meerwaarde geeft. Ook zijn vrouw, celliste Seraphine
Stragier, maakt trouwens deel uit van SunSunSun Orchestra. De inventieve
strijkers geven de muziek van Roos een spannende, nieuwe dimensie. Luister
bijvoorbeeld maar eens naar het opzwepende Rodeo, een herbewerkingvan de versie op het album Lucky. Roos Rebergen &
SunSunSun Orchestra behoort voor mij tot de meest interessante releases van
dit jaar. Het album zal uiteraard gepromoot worden met concerten door Nederland
en België, voor kaarten zie hier.
Reeds eerder wist het sympathieke Belgische label Mayway Records een groot muzikaal talent te strikken als Meskerem Mees. Kort geleden tekende ook singer-songwriter Louis de Roo (26) uit Adegem een contract. De uiterst getalenteerde de Roo maakte al vroeg indruk met zijn edgy indiefolk. In 2015 was hij een van de schaarse gelukkigen die werd toegelaten tot de Liverpool Institute for Performing Arts van Paul McCartney waar hij Music & Production studeerde.
Vier jaar later mocht hij bij het afstuderen de felicitaties van Sir Paul persoonlijk in ontvangst nemen. Momenteel studeert hij nog aan PXL-Music, een driejarige opleiding tot bachelor in de pop- en rockmuziek, waar onder andere Arne van Petegem een van de docenten is. Met debuut- en doorbraaksingle White Rose (dat niet op het album staat) wint hij in 2023 De Nieuwe Lichting.
De fraai opgebouwde opener Brotherhood etaleert meteen mans grote muzikale talent. Volgens Louis een pianoballade over een verloren vriendschap, maar met het behouden van prachtige herinneringen. Louis speelt graag met dynamiek, soms houdt hij het klein, maar kan songs ook tot epische proporties laten uitgroeien (Autumn Love, Reflections, U&I en Soaking Skin).
Zoals de titel Troubled Waters me al deed vermoeden heeft Louis het niet altijd even gemakkelijk in zijn leven gehad. Het album wil een moreel kompas zijn aan al wie soortgelijke ervaringen heeft. “Winnen, verliezen, dromen en hopen, het zijn maar enkele zaken die mij gevormd hebben tot de persoon die ik vandaag ben. Zo hoop ik met mijn eigen verhalen ook een beetje een kleine houvast te bieden aan mensen die het net als ik niet altijd even makkelijk hebben gehad in het leven.”, aldus Louis.
Live komt de combinatie van indie folk en alternatieve rock met wat pop- en elektronische invloeden nog beter tot zijn recht. Zelf vergelijkt Louis zijn muziek, terecht, vooral met Ben Howard, Bon Iver en RY X. De uitstekende productie en mix was in handen van Bert Vliegen (Whispering Sons, DIRK., Meltheads). Sir Paul zal ongetwijfeld uitermate tevreden zijn over het debuutalbum Troubled Waters van zijn oud-leerling.
Het debuutalbum Harmony Springs van de Schotse folkrock groep Snowgoose verscheen in het geweldige muziekjaar 2012, waarin onder andere het ontroerende Ploegsteert van Het Zesde Metaal en het schitterende Life Is People van Bill Fay verschenen. Echter mijn favoriete albums van dat jaar waren Down the River van de dit jaar helaas ontvallen Malcolm Holcombe en eerder genoemde Harmony Springs.
Hoe ik het album toen ontdekt heb weet ik niet meer zeker, ik vermoed via mijn Amsterdamse muziekvriend Henk. Wat ik nog wel zeker weet is, dat ik het album toen grijs gedraaid heb. De betoverende stem van Anna Sheard wist me meteen te bekoren. Hun door de zestiger en zeventiger jaren beïnvloede folk ging er dan ook in als koek. Anna vormt samen met door de wol geverfde Jim McCulloch (The Soup Dragons) de kern van de groep.
De stem van Anna blijkt ook op hun derde album Descendant weer dezelfde grote aantrekkingskracht op mij te hebben en vielen de songs al snel op hun plaats. De fraaiste song bewaren ze tot het laatst, Wings of Glory. Het nieuwe album werd live opgenomen en kreeg men de hulp van grote namen als Raymond McGinley (Teenage Fanclub), Chris Geddes (Belle and Sebastian), Stevie Jones (Arab Strap), Tim Davidson (Traceyanne & Danny), Adam Stearns (Trembling Bells) and Stuart Kidd (BMX Bandits). Voor een uitgebreidere recensie over het fraaie Descendant verwijs ik graag naar deze recensie.
