Bij leven en welzijn zou mijn vader vandaag, 30 maart, 96 geworden zijn. Aan hem moest ik de
afgelopen dagen denken bij het beluisteren van Someday, Someday van de Amerikaanse jazz zangeres Rebecca Dumaine.
Niet alleen zou hij haar een uitstekende zangeres gevonden hebben, maar zou het
vertolkte materiaal vast ook zijn goedkeuring weg hebben kunnen dragen. Zeker
evergreen Cry Me a River, wat begin
jaren zestig bekend werd door Ella Fitzgerald, een van mijn vaders favoriete
zangeressen. Net zo bekend is de heerlijke afsluiter Sunny. Edith Piaf’s La Vie En
Rose vormt een niet zo voor hand liggende medley met Charlie Parker’s Au Privave. Een nostalgisch tintje voor
mijzelf heeft Alone Again(Naturally) van de Ierse zanger Gilbert O’Sullivan.
Begin jaren zeventig was hij in Nederland mateloos populair dankzij grote hits
als Matrimony, Nothing Rhymed en eerder genoemde Alone Again (Naturally) . Zijn debuutalbum Himself werd een klassieker. Een minder voor de hand liggende keuze
is het Franstalige Samba De Mon Coeur Qui
Bat oorspronkelijk gezongen door Coralie Clément maar geschreven door de eigenzinnige Franse
chansonnier Benjamin Biolay. Niet alleen schreef hij bijna het complete oeuvre
van Clément, maar heeft hij zelf ook een aantal imposante albums op zijn naam
staan, waarvan Négatif mijn absolute
favoriet is. Een heerlijk Latijns ritme heeft het zelf geschreven titelnummer Someday, Someday, een van de
hoogtepunten van het album. Ook schreef ze zelf het eveneens uitstekende Time To Get Unstuck (Happy Little New Song).
Het poëtische Both Sides, Now is een van de eerste songs die Joni Mitchell de
nodige roem bezorgde én nog steeds bezorgt. In december is jaarlijks op Nederlandse
commerciële zenders de komische film Love Actually te zien. Op het meest
trieste moment in de film voor Emma Thompson is Both Sides, Now te horen. Dumaine wordt begeleid op het relaxte Someday, Someday door het uitstekende
Dave Miller Trio.
Gitarist, componist en producer Reza Khan werd geboren in een
muzikale familie in Bangladesh. De klassieke Indiase muziek kreeg hij reeds op
jeugdige leeftijd ingegoten door zijn vader. Zo rond zijn achtste begon hij
diverse Indiase percussie instrumenten leren te bespelen. Zijn muzikale wereld
veranderde voorgoed toen zijn broer met een bootleg van Peter Frampton’s Frampton Comes Alive! thuis kwam. Al
spoedig volgden onder andere Eagles, Grand Funk en America. Naast dat hij zich ook
verdiepte in de tabla, sitar en sarod,
werd de gitaar echter zijn voornaamste instrument. Pat Metheny werd een
belangrijke inspiratiebron,die hem
extra motivatie gaf om de technische kwaliteiten van zijn gitaarspel constant
te blijven verbeteren. In Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, formeerde hij
zijn eerste band Yours Sincerely. Hun enige album Members Only werd een commercieel succes, er werden een half
miljoen exemplaren van verkocht. Hij koos echter al snel voor zijn
veelbelovende carrière in internationale betrekkingen. Zijn sociale betrokkenheid
leidde al snel tot een baan bij de Verenigde Naties. Die bracht hem in talloze
Aziatische landen. Ook maakte hij deel uit van de vredesmissie in Angola. Eind
jaren negentig vestigde hij zich in Zuid-Afrika, trouwde, werd vader en begon
muziek te componeren en op te treden. Enige jaren later emigreerde het gezin
naar New York, waar hij al snel deel zou gaan uitmaken van de jazz scene en
begon albums uit te brengen. Ook begon hij met zijn band regelmatig buiten
Amerika op te treden. Zo trad men de laatste jaren regelmatig op in Spanje. Tijdens
hun laatste trip trad men in Valencia op in de Mattisse Club, waar zowel jazz
als salsa muzikanten optreden. Na een geslaagd optreden besloot Khan met een
viert al muzikanten een week lang de Cut Records studio in te duiken. Zeven van
de tien liedjes op Imaginary Road
werden er opgenomen. Op subtiele wijze wordt de feelgood jazz met allerhande
andere muzikale genres vermengd. Imaginary
Road is voor mij een aangename verrassing.
