Onze Martinus : Onze Martinus

 

Martijn Kuijten is een Brabants beeldend kunstenaar en muzikant. Hij verdiende eerder zijn muzikale sporen bij de groepen Op Zoek Naar Johan en Rootsclub Mannen Met Baarden. Daarvoor zwierf hij jarenlang over de wereld. Op een gegeven moment had hij behoefte aan een plek ver weg van de drukte. In 2011 begon hij Nederlandstalige liedjes te schrijven.

Zijn solodebuut heet Onze Martinus, een titel die meteen zijn Brabantse roots verraadt. Wanneer Brabanders het over hun familieleden hebben, dan hebben ze het bijvoorbeeld over “ons moeder”.  Het is een persoonlijk album geworden. Martijn blijkt een geboren verhalenverteller te zijn. Onze Martinus begint echter met een korte instrumentale compositie, Introductie, waarin ik meteen het vioolspel van Alexa Akela en het Wurlitzerspel van Bart de Win herken.

In Van de Langstraat naar de Peel zingt Martijn liefdevol over de kennismaking van zijn ouders, maar tevens over zijn verhuizing van de Langstraat naar de Peel, om precies te zijn van Waspik naar Gemert. Het is trouwens een duet met JW Roy. Zonder Jou is een heerlijk jazzy nummer. Folky is Die Koude, Koude Winter.

Heel erg diep bij mij binnen komt het ingetogen De Echo van Mijn Hart. De afgelopen jaren waren voor Martijn niet de gemakkelijkste. “Op persoonlijk vlak heb ik een aantal zware jaren achter de rug. Zo kreeg ik vijf jaar geleden te horen dat ik een lekkende hartklep had. Dat nieuws kwam als donderslag bij heldere hemel. De angst greep me bij de keel en voor ik het wist lag ik op de operatietafel. Samen met mijn vriendin waren we in die tijd druk met plannen voor de toekomst. De toekomst die voor mij ineens als een kaartenhuis in elkaar leek te storten. We waren in die tijd al een aantal jaren bezig met onze versie van huisje boompje beestje. We verbouwden ons huisje, geheel naar eigen smaak, maar onze kinderwens bleef onvervuld. Tot verdriet bij ons beiden. Zo zag ik met eigen ogen dat het leven niet altijd even maakbaar is.”. Op het nummer wordt hij fraai en sober begeleid door Bart op piano en op viool door Alex.

Het album staat vol met dit soort persoonlijke ontboezemingen. Martijn heeft duidelijk iets met verhalen vertellen of ze nu persoonlijk zijn of niet. Met Björn van der Doelen en Ruud van den Boogaard brengt hij onder de naam  Vergane Glorie een voorstelling, die een ode aan de verstoteling brengt. Volgende maand wordt de liedjes ervan op vinyl uitgebracht. Het regelmatig ontroerende Onze Martinus werd uitstekend geproduceerd door Gabriël Peeters, de master werd gemaakt door Darius van Helfteren.  

Theo Volk

Releasedatum : 22 september 2023 Independent

Website : https://martijnkuijten.nl/wordpress/

Elephant : Shooting for the Moon

 

Een perfecte compagnon voor het huidige, uitzonderlijke nazomerweer is Shooting for the Moon van de Rotterdamse indieband Elephant. Een band die duidelijk de wind in de zeilen heeft. Hun debuutalbum Big Thief werd in de pers vaak bewierookt. Een album dat ook op veel airplay kon rekenen en hun clubtour was destijds volledig uitverkocht. Net als het debuut is het album geproduceerd door Pablo van de Poel (DeWolff) in diens analoge studio Electrosaurus Southern Sound Studio in Utrecht. Ook ik andermaal Stan de Kwaaisteniet op toetsen van de partij.

