 |
Still by Dave Keegan
Vanaf vandaag is de nieuwe single Rise Above It All van Jane Willow op Spotify te beluisteren. Op eenentwintigjarige leeftijd vertrok
de Bredase singer-songwriter Janneke van Nijnanten naar Dublin om daar haar
muzikale dromen waar te maken. Dat is intussen aardig gelukt, want ze
treedt daar tegenwoordig op de bekende podia, zoals bijvoorbeeld 27 september
in Whelan’s. Eind vorig jaar verraste ze met de fraaie EP Onward
Still, die ze vlak erna kwam voorstellen in de Bredase Mezz. Binnenkort
is ze weer terug in haar geboortestad:
Meer informatie over dit optreden is hier te vinden : https://www.janewillow.com/tourdates
Theo Volk |
Singlepremière Rise Above It All van Jane Willow + optreden
Singlepremière Hunter Moon van The Lasses
Bij folk minnend Nederland heeft het Amsterdamse duo The
Lasses, oftewel Sophie Janna en Margot Merah, allang geen introductie
meer nodig. Sinds 2012 brachten ze drie albums uit, waaronder een live-album.
Ook in het buitenland genieten ze de nodige bekendheid, gisteren eindigde hun
Engelse toer. Ooit werden ze uitgenodigd door de bekende Ierse zanger Luka
Bloom om in Ierland te komen optreden. Maar ze toerden ook in Duitsland,
Amerika en Japan. Volgende maand verschijnt hun nieuwe, meest ambitieuze album Undone. De releaseshow zal zondagmiddag
27 oktober in Paradiso Noord, Tolhuistuin plaatsvinden. Zoals tegenwoordig heel
gebruikelijk komt het album via crowdfunding tot stand, die op het moment hier
pas begonnen is. De tweede, fraaie single heet Hunter Moon en is van de hand van Margot. Op piano is Janos Koolen te horen,
die het album ook produceerde. De dames vonden het erg fijn om met Koolen te
werken, omdat hij erg veel ideeën aandroeg en meteen zorgde voor het juiste
geluid. Vandaag dus reeds op hun Soundcloud te beluisteren vanaf morgen op de
bekende streamingsdiensten. Voor optredens de komende tijd, raadpleeg daarvoor hier
hun website.
Boo Hewerdine - Before
Al vele jaren heb ik een zwak voor de muziek van de Britse
singer-songwriter Marcus Hewerdine vanwege de rustgevende uitwerking die het op
mij heeft. Op zijn nieuwste album Before
trakteert Hewerdine de luisteraar op achttien fraaie miniatuurtjes. Een ervan, Starlight, kwam reeds terecht op Cavalier,
het vorig jaar verschenen album van Eddi Reader. Hewerdine schrijft veel voor
anderen, zijn samenwerking met Reader is de bekendste en de meest langdurige. Before werd in de eerste weken van 2019 opgenomen
samen met de Deense multi-instrumentalist Gustaf Ljunggren, die vaak voor de
ongebruikelijke instrumentatie zorg droeg. Zo is bijvoorbeeld een dulcitone te
horen, het geluid is vergelijkbaar met dat van de celesta. Maar bijvoorbeeld
ook een harmonium uit India. De samenwerking met Ljunggren dateert alweer van
het album Anon uit 2002 en liet Hewerdine
dus met een gerust hart de instrumentatie aan hem over. Het is de
gevarieerdheid en de subtiliteit van het
album zeker ten goede gekomen. De modern aandoende hoes is het achttiende
eeuwse schilderij “Cracked Ice” van de Japanner Maruyama Okyo. Met Before voegt Hewerdine weer een prachtig
album toe aan zijn oeuvre. Gezien zijn geringe bekendheid in Nederland zal het
hier helaas weinig nieuwe zieltjes winnen en dat is jammer.
