Harbottle & Jonas : The Beacon

 

Het folktrio Harbottle & Jonas bestaat uit Freya Jonas (zang, harmonium, concertina, piano en klokkenspel), Annie Baylis (viool, altviool en accordeon) en David Harbottle (zang, akoestische gitaar, citer, banjo, bas en percussie). Hun vijfde album The Beacon werd opgenomen in de huiskamer van Freya en David. Op de hoes lichtten ze hun muzikale zoektocht als volgt toe : ”The Beacon is a collection of songs inspired by the difficult circumstances we all faced during the global pandemic of 2020. It is an album of hope, new beginnings and re-rooting to the ancient ways. It has been a journey of discovery and has taught us the importance of love, compassion and empathy, whilst discovering the needs and delights of our inner creature. Much like the beacons of old that served as a warning with flaming fires, we hope that this period in our history will encourage us to reflect, adapt and sing together once more”. Nabij hun woonplaats Totnes ligt aan de rand van Dartmoor National Park de heuvel Ugborough Beacon vanwaar men een weidse blik heeft over de fraaie omgeving. Het leverde David de inspiratie voor de opener en titelsong The Beacon. Mijn bijzondere aandacht trok Edith Cavell. Het is hun ode aan de NHS Staf en andere sleutelfiguren van de bestrijding van de Coronapandemie. De tekst is gebaseerd op het gedicht “Edith Cavell” van Robert Laurence Binyon. Edith Cavell was een Britse verpleegster, die aan het begin van de twintigste eeuw hoofd van een Brusselse verpleegsterschool werd. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werd het ziekenhuis een Rode Kruishospitaal en droeg Cavell haar verpleegsters op alle gewonden te verzorgen, ongeacht hun nationaliteit. Ze riskeerde haar eigen leven door zowel Britse, Belgische en Franse soldaten te helpen de Nederlandse grens over te vluchten. Daarnaast verzamelde ze militaire inlichtingen door gewonde Duitse soldaten uit te horen. Haar connecties met Belgische verzetsstrijders werden haar in 1915 fataal, ze werd door de Duitsers gefusilleerd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten overigens zo’n miljoen Belgen de neutrale Nederlandse grens over en werden hier gastvrij ontvangen. Overigens stond dit  nummer, in een kortere versie, reeds op hun album We Shall Overcome. Soms komt de inspiratie van heel dichtbij, Freya schreef F.C. Jonas voor haar geliefde opa Fred. Ze schreef ook I Make a Nest, wat over haar voorliefde voor de herfst gaat en haar hang naar een rustigere en simpelere manier van leven. Regelmatig vertelde Jake Cauty Freya en David mooie, soms hilarische verhalen over diens vader Simon. Het leverde de song Whenever You Seen a Robin op. Twee keer vormen de gedichten van John O’Donohue de inspiratiebron; Shelter en Anam Cara (zielsvriend). Het schitterende en beklijvende album wordt afgesloten met Black Is the Colour, een van de bekendste en mooiste traditionals. Overigens coveren ze regelmatig bestaande composities. Zo plaatsten ze onlangs op YouTube een sobere en respectvolle versie van Love Will Tear Us Apart, de zwanenzang van de betreurde Ian Curtis. Bij het album wordt een fraai tekstboekje geleverd. Helaas zal het album niet regulier in Nederland te koop zijn, maar via Amazon en hun Bandcamppagina. Dat is heel jammer, want het zal zeker tot de fraaiste releases van 2021 gaan behoren.

Theo Volk

Releasedatum : 26 maart 2021 Brook View Records

Website : https://www.harbottleandjonas.com/

Sunny War : Simple Syrup

 