Ook deze keer werden de nummers gezamenlijk geschreven, op de reeds vrijgegeven relaxte single The Morning na. Ze schreven het samen met de uitzonderlijk getalenteerde Gentse singer-songwriter Meskerem Mees. De band ontmoette haar backstage tijdens een festival. Ze vonden elkaars show  goed en toen ging het balletje rollen.

Het is de relaxedheid en heerlijke samenzang die voor mij de grote kracht vormt van hun muziek en ook hun gitaarsound vormt een extra, positieve factor. Nog steeds presenteren ze zich als een collectief, nog steeds staat niet bij de credits vermeld wie wat heeft gedaan. Dat heeft misschien te maken, dat ze alle vier vooral sidemen geweest zijn in andermans projecten. Naast The Morning behoren zeker ook The Magnet en de afsluiter Moonlight tot mijn favorieten.

Wie het debuut, net als ik omarmde, gaan dat zeker ook met Shooting for the Moon doen. Het album gaat uiteraard met een tour gepromoot worden, voor de data, zie hier.

Theo Volk

Releasedatum : 15 september 2023 Excelsior Recordings

Website : https://www.elephantmusic.nl/

Flip Noorman : Flip Noorman zingt Tom Waits (in het Nederlands) : Live Vanuit De Kleine Komedie

 

Het had wat voeten in aarde om Flip Noorman zingt Tom Waits (in het Nederlands) uit te brengen. In februari ging deze theatervoorstelling in première, na lang touwtrekken kreeg men uiteindelijk toestemming om de voorstelling live te brengen, met de uitdrukkelijke kanttekening dat er geen opnames gemaakt mochten worden. Stiekem werd de voorstelling  in “De Kleine Komedie” op 23 april jongstleden opgenomen. Een ruwe mix werd vervolgens gestuurd naar de Belgische uitgever van Tom Waits, Hans Kusters. Hij was zo enthousiast dat hij zich persoonlijk hard heeft gemaakt om de rechten voor elkaar te krijgen. Uiteindelijk kreeg men groen licht van de familie Waits.

Het is overigens niet de eerste keer dat Flip met zijn “Noormannen” een voorstelling brengt van een bekend artiest met liedjes vertaald in het Nederlands en live opnam in “De Kleine Komedie”. In 2020 verscheen Zingt Leonard Cohen, een ander groot voorbeeld van Flip.  

In anderhalf uur brengt men een mooie dwarsdoorsnede uit Waits’ werk al dan niet geschreven met diens vrouw Kathleen Brennan. Zo schreef Waits samen met Brennan onder andere het ingetogen Hold On voor het album Mule Variations. Dit duet wordt hier fraai gezongen met multi-instrumentaliste Vera van der Bie. Het album opent trouwens met Big in Japan, eveneens afkomstig  van Mule Variations.

Verder ook songs van onder  andere de albums Swordfishtrombones en Rain Dogs, uit de periode dat Waits’ muziek meer experimenteel en ritmisch werd. Persoonlijk vind ik het jammer dat Flip geen song opgenomen heeft van Waits’ legendarische debuutalbum Closing Time. Het is hem vergeven, want Flip Noorman zingt Tom Waits (in het Nederlands) is een met veel bezieling gebrachte registratie.

Zijn voortreffelijke begeleidingsband de Noormannen bestaat uit Vera van der Bie (viool, contrabas, zang, zingende zaag), Jorn ten Hoopen (gitaren, elektrische bas), Joost Wesseling (drums, percussie, marimba), Frans Verburg (toetsen, piano, elektrische bas, drums, marimba). Wellicht heeft de Waits familie mede toestemming verleend vanwege een vijftal remasters uit Waits’ Island periode, die op 1 september zijn verschenen. De release zal gepromoot worden met een groot aantal liveoptredens, voor de data zie hier.