De singer-songwriter Adrian Crowley oogt met zijn donkere
uiterlijk mediterraan. Dat klopt ten dele, van moeders kant Maltees, zijn vader
is Iers. Crowley werd geboren op Malta, maar groeide op in de Ierse
studentenstad Galway. Begin jaren negentig verhuisde hij naar Dublin. In 1998
verbleef hij een jaar in Toulouse, waar hij liedjes componeerde en geregeld
optrad. Begin 1999 keerde hij terug naar Dublin en bracht dat voorjaar in eigen
beheer zijn debuutalbum A Strange King
uit. Voor zijn tweede album When You Are
Here You AreFamily trok hij de stoute schoenen aan en benaderde hij topproducer
Steve Albini, die tot zijn verbazing gretig toehapte. Op zijn voorlaatste album
Dark Eyed Messenger uit 2017, werd Crowley
geassisteerd door topproducer Thomas Bartlett. En voor album nummer negen, The Watchful Eye of the Stars, kon hij
rekenen op de hulp van niemand minder dan John Parish. Crowley werd en wordt beïnvloed door grote
verhalenvertellers uit de jaren zeventig als Leonard Cohen en Nick Drake, maar
wordt in de pers ook regelmatig vergeleken met artiesten als Bill Callahan en
Nick Cave. Helaas heeft hij nog steeds niet de bekendheid als laatstgenoemde. Naar
mijn mening volkomen onterecht, want hij heeft intussen een prachtig oeuvre
opgebouwd. Multi-instrumentalist Crowley beschikt over bijzonder prettige, warme
bariton. De basis voor The Watchful Eye
of the Stars vormen de op gitaar of mellotron door Crowley gecomponeerde
liedjes. Hij benadert teksten net zoals hij korte verhalen schrijft. “The songs
straddle the conscious and subconscious world and some are even psychedelic in
my mind, but to me they are all at once true stories and born of another place.”.
Interessant is voor mij het verhaal achter Crow
Song. Op een stormachtige nacht in Ierland bracht Adrian Crowley's broer
een gewonde kraai mee naar huis. Na er een tijdje voor te hebben gezorgd, vloog
de kraai vanzelf weg, een onuitwisbare indruk achter latend. Zelf heb ik mijn
prille tienerjaren een jonge kauw grootgebracht, die een jaar later ook een
gevolg gaf aan de roep van moeder natuur. Het verhaal over de kraai was dus voor
mij volkomen herkenbaar. De stroom van nieuwe liedjes leken min of meer volledig
gevormd tot hem te komen. Samen met producer Parish wist Crowley exact wat de aangrijpende
liedjes nodig hadden. Ze worden op een subtiele manier ingekleurd, zoals we dat
van hem gewend zijn. Het album weet me nog iets meer te beklijven dan al zijn geweldige
voorgangers. De fraaie teksten worden, zoals het hoort, meegeleverd. The Watchful Eye of the Stars is een
album om zeer zorgvuldig te koesteren. Het zou zomaar eens mijn favoriete album
van 2021 kunnen gaan worden.
Theo Volk
Releasedatum : 30 april 2021 Chemikal Underground/De
Konkurrent
Ineens was daar in 2015 dit unieke trio uit het kleine
plaatsje Virgin, Utah gelegen in de woeste natuur, niet ver van Zion National Park, andere Nationale Parken en Death
Valley. Dankzij mijn trouwe tipgever Henk M. leerde ik hun intrigerende album Dark
Desert Night kennen. Een toevallige sessie bracht de drie leden met een
totaal verschillende muzikale achtergrond samen en klikte het wonderwel.