Mercy John – Cruel love (EP)
“This Ain’t New York is een prachtig Americana album met liedjes die een eerlijk
inkijkje geven in de diepere zielenroerselen van de maker.” zo eindigde ik in
januari 2017 mijn recensie over het prachtige debuutalbum
van Brabander John Verhoeven. De zanger met zijn karakteristieke stem wist mij toen
op alle fronten te overtuigen. En niet alleen mij, John werd meteen door zowel
pers als publiek omarmd. Het album opende vele deuren, hij was te zien op grote
festivals en toerde heel succesvol met JW Roy en Danny Vera. Begin dit jaar
werd het succes nog verstevigd met de prachtige opvolger Let
It Go Easy. Nu vond hij het tijd
worden voor een album in zijn meest pure vorm. “Tijdens een solo show
hoor ik vaak weer de essentie van een liedje, soms heeft een liedje in al zijn
eenvoud met zang en akoestische gitaar zelfs nog meer kracht. Dat gevoel wilde
ik op Cruel Love vastleggen”, aldus
John. Dat neerzetten van dat gevoel is uitermate goed gelukt. Slechts met
behulp van zang, akoestische gitaar en mondharmonica blijven de liedjes fier
overeind. Sterker nog, zijn doorleefde stem komt nog beter tot zijn recht. Op Cruel Love hoor je een zestal liedjes afkomstig
van beide albums. Het album verschijnt digitaal en gelimiteerde oplage van
slechts 200 stuks op 10- inch clear & solid red mixed vinyl. De komende
tijd zal John weer geregeld op de Nederlandse podia te zien zijn.
Huiskamerconcert Jordi Baizan 8 september 2019
Up Close & Personal Sessions had de primeur van het
eerste huiskamerconcert van de Texaanse singer-songwriter Jordi Baizan in
Nederland. De afgelopen week was Jordi in Nederland ter promotie van zijn
prachtige, nieuwe album Free and Fine.
Hij verzorgde enkele optredens in den lande en was te gast in enkele
radioshows. Zijn nieuwe album is geproduceerd door Walt Wilkins en Ron Flynt.
Jordi leerde Walt Wilkins kennen dankzij
een andere geweldige Texaanse singer-songwriter Terry Klein. Walt Wilkins werkt
geregeld samen met de Nederlandse toetsenist/accordeonist Bart de Win (oa Tip
Jar, Matthews Southern Comfort, Gerard van Maasakkers en Izaline Callister),
die een à twee keer per jaar de oversteek naar Amerika maakt. Bart speelt
accordeon op Free and Fine, maar
leerde Jordi nog niet persoonlijk kennen. Dat gebeurde vandaag vlak voor
aanvang van het optreden. Het bleek een voortreffelijke idee van Jordi om samen
te gaan optreden, want er ontstond direct een klik. Het ontlokte na een paar
nummers Jordi de grappige opmerking “heel fijn dat U naar onze repetitie wilde
komen”. De chemie werd naarmate het optreden vorderde steeds groter en de heren
kregen er zichtbaar steeds meer plezier in. De regelmatig behoorlijk
autobiografische liedjes werden op een vakkundige en grappige wijze door Jordi
aan elkaar gepraat. Wie meer over de achtergrond van die liedjes wil weten,
verwijs ik naar mijn recensie, die ik over het album
schreef. Hij speelde ook twee liedjes van zijn debuutep Like the First Time, naast de titelsong het liedje Lazy. Enige keren wist hij de aanwezigen
te overreden om mee te zingen. In het publiek was zijn oude jeugdvriendin
Michelle aanwezig, die hij tweeëndertig jaar niet gezien had. Maar naast
hereniging met zijn oude jeugdvriendin maakte de extraverte Jordi ook een
aantal nieuwe vrienden, waaronder zelfs een uit het verre Sint-Niklaas. Dat is het mooie aan muziek, dat het mensen verbindt. Naast zijn eigen
uitstekende songs sloten de heren af met een klassieker van een grote held van
Jordi, James Taylor, How sweet it is (to
be loved by you). Het enige nummer waarin Bart meezong. Verder speelde Bart
met verve toetsen, accordeon en mondorgel en
bewees maar weer eens op overtuigende wijze, waarom ik hem reken tot
mijn favoriete Nederlandse muzikanten. Eind volgend jaar komt Jordi terug naar
Nederland, een absolute aanrader.
Theo Volk
The Blue Poets - All It Takes
Drie jaar terug debuteerde The Blue Poets met hun
gelijknamige album. De groep werd geformeerd door de ervaren gitarist Marcus
Deml. Deml werd geboren in Praag, maar groeide op in Duitsland. Na zijn
middelbare schooltijd verhuisde hij naar Los Angeles om aldaar op het Guitar
Institute of Technology zijn gitaar tot in de finesses te leren bespelen maar
ook om er les te geven aan anderen. Na
terugkeer speelde hij onder andere een decennium in de band Errorhead en
speelde hij mee op honderden albums van anderen. Met zijn huidige band maakt
hij, zoals ze het zelf kernachtig omschrijven “ Blues driven rock in the spirit
of the seventies full of soul and testosteron”. Op hun debuut stak Deml Eric
Clapton naar de kroon met een cover van het Cream nummer Sunshine Of Your Love. Voor opvolger All It Takes schreef Deml alle nummers zelf en produceerde het. De zeer
doorleefde zang wordt wederom verzorgd door de Australische zanger Gordon Grey.