Theo Volk

Releasedatum : 10 september 2023 Independent

Website : https://www.flipnoorman.nl/

Mr. Paul & The Lowriders : Unguarded Thoughts

 

Paul Van Bruystegem kreeg vooral bekendheid als bassist van Triggerfinger, maar was zo’n veertig jaar geleden al actief met de Leuvense groep The Boxcars, die in 1982 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. In 2016 verscheen er solo het dubbelalbum The LowRider onder de gelijknamige artiestennaam, uitgebracht door Excelsior Recordings.

De opnames voor opvolger Unguarded Thoughts begonnen al in 2019 in Pensacola (Florida) en New Orleans (Louisiana). Paul was daar samen met Luk de Graaff, Alain “Louie” Van der Borght (Les Talons Gitans) en  BJ Scott. Ook was de Nederlandse songwriter Judy Blank een week te gast, die heel erg bijdroeg aan de geweldige sfeer die er rondhing.

De release wordt voorafgegaan door de release van twee singles, Cinnamon Blood en Shimmer & Shine. De eerstgenoemde, aanstekelijke single had een J.J. Cale klassieker kunnen zijn. De tweede single Shimmer & Shine schreef Paul samen met Tijs Vanneste. Waarschijnlijk een wederdienst voor de bijdrage die Paul leverde aan Vanneste’s uitstekende soloalbum Hier Is’t Goed twee jaar terug. Volgens Paul gaat Shimmer & Shine over de onweerstaanbare drang je hart te volgen. Een soms lange en eenzame reis zonder zekerheid dat het eindstation alle opofferingen waard zal zijn. De manier van zingen van Tijs doet me hier denken aan die van Tom Barman van dEUS.

Het album opent en eindigt met een cover. De prachtig opgebouwde opener is een cover van Eight Miles High van The Byrds. Het toetsenspel geeft het nummer een Riders on the Storm vibe. Kers op de taart is voor mij hier echter het heerlijke saxspel van Frank Deruytter, die nog een paar keer de nummers prachtig inkleurt. De ingetogen afsluiter Father Death Blues is een nummer van beatgeneratie dichter Allen Ginsberg.

Alle overige, uitstekende en gevarieerde songs schreef Paul samen met Alain Louie. Zo is bijvoorbeeld Comme Dans un Film een onvervalst chanson, een van mijn favoriete nummers. Vaak zitten de songs ritmisch gezien inventief in elkaar, misschien is Waiting for the Dragon wel daar het beste voorbeeld van. Volgens mij heeft Paul zijn geweldige begeleiders  volkomen de vrije hand gegeven bij het inkleuren van de songs.

De bijkomende opnames werden trouwens tijdens de corona lockdowns gemaakt met Mario Goossens, Stoy Stoffelen, Wim Geenen (drums); David Poltrock, Jan Hautekiet, Patrick Cuyvers (keyboards); Sam Vloemans, Frank Deruytter and Roel Jacobs (blazers), Andries Boone (viool& melodium); Françoise Vidick, Pascale Michiels, Luk de Graaff and Alain Louie (backing vocals & gitaren). Christophe Millet (congas & percussie); Jan Oelbrandt (pedal steel). Gastzangers: Roland van Campenhout (Father Death Blues), Luk de Graaff, Ruben Block & Frank Ermgodts (Eight Miles High), Ilse Goovaerts & Tijs Vanneste (Shimmer And Shine), Alain Louie (Cinnamon Blood, Coconut Tree, Comme Dans Un Film, Eight Miles High en Identical Twins).

De afgelopen twee maanden is Unguarded Thoughts door zijn verslavende uitwerking uitgegroeid tot mijn meest gedraaide album van 2023 en ook een kandidaat voor een toppositie in mijn eindejaarslijst. Het album wordt uitgebracht op het kleine Lierse label Dungeon Tapes, hopelijk krijgt het toch de aandacht, wat het volgens mij verdient.