Sindsdien probeert men met albums als Solitaire en Lord
of the Desert hun American Desert Music steeds verder uit te diepen en
nieuwe wegen te bewandelen. Hun benadering van componeren veranderde ook. Greg
Istock hierover : “We can be free to make musical sound that is not like
any song, nothing like we’d made before. We are not playing a song anymore. We
were playing a feeling, a picture of place or an occurrence. Once we played a
virtual train wreck”. De teksten van de songs worden volgens Hal Cannon ook
steeds minder belangrijk. Het gaat meer om het gevoel en de spanning die het
karakter van hun fascinerende muziek kenmerkt. Veelal is hun muziek experimenteel,
filmisch en psychedelisch getint. Op Vanguard-online wordt in hun recensie over
het splinternieuwe album Lost Sessions
de vergelijking getrokken met de experimentele muziek van Lau, wat ik niet zo’n
verkeerde vergelijking vind. Ook deze keer weet het trio mij direct weer naar
het puntje van mijn stoel te laten veren. De release had trouwens nogal wat
voeten in aarde. Een zomer lang werkte het trio hard aan nieuwe opnames. Na
voltooiing sloeg het noodlot toe, de harddrive met daarop het enige exemplaar
van de opnames kwam onder een vallende piano terecht. Hemel en aarde werden
bewogen om de bestanden nog te redden maar dat leek lange tijd redelijk
hopeloos. Gelukkig wist een gespecialiseerd bedrijf de bestanden te redden.
Natuurlijk zorgde de wet van Murphy dat het pakketje ook nog tijdelijk
zoekraakte bij de postverzending. Maar ineens dook het pakje gelukkig weer op.
Gelukkig, omdat Lost Sessions
misschien wel hun meest geslaagde album uit hun reeds fraaie oeuvre is. Zo’n
vijf jaar geleden wist het trio ook de aandacht te trekken van Sandra Zuidema en
Luciano Mulder van LDM Bookings. Het fascinerende Lost Sessions is nu in Europa alleen te koop via Lucky Dice, het
mailorderbedrijf van Sandra en Luciano.
Theo Volk
Releasedatum : 26 maart 2021 Lucky Dice/Eigen beheer
Al vroeg wist Tijs Vanneste wat hij wilde in zijn leven. Tatoeëerder
als professie en daarnaast muziek als grote passie. In beide kan hij volop zijn
grote creativiteit kwijt. Vanneste volgde in de humaniora een kunstrichting aan
het Heilig Graf in Turnhout. Vervolgens studeerde Vannesteeen blauwe maandag aan de gerenommeerde
kunstacademie St. Joost in Breda. Hierna volgde hij de opleiding tekenleraar in
Gent. Hierna verdiende hij lange tijd zijn brood als tekenleraar in
gevangenissen en het buitengewoon onderwijs.
Op jonge leeftijd begint de
muziek een grote rol in zijn leven te spelen. In het Belgische grensdorpje
Dessel richt hij in 1995 op zestien jarige leeftijd de alternatieve metalband Oceans
of Sadness op. De band bracht zes albums uit en stond ook zes keer op hetaffiche vande jaarlijkse Graspop Metal Meeting. Dit bekende metal festival vindt
jaarlijks plaats in zijn woonplaats Dessel en trekt ieder jaar meer dan 100.000
bezoekers. Hij zong na Oceans of Sadness nog een tijdje in de melodieuze rockband The Searching dat in
2014 het album Closure uitbracht.
Anno
2021 heeft Vanneste in Mol de goedlopende tattooshop T*INK. Tot zijn clientèle
mag hij ook BV’s Tom Boonen en Ben Segers rekenen. In 2016 bracht Vanneste
samen met Yves Gaillard onder de artiestennaam Jef en Yves Van Echelpoel de
culthit Ziet em duun uit. Reeds in
2003 geschreven voor een vriend , die in beschonken toestand een bijzonder
eigenzinnige manier van dansen had. Dankzij YouTube en StuBru vergaarde het
nummer bekendheid.
