Reeds op de middelbare school stortte de temperamentvolle Joost
Verbraak zich vol passie op de muziek. Hetzelfde temperament waarmee ooit zijn
legendarische, veel te vroeg overleden oom Theo “De Tank” Laseroms, zich op een
glorieuze voetbalcarrière stortte. Zijn eerste muzikale schreden maakte hij
samen met Ralph de Jongh en Harmen Fraanje in de Blue Band.
Naast dat hij in diverse bands speelde was hij de afgelopen
twintig jaar ook muziekdocent. Vooral
dankzij zijn geoliede samenwerking de laatste zes jaar met Jan van Bijnen wordt
zijn bekendheid in de muziekwereld behoorlijk vergroot. Samen brachten de heren
al drie albums uit. Ook werkten beide heren mee aan het schitterende album Op
de Terugweg van Nergens van André van den Boogaart. Op dit moment is
Joost trouwens volop met André aan de slag met de opnames voor een nieuw album.
Daarnaast gaat Joost ook nog eens aan een nieuwe baan
beginnen bij de vooropleiding van Codarts, de Rotterdamse Hogeschool voor de
kunsten, waar hij gaat werken met zestien- tot twintigjarigen. Hij werkt
trouwens al samen met een zeventienjarig supertalent, Nienke Dingemans, wier
debuutep Devil
on My Shoulder hij onlangs samen met Jan van Bijnen voortreffelijk produceerde. Deze
ep wordt op het moment zo enthousiast ontvangen dat er een theatershow gaat
komen.
Daarnaast vindt dit drukke baasje ook nog tijd om met Frans
Bauer samen te werken en in de Ralph de Jongh band XL te spelen. En op 1
november bracht hij ook nog eens de prachtige solo ep Hometown uit.
Die “hometown” is Roosendaal, met welke stad (met een dorpse
mentaliteit) hij overigens een haat-liefdeverhouding heeft. Op de pedal steel
na, bespeeld door van Bijnen, zijn alle instrumenten door Joost zelf
ingespeeld.
De ingetogen opnames ademen een nachtelijke sfeer uit en dat
komt doordat ze ook ’s nachts opgenomen zijn. Alleen al op de titeltrack speelt
Joost een scala aan instrumenten ; trompet, tuba, Franse hoorn, mellofoon
(instrument afgeleid van de Franse hoorn), bugel, drums en Wurlitzer. De
composities bevatten invloeden uit de jazz, filmmuziek en ambient en tevens wat
country-invloeden. De trompet in Mystic
River associeerde ik trouwens meteen met Miles Davis.
De muziek heeft op mij een prettige, rustgevende uitwerking.
In de video van Hometown is Joost trouwenste zien met zijn hond, die de toepasselijke
naam Wav draagt. Hopelijk gaat Hometown
snel een vervolg krijgen, want dit soloproject smaakt absoluut naar meer.
Theo Volk
Releasedatum : 1 november 2021 Howlin’ Chicken Records
Uit Belfast komt singer-songwriter Anna Grindle. De stad die
een grote zanger voortbracht als Van Morrison. Helaas heeft Grindle niet
dezelfde zangtechnische kwaliteiten, toch weet ze me haar vrij iele, soms wat
onzeker klinkende stem mij te raken. Anna’s grote muzikale kwaliteiten komen meer
tot uiting in de muzikale invulling van de songs door middel van akoestische
gitaar, toetsen, saxofoon en (Ierse) fluiten. The Turning is niet Anna’s eerste album, reeds in 2004 bracht ze,
tegen haar dertigste, al het toepasselijk getitelde album Journey in eigen beheer uit. Hierop stond het nummer People, wat nu in een nieuwe versie
terug te vinden. De reislustige Anna schreef het samen met de Oegandese rapper Zenon Joel Otim, die ze in Oeganda had
leren kennen tijdens de periode dat ze daar vrijwilligerswerk deed. Het
aanstekelijke nummer is overigens een vreemde eend in de bijt, tussen de
overige, ingetogen en intieme songs. The
Turning kan gezien worden als een reflectie op de in het leven opgedane
ervaringen en observaties. Harmonisch ingekleurde liedjes die de luisteraar
vragen stellen en verder met thematiek als verlies, herinnering en hoop. Met
name het saxofoonspel is een verrijking van de songs. Anna heeft de nodige
ervaring op dit instrument doordat ze al jaren in een saxofoonkwartet speelt.
Overigens klinkt slechts zelden haar Ierse achtergrond door in de songs, alleen
de tin whistle verraadt af en toe haar afkomst. Haar af en toe wat onzeker klinkende
stem kan een struikelblok vormen voor een potentiële luisteraar. Hopelijk geeft
U haar een kans, want The Turning
staat vol met fraaie, ingetogen songs.