Theo Volk
Releasedatum : 18 oktober 2024 Violet Records/Ba Da Bing Records
Ik kan moeilijk vat krijgen op de muziek van Randall Bramblett. Er zijn enerzijds associaties met Steely Dan, en tegelijkertijd doet zijn muziek mij weinig eigentijds aan. Wellicht eenvoudig om te concluderen dat hij eigenzinnig is. Hij doet zijn eigen ding, en eerlijk gezegd doen hij en zijn musici dat met verve. Er wordt een uitgebreid pallet aan muzikale klanken over de luisteraar uitgestrooid. Swingend en funky, plus een daarbij bijbehorend verscheidenheid aan blazers. Het duurde wellicht, maar na verloop van tijd krijgen Bramblett en de zijnen vat op mijn muziekgevoel. Superrelaxed grossiert de band in lekker in het gehoor liggende grooves. Enerzijds ben ik wel benieuwd wat mijn zoons ervaren bij de sound van Randall Bramblett, die zoals ik het ervaar, behoorlijk stevig geworteld is in het eind van de jaren zeventig. Zelfs het rauwe gitaarspel past daar uitstekend bij.
Een nummer als The Circus is overigens een gevoelig nummer, zowel qua uitvoering als het onderwerp. Het is Randall die zich zijn sterfelijkheid realiseert. Everything must end. Hij maakt zich niet ongerust, maar beseft dat oud plaats dient te maken voor nieuw. Terwijl ik aanvankelijk moest wennen aan zijn sound, hij trekt je alsmaar verder in zijn wereld. Al luisterend komt het besef dat Paradise Breakdown een uitermate bekoorlijke plaat is geworden. Net als veelal het geval, gewoon de tijd nemen/vinden om te luisteren, en jezelf losweken van een vooringenomen standpunt. Het album bevat in totaal elf nummers, en dat is inclusief de drie bonus tracks die je op het fysieke schijfje aantreft.
Rein van den Berg
Releasedatum : 27 september 2024 Strolling Bones Records
Sinds 2018 timmeren de Amsterdamse schoolvrienden David Grutter en Jerome de Vijlder aan hun muzikale weg als Doctor Velvet. Deze twintigers laten zich inspireren door rhythm ’n’ blues, met elementen uit (latin) soul en vijftiger jaren rock ’n’ roll gecombineerd met een vintage zestiger jaren geluid en gevoel. Voor zanger Grutter is Little Richard zijn grote voorbeeld. De invloed van de blazers van James Hunter Six op hun album Nick of Time speelt een belangrijke rol op het geluid op hun debuutalbum New Breed. Ook hoor je duidelijk de voorliefde voor het gitaarspel van Link Wray terug.
Echter de grootste invloed op New Breed vormt het debuutalbum van Creedence Clearwater Revival. Meteen vanaf opener City Jungle, waar halverwege op knappe wijze van rock overgeschakeld naar boogaloo, was ik volledig getriggerd. Verderop het album hoor je ook nog de invloed van New Orleans terug. De afsluiter I'm crying is een cover van The Animals. Mede dankzij hulp van Alex Figueira (Conjunta Papa Upa) en Sam Ghezzi (The Hi-Stakes, The Roaring Cats) is het een dansbare en hypnotische luistertrip geworden. De mix werd gemaakt door Paul Willemsen (Michelle David). Verkrijgbaar op vinyl en digitaal in hoge kwaliteit. Warm aanbevolen!
Theo Volk
Releasedatum : 4 oktober 2024 Wap Shoo Wap Records
Al drie decennia duurt de muzikale carrière van de uitmuntende slidegitarist met een prettige stem Martin Harley. In het verleden schreef ik al enthousiast over zijn album Static in the Wires samen met Daniel Kimbro, dat vlak na de release tot een optreden in Café De Amer leidde. Twee jaar terug besprak ik ook het debuutalbum Harley Kimbro Lewis wat hij samen met Kimbro en Sam Lewis maakte.
Ook over het veelal opgewekte Morning Sun ben ik andermaal lovend. Hierop zingt hij onder andere over de simpele, maar belangrijke dingen in het leven (Opener Morning Sun). Telt hij zijn zegeningen in Kite, een lied voor zijn dochters. Ondanks het drukke bestaan als muzikant is Harley altijd in staat geweest zijn om veel tijd met zijn gezin door te brengen. Muzikaal gezien vormt de blues geregeld een inspiratiebron.