Het album Hier Is’t
Goed hebben we te danken aan het nog uit te zenden tv-programma “De Kemping”.
Het concept ervan werd door Vanneste zelf bedacht. Het is gemaakt rondom
jongeren, die door uiteenlopende redenen niet aan werk komen. De jongeren
krijgen in het programma de verantwoordelijkheid over een camping zelf in
handen en beslissen over alles mee. Twee maanden lang engageren ze zich voor
dit bijzondere project: ze bouwen campingplaatsen, poetsen dagelijks douches en
toiletten, organiseren bingo- en pétanque wedstrijden en moeten honderden
kampeerders tevreden stellen. En ze moeten vooral leren om met elkaar samen te
werken en individuele verantwoordelijkheid op te nemen. Voor het programma
sprak Vanneste heel frequent met de deelnemers over de hobbels die zij reeds in
hun jonge leven hebben moeten zien te overwinnen of dat nog moeten doen. Het
zette Vanneste aan tot nadenken over hoe hij zelf in elkaar steekt en begon die
gedachtes om te zetten in gevarieerde liedjes met prachtige teksten.
Een van de
belangrijkste liedjes is voor Vanneste het fraaie Pelicano. Een nummer over wie hij had kunnen worden, door het
succes van Van Echelpoel. Hij legt uit: "Een gast uit het dorp die het “gemaakt”heeft
en plots door heel het dorp als een “dikkenek” wordt beschouwd. Gelukkig zien ze
daar in De Kempen dwars door en ben ik nog altijd één van hen. Onlangs had ik
het nog eens voor: na het sluitingsuur van een café, belandde ik bij mensen
thuis. Een hele nacht heb ik bij wildvreemden aan hun tafel in de living
gezeten, pinten drinken. Toen mijn vrouw ’s ochtends vroeg waar ik had gezeten,
kon ik alleen maar antwoorden: “Geen idee”. Dat psychedelische randje aan De
Kempen - ik heb daar altijd van gehouden.".
Het nummer Het Gevaar werd al vooruitgeschoven als themanummer voor de Te
Gek!?-campagne, die psychische problemen bespreekbaar wil maken. Den Tijd is Tijs z’n eigenzinnige
bewerking van Bob Dylans The Times They
Are A-Changin. Daarnaast leende hij de fraaie muziek van Brian Eno’s By This River van diens klassieker Before and After Science voor Neffe de Vaartdijk.
Helaas beschik ik
niet over de credits, dus weet ik niet wie op Hier Is’t Goed meespelen en door wie de andere liedjes zijn geschreven.
Vanneste schreef overigens door de jaren heen al zo’n 800 liedjes. Muzikaal
gezien wordt er heel gevarieerd uitgepakt. Hoogtepunt op het album is voor mij Hoe Snel Moet het Gaan, het fluwelen trompetspel
is hier wonderschoon. Alleen van het zeer aanstekelijke countryduet Duzend Keer met Kate Ryan weet ik de credits. Zijn
goede vriend Paul van Bruystegem (Triggerfinger) speelt hier gitaar.
De teksten
zijn voor mij als grensbewoner gemakkelijk te verstaan. Ik ga er vanuit dat het
album geleverd gaat worden met een tekstboekje, want dat verdienen de fraaie
teksten absoluut. Zowel muzikaal als tekstueel is Hier Is’t Goed een topalbum.
Shadowland is
intussen het vierde album van de nog redelijk jonge troubadour Ben de la Cour.