Theo Volk

Releasedatum : 29 september 2023 Dungeon Tapes

Website : https://www.facebook.com/p/Mr-Paul-The-Lowriders-100083212096974/

 

Mr. Paul & The Lowriders live :

13-10 LEUVEN : Het Depot

25-10 GRONINGEN : Vera

31-10 GENT : Balzaal (De Vooruit)

18-11 AMSTERDAM : Tolhuistuin

17-02 MOL : Cultuurcentrum

Jonathan Wilson : Eat the Worm

 

De muzikale kameleon Jonathan Wilson was ik na zijn uitstekende albums Gentle Spirit en Fanfare volledig uit het oog verloren. Na beluistering van zijn nieuwe album Eat the Worm blijkt duidelijk dat zijn muziek nog steeds niet in een hokje te plaatsen is. Het zweeft tussen popmuziek, rock, folk, country, psychedelica, jazz (Charlie Parker) tot aan wat Latijnse invloeden (Wim Hof). Bij Wilson is nooit “less is more”. Vaak rijkelijk georkestreerd en gelaagd. Ook van bombast is Wilson  niet vies, zoals blijkt uit de reeds vrijgegeven single The Village Is Dead. Ook klinken nog steeds af en toe oude invloeden door zoals van Pink Floyd (bijvoorbeeld in Bonamossa).

Het album opent nog redelijk conventioneel, met het fraai opgebouwde, voortmeanderende Marzipan. Voor de meeste overige songs moest ik meer moeite doen om ze te doorgronden. Wim Hof is trouwens een verwijzing naar “The Iceman”. Hof ontwikkelde een methode waardoor je je eigen zenuwstelsel en immuun stelsel kunt beïnvloeden, en waardoor mensen beter bestand tegen koude zouden kunnen zijn, de Wim Hof Methode.

De plaat heeft Wilson zelf geproduceerd in z'n eigen Fivestar Studios en heeft ook de meeste instrumenten voor z'n rekening genomen. Daarnaast is een belangrijke rol weggelegd voor Drew Ericksson die ook een tiental instrumenten ingespeeld heeft en bovendien samen met Wilson verantwoordelijk was voor de blazers- en strijkersarrangementen. Jake Blanton (The Killers) verzorgde de bas en de blazerssectie bestaat uit gerenommeerde muzikanten zoals C.J. Camerieri (Bon Iver, CARM), Rita Andrade (Kanye West), Wynton Grant (Miley Cyrus, Hans Zimmer) en Paul Cartwright (Lana Del Rey, Mary J. Blige).

Zoals altijd vraagt de muziek van Wilson door zijn gevarieerdheid en gelaagdheid de geconcentreerde aandacht van de luisteraar. Wie dat over heeft voor Eat the Worm, is een fraai album rijker.

Theo Volk

Releasedatum : 8 september 2023 BMG

Website : https://www.songsofjonathanwilson.com/

Pale Puma : Haunted by Dreams That Were Never My Own

 

Bekendheid kreeg Pale Puma-frontman Django Duijns reeds als gitarist en songwriter van de band Moon Tapes. Voor het debuutalbum Haunted by Dreams That Were Never My Own liet Django zich inspireren door de shoegaze van bands als DIIV, Beach Fossils en Alvvays. De belangrijkste inspiratiebron was echter de tentoonstelling “You Know I Am Not There” van de van oorsprong uit Prinsenbeek afkomstige kunstenares Danielle Lemaire in het Stedelijk Museum Breda. Een tentoonstelling over het levensverhaal van de betreurde singer-songwriter Nick Drake. De titel van de tentoonstelling is een verwijzing naar het nummer Know van Drake’s laatste album Pink Moon.

Na het zien van die tentoonstelling zette het Django aan het schrijven: “Ik was supergeëmotioneerd door hoe mooi zijn leven visueel werd uitgebeeld, met zijn muziek als ondersteuning. Heel verdrietig, maar het gaf me juist ook kracht en inspiratie om dat gevoel om te zetten in muziek. Ik koppel het aan de depressie die ik zelf heb gehad, en mijn autisme. Dat zijn thema’s waar ik veel over schrijf.”.