Met haar vorige albums With the Sun en Shell of a Girl wist Sidney Ward veel indruk op mij te maken. Mijn verwachtingen voor Simple Syrup waren dus torenhoog. Met vlag en wimpel weet ze deze volledig in te lossen, sterker nog, te overtreffen. Hetgeen mij eerlijk gezegd verbaasd heeft, omdat ze naast haar muziek veel tijd spendeerde aan het oprichten van de non-profit organisatie Food Not Bombs. Een instantie van vrijwilligers die voedsel distribueren onder de daklozen van Los Angeles.  Het album heeft een relaxte vibe, de synergie tussen de muzikanten is groot. De onderwerpen zijn divers. Like Nina gaat over belangrijke zwarte vrouwen in de kunst, waaronder Nina Simone. Of bijvoorbeeld het aangrijpende Deployed and Destroyed wat gaat over een vriend, die een posttraumatische stressstoornis overhield aan de oorlog in Irak en nu dakloos is. Ook spaart ze zichzelf niet, in Kiss a Loser houdt zichzelf keihard een spiegel voor over het feit dat ze regelmatig over de schreef gaat in haar drankgebruik in relaties. Simple Syrup laat een muzikante horen die steeds zelfbewuster wordt, zowel in het dagelijkse leven, maar ook als artieste. Zonder meer een van de belangrijkste artiesten van haar generatie.  

Theo Volk                                                   

Releasedatum : 26 maart 2021 Hen House

Website : http://www.sunnywar.com/

Etan Huijs : The Monochrome Veil

 

Zijn in 2008 vershenen debuutalbum Telescopes onder de artiestennaam Etan wist nog geen potten te breken. Het vervolgalbum The Battle Of Everything uit 2016 werd wel opgepikt door Radio 2 en leverde hem maar liefst 128 optredens op. De definitieve doorbraak volgde met het door BJ Baartmans geproduceerde album The Secret Us. De rode lijn van dit album was, wat maakt je tot wie je bent en wie zou je zijn zonder de invloeden van buitenaf. Door het succes gesterkt besloot hij zich volledig op het onzekere bestaan van singer-songwriter te storten. 

Nog meer dan de voorganger vormt het nieuwe album The Monochrone Veil tekstueel samen een geheel.  Etan licht zijn bedoelingen als volgt toe : “The Monochrome Veil stelt de polarisatie aan de kaak. Verhalende songs in de geest van Johnny Cash, Neil Young, Bob Dylan en Leonard Cohen. Over ons onvermijdelijke gebrek aan objectiviteit en de belemmeringen om samen te kunnen leven in liefde, begrip en tolerantie. We kijken allemaal gekleurd en gesluierd naar de werkelijkheid”.  Hierdoor is het een urgent album geworden, want door de Coronapandemie was de polarisatie wereldwijd nog nooit zo groot, met de Verenigde Staten als het meest trieste voorbeeld. Ook is het migratieprobleem groter dan ooit, wat ook niet helpt om een vredelievende samenleving te creëren. 

De uptempo opener Ghost Town handelt over mensen die vastgeroest zitten in prehistorische denkbeelden. Niet in de gaten hebbende dat de wereld om hun heen evolueert tot iets nieuws en als geesten blijven hangen in een metaforisch stadje dat allang vergaan is. 

Josephine is een heuse murder ballad, het enige liedje wat hij niet alleen schreef maar samen met Jori van Gemert. Het is een prachtig duet geworden met hier en daar een fluwelen trompet op de achtergrond. Etan reist veel met de trein, recht tegenover het station staat allang een villa leeg die “Josephine” als opschrift draagt. Tijdens een van zijn treinreizen bedacht hij het verhaal rondom dat huis en een trein. Het werd een verhaal over een echtpaar met een baby en over hun groeiende onderlinge achterdocht en jaloezie. Het loopt zo hoog op dat beide partijen een moord plannen. Hoe het verhaal uiteindelijk afloopt blijf open. 

Arc is een allegorisch verhaal over een alien invasie in Noord-Amerika, maar verwijst eigenlijk naar kolonisatie door de eeuwen heen. Het lekkere Cautionary Tales is de oudste song van de plaat, een song in de alt-coutry stijl van Neil Young begin jaren zeventig. “De song gaat over mijn grote stap van 2,5 jaar geleden. Ik werd fulltime muzikant. Mensen om je heen proberen je te waarschuwen. Maar uiteindelijk moet je toch je hart volgen. Je weet echt wel waar je mee bezig bent. Dat zeg ik in de song. Anno nu heeft de song een dubbele laag, want we brengen hem rond de album release uit met de boodschap: we zijn er weer klaar voor en kunnen niet wachten om weer op het podium te staan! "I am ready for the big one" zing ik in het refrein. Een positieve vibe en een duidelijke boodschap.”, aldus Etan. 