De ritmesectie wordt gevormd door drummer Felix Dehmel en nieuwkomer Phil Steen
op bas. De Stratocaster, Marshall versterker en zijn “Sweet Elephant” overdrive
pedaal van Deml zijn prominent aanwezig in de negen van blues doordrenkte
rocksongs over verlangen, pijn en wereldgebeurtenissen. Zo gaat opener Angry Man over de maatschappelijke woede
waar we dagelijks mee geconfronteerd worden. Crawling handelt over het gebrek aan kansen waar sommige groepen
tegenaan lopen. Overigens een prachtig, ingetogen song, waarin zowel de zanger
als gitarist hun gevoelige kant laten horen. Deml tovert hier een weergaloze solo
van drie minuten uit zijn Stratocaster. Met humor zingt men in Cyber Love over de zoektocht naar liefde
in het digitale tijdperk. Hun meer soulvolle kant horen we in Been Here Too Long. Deml koos voor een
regelmatig schurende, ongepolijste productie en die bevalt me erg goed. Er
wordt gewerkt aan optredens in de Benelux om dit uitstekende bluesrock album te
komen promoten.
Gruff Rhys - Pang!
Gruff Rhys is de zoon van de Welshe dichter en essayist Ioan
Bowen Rees. Zijn talenten zijn veelzijdig, naast muzikant, componist en
producer is hij ook filmmaker en schrijver. Opvallend snel na Babelsberg komt hij met opvolger Pang! aanzetten. Deze keer liet hij de
productie over aan de Zuid-Afrikaan Muzi. Ze ontmoetten elkaar tijdens Damon
Albarns African Express project. De samenwerking levert een onweerstaanbaar
plaatje op. Allereerst zoals gebruikelijk door zijn wat lijzige zang. Waar je
overigens niets van verstaat, want hij zingt in het Welsh en zelfs een keer in
Zulu. De composities stralen regelmatig het relaxte karakter uit, wat zo kenmerkend
is voor Braziliaanse muziek. Vaak hoor je interessante ritmes en soms fraai
trompetspel. Het album werd gedeeltelijk in Johannesburg en in Cardiff
opgenomen. Ondanks dat de teksten voor de meeste luisteraars onverstaanbaar zijn,
verwacht ik dat de aantrekkingskracht op veel luisteraars groot zal zijn.
Back Porch Republic - Hustle & Flow
Back Porch Republic bestaat uit de doorgewinterde Noorse bluesmuzikanten
Vidar Busk, Daniel Eriksen en Stig Sjøstrøm. Alle drie met een karrenvracht aan
ervaring, zo werkte Busk regelmatig samen met mijn favoriete Noorse zanger Paal
Flaata. Busk en Eriksen behaalden allebei al de hoogst mogelijke muzikale eer
in eigen land, de Spellemanns-prijs. Al meer dan een decennia maken ze als trio
de podia onveilig. Hustle & Flow
laat een goed geoliede, ingespeelde machine horen. Op het album is een mooie
mix van eigen werk en covers te horen. Hun muziek is diep geworteld in de
broeierige bluesmuziek uit het zuiden van de Verenigde Staten. Ze brengen “the
real deal”, zoals bijvoorbeeld een spetterende versie van R.L. Burnside’s Goin’ Down South, ooit eerder al
meesterlijk gecoverd door North Mississippi Allstars. Ook een afgekloven
traditional als St. James Infirmary
weet men volledig naar de hand te zetten. Heerlijk swingend is hun versie van
Anders Osborne’s Oh Mama, met zowel
fantastisch gitaar- als drumspel. Het album opent met Six String Down, een nummer geschreven door Jimmie Vaughan samen met
The Neville Brothers als eerbetoon aan zijn betreurde broer Stevie Ray. Soulvol en relaxt klinkt het door Busk
mede geschreven Drive On. Op dit zeer overtuigende album is geen enkele
zwakke broeder te vinden en behoort dus tot het allerbeste wat er dit jaar tot
nu toe in het genre verscheen.