Net als Django leed Nick Drake aan depressies, helaas werden die hem op zesentwintigjarige leeftijd door een overdosis antidepressiva fataal. Op die leeftijd begon Django juist mentaal weer op te krabbelen. Django zingt erover in opener Lost in Pink Moon, verwijzend naar Drake’s laatste, bijzonder sombere album. Robin Kester zingt op het nummer mee. In de video van Cigarette Still Burns is een slaapkamer te zien, waarin een rond venster zit, net als de slaapkamer van Drake in zijn ouderlijk huis. Toeval? Lijkt me niet.

Django beschouwt het album niet als een sombere plaat : “Het is geen low energy of depressieve plaat, maar een verzameling van up-tempo shoegazeliedjes met open teksten. Het album heeft een heel hoopvolle boodschap.”.

De muziek is door het gitaarwerk vaak dromerig, hetgeen ook de bedoeling van Django is, hij wil de luisteraar laten wegdromen en hoopt dat die ook steun in zijn teksten kan vinden. Muziek die waarschijnlijk bij liefhebbers van de alternatieve gitaarmuziek uit de jaren tachtig en negentig zal gaan bevallen. Het aanstekelijke Down by the River, kwam in demoversie terecht op het album. Marien Dorleijn van Moss was de uitstekende producer van dienst. De hoes is een werk van de bekende kunstenaar Klaas Gubbels.

Het veelal dromerige Haunted by Dreams That Were Never My Own had bij mij even tijd nodig om onder de huid te kruipen, waarschijnlijk doordat ik niet zo vaak naar dit soort gitaarmuziek luister. De komende twee maanden zal Pale Puma te zien zijn via De Popronde, voor de data zie hier.

Theo Volk

Releasedatum : 8 september 2023 Excelsior

Website : https://www.palepumaband.com/

Ninebarrow : The Color of Night

 

Jon Whitley en Jay LaBouchardiere vormen samen al zo’n decennium het folkduo Ninebarrow uit Dorset, een graafschap in het zuidwesten van Engeland. Tot nu toe gaf het tweetal een EP en vier albums uit. Het laatste album uit 2021, A Pocket Full of Acorns, won de Folk Album of the Year award.

Hun nieuwste release The Color of Night is een combinatie van eigen nummers en covers. Middelpunt vormt in hun muziek altijd hun geweldige samenzang, door Mark Radcliffe van BBC Radio 2 al eens omschreven als “like two halves of one voice”.

Er is op veel gebieden een wereld van verschil tussen beide zangers, maar allebei blijken grote bewonderaars te zijn van de Schotse zanger Dick Gaughan. De afgelopen tien jaar hebben ze moed verzameld om hun eigen versie op te nemen van het 200 jaar oude nummer The Snows They Melt the Soonest, dat op Gaughans album Handful of Earth uit 1981 staat. Among the Boughs is het op muziek gezette gedicht The Blackbird van dialect dichter William Barnes uit Dorset.

Ride On is een song van Jimmy McCarthy, maar werd vooral bekend in de versie van Christy Moore. Terug te vinden op diens voortreffelijke, gelijknamige album uit 1984. Afsluiter op het album vormt een fraaie cover van Nick Drake’s River Man. De overige zijn vijf eigen songs naast het ook zelf geschreven korte instrumentale Kitty’s Song, waarop een ingetogen piano centraal staat.

Voor een van die eigen songs, Names in the Sky, vond men inspiratie door een Radio 4 programma over een kinderhospice. Walk With Me is een ode aan samenzijn, maar ook wandelen in de natuur. De natuur vormt dan ook vaak een thema in hun liedjes. En net als Tim Knol organiseert het duo regelmatig wandeltochten en verscheen onlangs ook hun tweede wandelboek.