De eerste drie verschenen op Flour Sack Cape Records. In eerste instantie werd Shadowland vorig jaar op 15 mei reeds digitaal en in een beperkte fysieke
oplage in eigen beheer uitgegeven. 9
april verschijnt het album volkomen terecht andermaal op Flour Sack Cape
Records. Zelf noemt Ben de la Cour zijn muziek kernachtig Americanoir. In zijn
songs figureren vaak duistere personen die leven aan de zelfkant van de
maatschappij. Denk bijvoorbeeld aan moordenaars, bankrovers en mensen met
mentale problemen. Het leven van de la Cour zelf is ook niet bepaald saai. Zo
heeft hij een carrière als succesvol amateur bokser achter de rug. In zijn
tienerjaren maakte hij samen met zijn broer podiums als de legendarische CBGBs
al onveilig. Daarnaast groeide hij op in gevaarlijke buurten en werd meermaals
gearresteerd. Ook kreeg hij mentale en drankproblemen en werd daar geregeld
voor behandeld. In 2013 kreeg hij in East Nashville zijn leven weer op de rit
en gaat het sindsdien alleen nog maar crescendo. Shadowland
bevat een uitstekende mix van ingetogen liedjes en wat stevigere liedjes in het
rock(‘n’ roll) genre. Vooral in de ingetogen liedjes komt zijn prettige stem tot
zijn recht. Hoogtepunt vormt voor mij het indringende Harmless Indian Medicine Blues, een van de drie liedjes, welke hij
samen met ChrisWatts scheef. De overige negen schreef hij alleen. Shadowland laat een uitstekende
verhalenverteller aan het woord. Warm aanbevolen!
Theo Volk
Releasedatum : 9 april 2021 Flour Sack Cape Records
Cha Wa is een Indiaanse Mardi Gras funk band rond lead zangers
Joseph en diens zoon J’Wan Boudreaux. Zij zijn respectievelijk de zoon en
kleinzoon van de Big Chief van de Golden Eagles, een Indiaanse Mardi Gras stam.
Joseph werd door zijn vader reeds op eenjarige leeftijd meegenomen naar
straatoptredens in New Orleans. Rond zijn tiende begon hij al op grote
festivals te spelen. Cha Wa werd opgericht door drummer Joe Gelini. Hij is een
geschoold muzikant, die studeerde aan de prestigieuze Berklee College of Music.
Naast funk raakte Gelini bij terugkomst in New Orleans ook in grote mate
geïnteresseerd in jazz en begon al snel met Thelonius Monk op te treden.Maar de leden van de band absorbeerden ook
andere invloeden op als disco, Afrobeat en reggae. Dat leidde tot een smakelijke
gumbo met een eigen signatuur. De band werd opgericht in 2014 en is nu met My People toe aan hun derde album. Vanaf
de swingende opener en titeltrack My
People weet de band mijn aandacht moeiteloos vast te houden. De songs zijn
geëngageerd, regelmatig politiek getint. Naast eigen werk waagt men zich ook
Bob Dylan’s Masters of War,
geschreven op het hoogtepunt van de Cubacrisis. Op dit nummer is de ervaren blues
zanger Alvin Youngblood Hart te horen. Op Love
in Your Heart krijgt men hulp van de uitstekende zangeres Anjelika Jelly
Joseph. Afsluiter Swallow Water, een
traditional, werd live opgenomen in bar Handa Wanda’s in New Orleans.
Theo Volk
Releasedatum : 2 april 2021 Single Lock/De Konkurrent
Nog geen veertig, maar reeds een indrukwekkende staat van
dienst heeft Leon Michels, de oprichter en bandleider van El Michels Affair. Zo
speelde Michels eind vorig jaar nog een belangrijke rol op Big
Crown Vaults Vol. 1 van Lee Fields. Op Yeti Season wordt de met Adult
Themes ingeslagen weg verder uitgediept. Assistentie kreeg men, net als op
de voorganger, van The Shanks op het nummer Sha
Na Na. Voor een oriëntaals tintje zorgt zangeres Piya Malik van 79.5, die
een aantal songs in het Hindi zingt. Ook nu hebben de songs regelmatig een
filmisch en psychedelisch karakter. Naast
soul- en funkinvloeden zijn ook duidelijke invloeden uit de wereldmuziek hoorbaar.