Het donkere Wild Are the Waves stelt ons de vraag : wat is wild en wat is beschaafd?  Maar handelt ook over de angst voor het onbekende en over xenofobie. De laatste tijd verdiepte Etan zich erg in het levensverhaal van Johnny Cash. Last Train Home is een ode geworden aan Cash, met veel tekstuele verwijzingen naar diens leven. Een wat ouder nummer is Veil Of Love, wat gaat over personen die meer verliefd zijn op het gevoel van verliefdheid dan daadwerkelijk op de persoon, waarmee ze een relatie hebben. 

Volgens Etan is The Passenger thematisch gezien de perfecte afsluiter. “Een grijze reiziger reist door tijd en ruimte, langs alle continenten in verschillende tijden in de geschiedenis, om uiteindelijk tot de conclusie te komen: het komt allemaal op hetzelfde neer. Mens leeft met mens. Mens aanbidt goden. Nieuwe goden komen op. Oud vecht tegen nieuw. Mens wil meer land. Mens vecht om land. Mens doodt mens. Mens oordeelt over andere mens, maar doet eigenlijk zelf hetzelfde. De song eindigt in het westen, in het hier en nu. Met de conclusie van de grijze reiziger: het heeft nu allemaal nieuwe namen, maar het komt uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer.”. 

Muzikaal gezien staat The Monochrome Veil weer als een huis. Wederom vakkundig geproduceerd door BJ Baartmans, die ook deze keer weer de nodige instrumenten bespeeld. Deze keer gastoptredens van trompettist Nando van Westrienen en de klassiek getrainde violist Alex Akela, die tevens op accordeon te horen is. Overigens zijn recent de twee singles Ghost Town en Josphine verschenen. Zoals al eerder gememoreerd is door de thematiek The Monochrome Veil een brandend actueel en urgent album geworden. Bovendien bevalt het mij nog net een tikkeltje beter dan de opvolger.  

Theo Volk

Releasedatum : 12 maart 2021 Independent

Website : https://www.facebook.com/etansongs/

Katy Kirby : Cool Dry Place

 

Het was lang wachten op het debuutalbum Cool Dry Place van singer-songwriter Katy Kirby uit Nashville. Vorig jaar verschenen reeds de uitstekende nummers Tap Twice en Traffic!, die beiden nu terug te vinden zijn op Cool Dry Place. Het fraaie kleinood telt slechts negen liedjes en duurt nog geen half uur. Die liedjes zijn keurig verdeeld tussen indiepop en folkliedjes. Tot de wat stevigere nummers behoort de fraaie titelsong. De regelmatig breekbare songs bevatten vaak intieme teksten. Wat vooral in het oog (oor) springt is haar vaak bijzondere frasering. In het persbericht worden vergelijkingen getrokken met Waxahatchee, Lucy Dacus en Frankie Kosmos. Of die vergelijking opgaat, durf ik niet bevestigen aangezien ik de muziek van de genoemde artiesten niet ken. Ook wordt Gillian Welch genoemd, maar die hoor ik er absoluut niet in terug. De opnames vonden plaats in maar liefst vijf verschillende studio’s. Kirby wordt begeleid door een achttal sessiemuzikanten. Naast de zang, speelt Kirby gitaar, percussie en synthesizer. Laatstgenoemde instrument wordt op een organische wijze ingezet. De liedjes werden door haarzelf gecomponeerd. Voor Secret Language speelt ze hier en daar leentjebuur bij Hallelujah van Leonard Cohen. Door de korte tijdsduur grijp je gemakkelijk terug naar het album en heeft daardoor een verslavende uitwerking. Het album is vanaf vandaag leverbaar op lp, de levering van de cd laat minstens drie weken op zich wachten.