Overigens werkt Harley enigszins chaotisch, vaak spreekt hij voiceberichten in en krabbelt notities op de achterkant van recepten, die later de basis gaan vormen voor de songs. Voor Morning Sun kon hij op hulp rekenen van fantastische begeleiders. Naast de inventieve percussionist Michael Blair (Tom Waits, Elvis Costello, Lou Reed) twee klasbakken uit de Britse Americana scene, Mark Lewis op bas en Chris (CJ) Hillman op pedal steel.
Gisteren vroeg frontman Paul van Moonshine Brigade, een band uit Den Bosch, of ik aandacht wilde besteden aan dit sympathieke project. Het is een door Brad Fielder samengesteld benefiet album om Appalachia weer leefbaar te maken na de orkaan Helene. De hoesfoto is gemaakt door Tucker Deal. Het is het beeld van Doc Watson in Boone, NC terwijl orkaan Helene raasde. Ook Moonshine Brigade leverde een bijdrage, het toepasselijk getitelde Storm, wat ook terug te vinden is op hun eerder dit jaar verschenen album The Misery Stains. Een album waarvoor ze geregeld inspiratie putten uit bekende films, zoals bijvoorbeeld “No Country for Old Men”. Alle donaties gaan naar the United Way of Asheville and Buncombe County's Hurricane Helene Relief Fund : https://givebutter.com/nnU5fa
De powerhouse blues, rock en soul band Mojo Man leek destijds een kort leven beschoren. Hun titelloze album, uitgebracht onder het motto “Balls and Horns”, werd nochtans in 2015 bijzonder positief ontvangen. Twee jaar later nam het gezelschap nog een album op, dat echter op de plank bleef liggen. Volgens medeoprichter Reinier Zervaas stopte de band toen, omdat niet alle bandleden dezelfde ideeën hadden over de vervolgkoers. Gelukkig werd de band, dankzij de nodige personeelswijzigingen, nieuw leven ingeblazen.
Love & Revolution heet het nieuwe, bijzonder dynamische album. Alle songs komen uit de koker van de charismatische zanger en gitarist Marcel Duprix evenals de uiterst swingende blazersarrangementen. De blazerssectie bestaat uit maar liefst vijf muzikanten, die daardoor uiteraard een groot deel van het geluid bepalen. Toch krijgen anderen ook ruimschoots de mogelijkheid om te “shinen”, zoals nieuwkomer Co Vergouwen.
Deze toetsenist verrijkt geregeld met zijn subtiele spel de songs. Live wordt deze geweldige toetsenist echter vervangen door Patrick Cuyvers. Maar de gedreven ritmesectie doet ook vaak een duitje in het zakje. Door hun door de jaren zestig en zeventig beïnvloede songs ligt een vergelijking met Southside Johnny & The Asbury Jukes voor de hand. Liefhebbers van die groep zullen ongetwijfeld ook Mojo Man gaan appreciëren. Zelf had ik bij opener Love Revolution, met name door de blazers, meteen een associatie met de klassieker Exile on Main St. van The Stones. Mijn vermoeden was dat men zoveel mogelijk het energieke livegeluid wilde benaderen, hetgeen door Reinier bevestigd werd. Mooi dat het ontiegelijk swingende en soulvolle Mojo Man weer helemaal terug is!
Net als veel andere muziekliefhebbers ontdekte ik singer-songwriter Amy Speace in 2013 bij de release van haar doorbraakalbum How to Sleep in a Stormy Boat. Op dat album was het nummer The Sea & The Shore terug te vinden, een duet met John Fullbright, die in diezelfde periode zou doorbreken. Op dit behoorlijk folk georiënteerde album maakte ze veelvuldig gebruik van teksten van Shakespeare, niet zo vreemd voor een voormalig regisseur, toneelschrijver en actrice. Opvolger That Kind of Girl was destijds behoorlijk wennen voor mij, omdat ze behoorlijk richting Americana opschoof. Ze kreeg erop hulp van niet de minsten, van Will Kimbrough, Cal Broemel, Eamon McLoughlin, Danny Mitchell en John Moreland. Ondanks dat het album mij ook weer goed beviel, verloor ik haar vervolgens volledig uit het oog.