Ana Egge - Is It the Kiss
Het album opent met een plezierig in het gehoor liggende rijmelaar, Cocaïne Cowboys. Een ontspannen opener die veelbelovend verwachtingen schept. Ik volg Ana Egge vanaf haar eerste albums. Een ultieme hoogvlieger was ze voor mij nooit, echter teleurstellen deed ze evenmin. Persoonlijk ervaar ik een opwaartse lijn, en lijn die steeds meer consistent lijkt sinds haar laatste albums. En puur intuïtief aanvoelend lijkt deze laatste, Is It the Kiss, de kroon op haar werk, tot dusver dan. Ze opent niet alleen sterk, ze weet de spanning vast te houden, en vol te maken tot het eind. Ze zingt fluistert nagenoeg, wat de intensiteit van de nummers ten goede komt. Kenners zullen wellicht meteen herkennen dat Ballad of the Poor Child een cover is, en geschreven werd door Diana Jones. De uitvoering daar Ana krijgt een extra rafelig randje omdat ze het nummer in duet uitvoert met niemand minder dan Iris Dement. Toeval wil dat Ana op dit album voor mij op momenten qua uitvoering gelijkenis vertoont met de stiefdochter van Iris, Pieta Brown. Is It the Kiss is een plezierig en luisterrijk album. Zo eentje waar je met graagte op de replayknop drukt.
Country elementen worden op dit album voldoende afgedekt door Matt Davidson op pedal steel en de sfeervolle ondersteuning met fiddle door Alex Hargreaves. Ze is door de jaren heen, volgens eigen zeggen, beter in staat om haar gevoelens om te zetten tot bruikbare songs. What Could Be is voorzien van een relaxte jazzy groove, soulvol bijna. Oh My My is van een ongekende schoonheid. Klein, breekbaar, maar Ana in haar meest ultieme vorm. Teacake and Janey is een eerste klas hartenbreker voorzien van een prachtige muzikale omlijsting. Het geheel werd productioneel aaneengeregen door instrumentalist Alec Spiegelman. Samen met Ana schreef hij Hurt a Little. Liefhebbers die uitkijken naar Song to a Refugee, het komende album van Diana Jones kunnen vooralsnog de tijd overbruggen met het uitstekende Is It the Kiss. Topplaatje van Ana Egge. Volstrekt gevrijwaard van zwakke broeders.
Gastschrijver Rein van den Berg
Releasedatum: 6 september 2019 StorySound Records
Website: https://www.anaegge.com/
Paul Cauthen - Room 41
Zijn album My Gospel verscheen in 2016. Een knappe debuutplaat, dat zondermeer, echter het verried voor mij nog niet het potentieel wat Paul Cauthen in huis blijkt te hebben. Zijn Have Mercy EP bleek al een verdere ontwikkeling te bevatten. Room 41 breekt de tent af! De heilige geest brandt van binnen, zingt hij op Room 41. De duvel is uit de doos, grenzen worden ogenschijnlijk achteloos terzijde geschoven. Hoe overtuigt Paul van zichzelf als artiest is bleek afgelopen zaterdag te Paradiso, waar hij de avond afsloot met een sensationeel optreden. Alles wat hij, en zijn band, opriep vind je terug op dit album; Room 41. Paul Cauthen smeedt aanstekelijk uitgevoerde songs aan minstens zulke aansprekende thema’s. Paul ruikt zijn succes, en trekt alles uit de kast. We were born survivors! Geen voorbehoud of plan B, Paul en zijn productionele kompanen gaan ervoor. Vlotte dance beats, pakkende riffs, uitgevoerd door een ijzersterke band, geven de songs extra allure. De eigenzinnige frontman is zelf onmiskenbaar middelpunt, laat daar over geen twijfel bestaan. Een berekend uitgevoerde stap die traditionele country van een nieuwe dimensie voorziet.
In Meet the real Big Velvet introduceert Paul Cauthen zichzelf, en zijn baritonstem. Big Velvet, zijn bijnaam, vanwege zijn overdonderde stemgeluid. De songs werden geschreven in het Belmont Hotel te Dallas, Texas. Een aantal schreef hij alleen, de meeste met andere musici samen. Artiesten die hun sporen in de eigentijdse Americana verdiend hebben. Het album Room 41 is weliswaar gekoppeld aan Paul Cauthen, maar een vracht aan ervaren mensen was behulpzaam achter de coulissen. Het resultaat is niets anders dan een uiterst genietbare plaat geworden. Zoals frisdrank Rivella het ooit omschreef: Een beetje vreemd, maar wel lekker. Gedurfd, alleszins aaibaar, maar bovenal pakkend. Ik vermoed dat countrymuziek er een nieuw fenomeen bij heeft.
Gastschrijver Rein van de Berg
Releasedatum: 6 september 2019 Lightning Rod Records
Website: https://paulcauthenmusic.com/
Abonneren op:
Posts (Atom)