Theo Volk

Releasedatum : 19 februari 2021 Keeled Scales/De Konkurrent

Website : https://www.facebook.com/katykatykirbykirby/

Wren : Pink Stone: Songs from Moose Lodge

 

Exact vijf jaar na het prachtige album Stitch an Ocean verschijnt aanstaande zaterdag Pink Stone: Songs from Moose Lodge van Laura Adrienne Brady, op het podium bekend als Wren. In 2016 werd Laura door vrienden gevraagd of ze een oogje in het zeil kon houden op hun woning door er een maand lang haar intrek te nemen. Tijdens die maand raakte ze geïnspireerd door de prachtige natuur van Washington’s Methow Valley, de thuishaven van de mɛthaʊ, een indianenstam. Tijdens haar wandelingen door het gebied dacht ze veel na over onderwerpen als eenzaamheid en intimiteit. Naast een tiental fraaie, ingetogen liedjes vloeiden er ook een aantal essays uit haar pen en hield ze een dagboek bij. Het heeft geleid dat de cd vergezeld gaat worden door een fraai boekwerk van 98 pagina’s. Naast songteksten en essays is het boek verrijkt  met foto’s en met door Anna Briggs gemaakte illustraties van de prachtige flora en fauna van het gebied. Aan Stitch an Ocean werkten uitstekende, maar voor mij volledig onbekende muzikanten mee. Deze keer werd het album geproduceerd door de man van Krista Detor, David Weber.  Krista Detor, bekend van prachtige albums als Mudshow, speelt piano, orgel, accordeon en zingt op een viertal nummers mee. Andermaal zijn de songs subtiel ingekleurd op een praktisch volledig akoestisch album. Slechts op een viertal nummers is een elektrische gitaar te horen. Het album had iets meer tijd nodig dan de voorganger om volledig haar geheimen prijs te geven. Pink Stone: Songs from Moose Lodge is zeker zo mooi geworden als de voorganger, wellicht nog wel mooier, de tijd zal het leren. De versie waarbij het boekwerk; ofwel digitaal dan wel fysiek, wordt meegeleverd is zeker te prefereren, het bezit een absolute meerwaarde.  

Theo Volk

Releasedatum : 20 februari 2021 Swimming Rabbit Records

Websites : https://www.swimmingrabbitarts.com/ en https://listen.wrenmusic.net/

Saugeye : Saugeye

De veelzijdige band Saugeye werd mede opgericht door multi-instrumentalist, geluidstechnicus en producer Jared Tyler. Tyler ken ik vooral van zijn samenwerking met Malcolm Holcombe en met John Moreland. Helaas was mij onbekend dat Tyler ook het drietal soloalbums Blue Alleluia, Here with You en Dirt on Your Hands op zijn naam heeft staan. Tyler blijkt namelijk over een bijzonder aangenaam stemgeluid te beschikken. De groepsnaam is ontleend aan een bepaalde vis, een kruising tussen een sauger (Nederlandse naam mij onbekend) en een snoekbaars. Het is de favoriete vis van Tyler om te vangen. Naast Tyler bestaat Saugeye verder uit Seth Lee Jones, Jake Lynn en Casey van Beek (geboren in Leiden), ook zeer ervaren muzikanten uit Tulsa. Hun repertoire bestaat uit een laagdrempelige, onweerstaanbare mix van folk, blues, country en rock. Na opener To the Land ging ik al finaal voor de bijl. Zelf bevelen ze hun muziek aan aan muziekliefhebbers die graag naar Amos Lee, John Fullbright en Malcolm Holcombe luisteren. Zelf verwacht ik dat er maar weinig luisteraars zullen zijn, die niet ingepakt zullen worden door hun debuutalbum Saugeye. Ere wie ere toekomt, het album werd me getipt door mijn forumgenoot Henk. Vanaf nu heb ik niet alleen graag vis op mijn bord, maar ook op mijn draaitafel!

Theo Volk

Releasedatum : 29 januari 2021 Horton Records

Website : http://saugeyeband.com/

Legacy+ : Femi Kuti : Stop the Hate & Made Kuti : For(e)ward

 