Haar nieuwste album The American Dream werd net als beide, eerder genoemde albums geproduceerd door Neilson Hubbard (o.a. Mary Gauthier en Amelia White). Het album zweeft ergens tussen moderne folk, tijdloze roots-rock en klassieke popmuziek. Veelal zijn de songs een terugblik op haar leven tot nu toe en de onderwerpen, zoals wel vaker niet altijd even opgewekt. Onder andere haar destijds pijnlijke scheiding vormt een thema. Where Did You Go gaat over haar huwelijk, een song welke ze samen met producer Hubbard in nog geen uur tijd schreef.
Ook bijzonder snel schreef Amy in haar eentje het volledig autobiografische, met een strijkkwartet opgesierde In New York City. Het werd al snel mijn favoriete track van het album, zelf ziet Amy het als de mooiste song, die ze tot op heden schreef. Ze kijkt terug op de periode dat ze als drieëntwintigjarige naar The Big Apple vertrok om actrice te worden en begon in die tijd ook gitaar te spelen en liedjes te schrijven. Ze woonde in die tijd in East Village in een straat vol drugsdealers. Die drugsdealers merkten al snel dat ze vaak alleen laat thuiskwam en besloten haar allemaal te beschermen. Ze brachten haar dan veilig naar haar appartement.
Voor een Nederlands tintje zorgt de song Margot’s Wall. “I went to Amsterdam on a tour a few years ago and had a day off and went to the Anne Frank House. The thing that really struck me were her sister, Margot’s pictures of famous women taped to the wall (they’re still there). I had that in my notebook for years. I was thinking about the notion that there’s always something left behind when something breaks apart and how that related to where I was in life.”, aldus Amy.
Ook deze keer wordt Amy weer omringd door uitstekende muzikanten en coauteurs. Naast producer Hubbard schreef ze met Robby Hecht Already Gone, met wie ze in het verleden, het eerder genoemde The Sea & The Shore schreef.
Vorig jaar wist Paulette Verlée , echte naam Veerle Pollet,
mij volledig te overtuigen met het fraaie album Les Barricades Mystérieuses.
Een album gevuld met lichtvoetige, subtiele, zeer toegankelijke neoklassieke
muziek. Bij het componeren had ze toen vooral de muziek van barokcomponist François
Couperin in gedachten en in het geval van La Favorite, Chaconne de
muziek van Johann Sebastian Bach. Op haar debuutalbum choses vues à droite
et à gauche (sans lunettes) waren vooral Erik Satie en daarnaast ook Nils
Frahm en Ólafur Arnalds inspiratiebronnen.
Bij het maken van haar derde album En Attendant
vroeg ze zich af: moet neoklassiek zich beperken tot repetitie en minimalisme? Met
deze keer Schumann en Brahms in het achterhoofd ging ze op zoek naar melodieën
waarin expressie en emotie worden gecombineerd met soberheid en eenvoud. Maar
ook met humor. De titels van de tien composities vormen samen een citaat uit
het bekende absurdistische, soms humoristische toneelstuk “Waiting for Godot”
van de Ierse schrijver Samuel Beckett : "We always find something, Eh Didi,
to give us the impression we exist. Yes, yes, We're magicians.". Echter
Veerle veranderde Eh Didi in Eh Bibi, een verborgen dédicace, volgens
Paulette misschien wel de meest persoonlijke compositie.
De single We is gelinkt aan de eerste single
die werd uitgebracht en die de titel Us kreeg. Volgens Veerle staat het
tedere Us voor vriendschap, liefde en saamhorigheid en We voor
een militante alliantie. Samen obstakels van welke aard dan ook tegenkomen, in
de wereld en het leven. Samen verenigd, ten goede of ten kwade, wetende dat het
beste nog moet komen. Troost en hoop biedt de tweede single To Give. “Het
langzame pulserende ritme met repetitieve melodie wisselt af met een meditatief
thema, waarna de strijkers de oorspronkelijke melodie richting het einde
versterken. Een klein moment van troost en hartelijkheid dat we allemaal wel
eens kunnen gebruiken.”, aldus Veerle.
Veerle schreef ook alle cellopartijen. En Attendant
weet me nog meer te overtuigen dan de voorgangers. Sterker nog, haar muziek
weet me net zo te bekoren als de pianomuziek van Erik Satie, Claude Debussy en
Frédéric Chopin dat ruim veertig jaar geleden deed.
.jpg)