Op diverse websites zie ik slechts een tracklist van elf nummers, mijn promo
bevat echter nog een zestal bonus tracks. De knullige hoes doet amateuristisch aan,
gelukkig is de muziek interessanter.
Theo Volk
Releasedatum : 26 maart 2021 Big Crown/De Konkurrent
“With newfound pain coming from so many directions, dealing
with the uncertainty it brings, I closed the curtains and picked up the pen,
turning to songwriting as a lifeline.”. Zo legt singer-songwriter John Smith
kort en bondig zijn beleving van het voor de mensheid in het algemeen rampzalige
jaar 2020 uit. Het leverde het album met de strijdvaardige titel The Fray (het gevecht, de strijd) op.
Zijn vorige, fraaie album Hummingbird
bevatte drie originele
songs, een cover en zes traditionals. Een behoorlijk traditioneel
folkalbum met een zeer sobere inkleuring. Voor zijn intussen zevende album The Fray kozen Smith en medeproducer
Sam Lakeman voor een wat meer avontuurlijke en minder sobere aanpak. Smith riep
ook de hulp in van niet de minsten ; Sarah Jarosz, The Milk Carton Kids,
Bill Frisell, Courtney Harman, Lisa Hannigan en Jessica Staveley-Taylot.
Opgenomen werd in de Real World Studios van Peter Gabriel. Bij beluistering had
ik door zijn stem en de singer-songwriterachtige aanpak volop associaties (in
de meest positieve zin) met het vroege werk van John (en Beverley) Martyn. De dozijn liedjes hadden wat meer tijd nodig
om te beklijven dan die op de voorganger. Wat niet vreemd is, omdat de zes
traditionals op de voorganger tot mijn muziek DNA behoren. De single Eye to Eye met goede vriendin Sarah
Jarosz werd reeds eind januari vrijgegeven en vormt een goed voorbeeld van wat de
luisteraar van The Fray mag
verwachten. Het vorige, meer traditionele album Hummingbird was fraai, maar toch komt Smith beter tot zijn recht
wanneer zijn uitstekende singer-songwriterkwaliteiten worden belicht zoals op The Fray.
Theo Volk
Releasedatum : 26 maart 2021 Thirty Tigers/Commoner Records/Bertus
Vorig jaar viel eind augustus de release van We Wither, We Bloom van de zevenkoppige
Nordicana/popband The Northern Belle tussen wal en schip. Gelukkig volgt aanstaande
vrijdag een heruitgave. The Northern Belle is een vriendenband uit Oslo, die in
2012 tijdens hun studietijd ontstond. Sindsdien werkt men gestaag aan
naamsbekendheid. Hun derde album wist een nominatie voor de prestigieuze Spellemanprise
in de wacht te slepen. De ambities van frontvrouw Stine Andreassen voor We Wither, We Bloom waren nog hoger. Ze
trok drie maanden naar Nashville om nieuwe inspiratie op te doen en nieuwe
songs te schrijven. Voor het eerst schreef ze er samen met anderen. Two Minds en Remember It schreef ze samen met Henry Brill en Lonely schreef ze met Josh- Rennie
Hynes. De band wordt in het persbericht vergeleken met de latere, mainstream Fleetwood
Mac. Dat komt voornamelijk door de aanstekelijke uptempo opener Gemini. Maar daar houdt de vergelijking
voor mij toch wel eigenlijk op. De prachtige stem van Andreassen komt vooral
tot zijn recht in rustige liedjes als How
Deep en Two Minds. Door haar verblijf
in Nashville hebben de liedjes vaak een andere invalshoek dan gebruikelijk. De
teksten hebben bijna uitsluitend een persoonlijk karakter. De liedjes gaan over
haar relatie tot familie en vrienden, daarnaast over liefde, verdriet en voor
de hand liggend, heimwee. We Wither, We
Bloom behoort tot het beste wat de huidige Americana te bieden heeft.
Theo Volk
Releasedatum : 26 maart 2021 Die With Your Boots On