Femi en Made zijn respectievelijk de zoon en kleinzoon van de legendarische Fela Kuti, die met zijn Afrobeat de Afrikaanse muziek vernieuwde. Afrobeat is een combinatie van jazz, Yorubaanse muziek, funk en highlife. Met zijn eerste band Koola Lobitos maakte Fela Kuti begin jaren zestig furore in het Londense clubcircuit. In 1969 nam hij met deze band een album op in Los Angeles, wat acht maanden zijn thuisbasis werd. Hij raakte daar bevriend met Sandra Isidore, die hem onder andere liet kennismaken met het gedachtegoed van Malcolm X. Sindsdien zou zijn muziek compleet in het teken staan van sociale ongelijkheid, (rassen)discriminatie en corruptie. Fela’s moeder was trouwens een vooraanstaand politicus in zijn geboorteland Nigeria. In de jaren zeventig brak hij wereldwijd door mede dankzij grote hits als Lady en Gentleman. In 1983 trad Kuti op in het Concertgebouw.  Dat concert werd twee jaar later op cd uitgebracht. Zoon Femi werd in 1962 in Londen geboren, maar groeide op in Lagos, Nigeria. Muzikaal gezien onderging hij een harde, bijna Spartaanse, leerschool in de band van zijn vader. In 1986 verzamelde hij de moed om onder het zware juk van zijn vader vandaan te komen en startte zijn eigen band Positive Force. Heel lang bleef Positive Force in de schaduw van zijn vader’s band staan. Anno 2021 is Femi allang een zeer gerespecteerd musicus. Stop the Hate is inmiddels  zijn elfde album. Ook Femi kaart thema’s als sociale ongelijkheid, (rassen)discriminatie en corruptie aan. Maar ook onderwerpen die nog dichter bij hem staan. Young Boy/Young Girl is opgedragen aan zijn zoon Omorinmade. Intussen staat een andere zoon, Made, aan de muzikale poort te rammelen om het stokje te gaan overnemen.  Vanaf een jonge leeftijd speelt Made al in de band van zijn vader. For(e)ward is zijn debuutalbum, wat al in 2019 af was. Vlak erop begonnen vader en zoon aan Stop the Hate en Femi opperde het idee om na voltooiing beide albums samen uit te brengen en zo geschiedde. Op For(e)ward zoekt Made meer de grenzen op van de Afrobeat en probeert duidelijk een eigen signatuur aan zijn muziek te geven. Het eindresultaat, twee spetterende en urgente albums, die de erfenis van de naam Kuti nog groter maakt.        

Theo Volk

Releasedatum : 5 februari 2021 Partisan Records/PIAS

Websites : https://www.femikuti.com/ en https://www.madekuti.com/

Ralph de Jongh : Fast Man

 

Het gebruikte kiekje voor de hoes werd gemaakt tijdens een van Ralph’s vele wandelingen door het bos. De hoes is een verwijzing naar het zeer aanstekelijke Stroll, waarvan de zang voor mij een soort reggae vibe heeft. Fast Man is een van de vijf albums, die Ralph nu gelijktijdig heeft uitgebracht. Flower of Life besprak ik vorige maand al lovend. Ook Fast Man is hetzelfde lot beschoren. Tien uitstekende songs met een gemiddelde speelduur van ongeveer acht minuten, waarbij het moeilijk is om echte favorieten aan te wijzen. De avontuurlijke, wat mysterieuze opener So Long heeft de nodige Noord-Afrikaanse invloeden. De inspiratie hiervoor werd waarschijnlijk opgedaan tijdens een vakantie aan Marokko enige jaren geleden. Tot mijn favorieten kan zeker ook Hungry Love gerekend worden, vooral door de wisselwerking tussen lead- en achtergrondzang. Het refrein ervan blijft meteen hangen. Met ruim dertien minuten is de titelsong Fast Man het langste nummer. Hier wordt op een geweldige manier naar een gigantische climax toegewerkt. Zoals altijd geeft Ralph zijn begeleiders alle ruimte om te schitteren. Het zijn trouwens niet de minsten, gitaristen Tim Birkenholz en Chiron Schut, de ritmesectie bestaande uit Marcel Wolthof en Nico Heilijgers en achtergrondzangeressen Moon Anderson (tevens percussie) en Ylvalie Dik. Heerlijk bluesy is Straying Far Away From Home. Ingetogen en persoonlijk is het hartstochtelijk gezongen Sent It With Love.  Het album wordt uitstekend afgesloten met het opgewekte Always Together, opgesierd met fenomenaal gitaarspel. Wat het album zeker ten goede is gekomen dat alle songs live opgenomen werden in Kisjes Studio Dalfsen. Het geeft een goed beeld wat je live van Ralph en zijn kompanen mag verwachten en dat is niet gering. In de wachtkamer heb ik nu nog You Don’t Need No Words, Be Who You Are en Rainbow Child. Nog een drietal albums, die nu ook in zeer beperkte oplage bij Ralph te koop zijn, wees er dus snel bij!      