Sinds enige jaren gaat de Amsterdamse folkzangeres Sophie
ter Schure onder de artiestennaam Sophie Janna door het leven. Menig folkliefhebber
zal Sophie kennen van het duo The Lasses, wat ze samen vormt met Margot Merah
(AKA Margot Limburg). Samen met Margot verkent ze naast folk ook andere
rootswegen. Als soloartiest bracht ze in 2014 onder eigen naam het prachtige
album Laurels uit. Hierop vertolkt ze
op authentieke wijze elf traditionele songs, waaronder bekende klassiekers als She Moved Through the Fair en Horo Johnny, maar ook Green Grow the Laurels. Deze laatste
song is onder de titel Laurels (met
fraai klarinetspel van Janos Koolen) wederom terug te vinden op haar nieuwe EP Wide World. Ook werken deze keer Nicholas
O’Brien en Kaspar Laval weer mee. Wide
World werd in twee sessies met verschillende muzikanten opgenomen. De
eerste helft van de plaat, vier eigen nummers, nam ze op met Hannah Jacobs,
Nicholas O’Brien en Joseph O’Keefe in de Upcycled Sounds Studio in East Oxford.
Drie van die vier nummers nam ze later nog eens op in Nederland met Kaspar
Laval op bouzouki en multi-instrumentalist Janos Koolen in de studio van
laatstgenoemde in Doornenburg. De laatste jaren werkt Janos gestaag aan een
succesvolle producercarrière. Net als Margot kent Sophie Janos van de Amsterdamse
Ierse pub Mulligans. Jammer dat Sophie nu pas debuteert met eigen songs, want
de vier eigen songs zijn wonderschoon. Kennelijk heeft het op de klippen lopen
van haar relatie voldoende inspiratie opgeleverd. Haar liedjes krijgen door
haar hoge, heldere stem nog meer zeggingskracht. In deze donkere dagen voor Kerst verwarmt Wide World op een prettige manier zowel hart
en ziel, telkens weer voor een half uur. Digitaal is het album reeds
verkrijgbaar, vanaf morgen ook fysiek. Hopelijk mogen we in de toekomst meer
eigen werk verwachten, want Wide World
smaakt naar veel meer.
Net zeventien is singer-songwriter Nienke Dingemans uit
Ossendrecht. Toch heeft ze al op menig podium de nodige ervaring opgedaan,
zowel solo maar ook als frontvrouw van de blues band Mindblow. Ze beschikt reeds
over een imponerende stem en schrijft ook al haar eigen songs.
Haar grote talent bleef dan ook niet onopgemerkt voor
rasmuzikanten Jan van Bijnen en Joost Verbraak, allebei multi-instrumentalisten
en met bakken ervaring. Van hen samen recenseerde ik in het verleden trouwens Endless
Roaden van Jan dit jaar Modest
Man. Maar ook Simon Keizer besteedde eerder dit jaar in zijn podcast aandacht
aan dit Ossendrechtse talent en was ook danig onder de indruk.
Jan en Joost produceerden samen de debuutep Devil on My Shoulder met zes eigen
composities van Nienke. Nienke heeft vooral een voorliefde voor muziek uit een
grijs verleden, waaronder bijvoorbeeld Nina Simone. Ze wordt voornamelijk gezien
als een blues muzikant, maar voelt zich ook senang in soul, country en jazz.
Opener Why the Caged
Bird Sings bezit een onderhuidse spanning en de begeleiding is hier sober,
alleen drums, bas, elektrische en resonator gitaar. Vooral de resonator gitaar
is bij Jan in zeer vertrouwde handen. Minder sober, maar wel aanstekelijk en
voorzien van een stompend ritme is Heartache
Train met Reyer Zwart op contrabas.
Zo’n beetje het eerste lied wat Nienke schreef is het fraaie
blues/swampnummer Tennessee River,
het verscheen reeds op single. De rivier staat hier voor de metafoor de hoop om
je doelen te bereiken, en vooral de weg die je moet afleggen om die doelen te
bereiken. De teksten van Nienke zijn al verrassend volwassen en haar Engelse
uitspraak is uitstekend, dat is mede te danken aan de extra lessen Cambridge
Engels, die ze op het VWO in Bergen op Zoom krijgt. Tennessee River wordt trouwens opgesierd door de sax van Arend
Bouwmeester, vooral bekend van zijn samenwerking met Ralph de Jongh.
Met Jan en Joost aan boord is een uitstapje naar New Orléans
eigenlijk onvermijdelijk. Het resultaat
is het swingende Love Labours Love
met Nienke zelf op piano. Joost tilt hier met zijn sousafoon-, trompet- en
trombonebijdrages het nummer naar een nog hoger niveau. Vrij sober is het meest
bluesy nummer op het album, Mississippi
Road Blues, waarop Nienke zelf ook op elektrische gitaar te horen is.
Afsluiter en titelnummer Devil
on My Shoulder is een van de hoogtepunten van dit debuut. Hier etaleert
Nienke haar soulvolle kant van haar stem. Persoonlijk vind ik hier haar stem
het best tot zijn recht komen. Naast eerder genoemde gastmuzikanten zijn verder
Joris en Sanne Verbogt (Joost’s partner) op bas te horen. Mede dankzij de voortreffelijke productie van
Jan en Joost is Devil on My Shoulder een
indrukwekkend debuut van de prille singer-songwriter Nienke Dingemans geworden.
Een uiterst talentvolle jongedame, die ik met grote interesse zal gaan volgen.
Theo Volk
Releasedatum : 15 december 2021 Howlin’ Chicken Records