Theo Volk

Releasedatum : Februari 2021 Independent

Website : https://ralphdejongh.com/

Bjørn Berge : Heavy Gauge

 

Er schijnt hier en daar wat verwarring geweest  te zijn over de releasedatum van het intussen dertiende album Heavy Gauge van de Noorse, vaak gelauwerde, bluesman Bjørn Berge. Het album verschijnt dus niet op 19 maart maar vandaag. Intussen de vijftig gepasseerd is Berge niet alleen als soloartiest actief, maar is hij ook sinds 2014 de gitarist van de zeer populaire Noorse band Vamp. Twee jaar geleden verscheen het uitstekende Who Else? en het nieuwe album Heavy Gauge borduurt hier muzikaal op door. Dat betekent dus dat zijn muziek weer een aangename mix is van blues, rock, folk, jazz en pop. Tekstueel zijn de teksten deze keer niet allemaal even vrolijk. Die teksten zijn net als op het vorige album van de hand van de in Noorwegen wonende Amerikaan Ellis Del Sol. Zijn virtuoze gitaarspel (vooral op de twaalfsnarige gitaar) wordt slechts begeleid door bassist Kjetil Ulland en door drummer/percussionist . Wie net als ik gecharmeerd was van de voorganger vindt hier opnieuw een album van hun gading.   

Theo Volk

Releasedatum : 12 februari 2021 Blue Mood Records/PIAS

Website : https://www.facebook.com/bjorn.berge.524

Grant Haua : Awa Blues

 

Nieuw-Zeelandse artiesten breken door de geïsoleerde ligging van het land zelden door in Europa. Die wel doorbreken zijn dan bijna altijd van uitzonderlijke kwaliteit, zoals Split Enz lang geleden en tegenwoordig Nadia Reid en Aldous Harding. Aan dat rijtje kan nu resoluut  Grant Haua worden toegevoegd. In het afgelopen decennium bouwde hij samen met percussionist Michael Barker (Neil Finn, John Butler Trio) een grote reputatie op als Swamp Thing. In januari 2019 besloot Haua, na een groot aantal keren toeren door Australië en Nieuw-Zeeland, solo verder te gaan. Hij bracht eerder als singer-songwriter al zeven studioalbums uit. Awa Blues wordt het eerste album dat meteen verkrijgbaar zal zijn in Europa. Haua is een afstammeling van de Maori’s, de bevolkingsgroep die zo’n zeven eeuwen geleden als eerste voet aan land zette in Nieuw-Zeeland. In de Nieuw-Zeelandse blues scene bekleedt Haua hierdoor net zo’n uitzonderlijke positie als blueszangeres Pura Fé in Amerika. Zijn roots klinken overigens op Awa Blues alleen door in het zeer aanstekelijke This Is the Place, wat gedeeltelijk in het Maori wordt gezongen.  Een song die tijdens het inzingen onverwacht veel emoties bij hem losmaakte. Bij het meer humoristische Tough Love Mama had hij dezelfde ervaring. Door het grote spelplezier van zijn begeleiders kon hij zich bij het zingen meer laten leiden door zijn onderbewustzijn. Ook liedjes als Devil is a Woman, Keep on Smiling, Got Something if You Want It en Mummas Boy hebben dezelfde humoristische ondertoon. In Devil is a Woman is het gitaarspel trouwens fenomenaal. Muzikaal gezien bestaat zijn repertoire uit een mix van Blues, RnB, Rock, Soul. Wat hij wil overbrengen omschrijft hijzelf  als volgt : “The feeling and imagery I’m trying to convey in this album is pretty simple. I’m a huge fan of simplicity. I want the listeners of this album to feel like they’re guests in my home and like the songs, my home is pretty simple but it’s warm, cozy and friendly. You don’t have to take your shoes off when you come in and you just help yourself to anything. So welcome. This is my place.”. Een plaats waar ik vanaf nu zeker regelmatig te gast zal zijn. Awa Blues is niets minder dan een imposant album.

Theo Volk

Releasedatum : 19 februari 2021 Dixiefrog

Website : https://granthaua.com/

\