Jon speelt ukulele en piano en Jay speelt trekorgel. Verder kregen ze hulp voor hun zorgvuldig opgebouwde songs van Lee Mackenzie (cello), John Parker (contrabas) en Evan Carson (percussie). The Color of Night kan zonder meer gerekend worden tot de meest fraaie folkreleases van dit jaar. Het album werd me, zoals wel vaker, getipt door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk, waarvoor dank!   

Theo Volk

Releasedatum : 1 september 2023 Independent

Website : https://www.ninebarrow.shop/

Ricky Koole : Altijd Iemand

 

Eerlijk gezegd ken ik Ricky voornamelijk van haar acteerwerk. Van haar vorige zes albums ken ik alleen To the Heartland, een coveralbum. Altijd Iemand is, na Wind Om het Huis uit 2011, haar tweede Nederlandstalige album. Volgens Ricky haar meest persoonlijke tot nu toe. Ze schreef alle liedjes zelf, op twee nummers schreef Paul de Munnik mee aan de muziek.

Tien maanden geleden zag ik Ricky bij “Tijd voor Max” samen met de Rotterdamse band Ocobar en toetsenist Roel Spanjers Mijn Moeder het Water uitvoeren. Een lied met een fraaie tekst, een loflied op de kringloop van het water. Maar daarnaast een fijne herinnering aan het opgroeien in een waterrijke omgeving. Haar ouders hadden in haar jeugd het pannenkoekhuis “De Koolekit” in Schipluiden.

 Zelf ziet Ricky het lied meer als troostrijk : “In dit nummer stel ik me voor dat iemand die je mist, iemand die is overleden, opgaat in het water, dat van de bergen naar de rivieren en sloten stroomt en uiteindelijk naar de zee. Daar verdampt het en valt als regen in je gezicht, of als sneeuw op de bergen. Die cyclus, die steeds maar door gaat, die maakt dat iemand steeds dicht bij je is, dat vind ik troostrijk. En niet alleen ik gelukkig. De eerste single van het album is inmiddels al op meerdere begrafenissen gedraaid. Dat is toch heel erg mooi, als andere mensen troost vinden in zo’n liedje?”.

De liedjes op Altijd Iemand zijn ijzersterk, liedjes met een kop en een staart en uitstekende melodieën. De mannen van Ocobar en Roel Spanjers met zijn zoals altijd duidelijk herkenbare toetsenspel tillen de liedjes naar een nog hoger niveau. Zij zijn de Haarlemmerolie, ze geven de liedjes precies mee wat ze nodig hebben. Oliver Pesch, Bo Knippels (Penny Roox) en Maxime Bronmans zingen de koortjes en Romain Bly, Louk Boudesteijn en Loek van den Berg zijn de blazers. Het meest aanstekelijke, radiovriendelijke liedje is Volhouden, een duet met Dave von Raven van de Kik. In de muziek van Ricky zijn rootsinvloeden nooit ver weg. Deze keer klinken er onder andere country, soul en folkinvloeden door.

De titel Altijd Iemand is ook de titel van één van haar meest dierbare liedjes van het album, geschreven voor haar zoon Otis. Het behoort ook tot mijn favorieten, naast Rosie, B-film en het zeer sobere, ingetogen Kus Me Niet. De cover van de plaat is een schilderij van Koole zelf. Geen idee hoe Altijd Iemand zich verhoud tot haar vorige albums, maar op mij maakt het veel indruk. Voor de optredens van haar nieuwe theatershow “Onwijs Gers” zie hier.   

Theo Volk

Releasedatum : 15 september 2023 Coolhouse Records

Website : https://rickykoole.nl/wordpress/

Marlene Bakker : Oaventuren

 

Oorspronkelijk zong Marlene in het Engels. Gelukkig kreeg ze tijdens haar opleiding aan de Rockacademie in Tilburg last van heimwee naar Groningen en begon daardoor regelmatig naar de muziek van Ede Staal te luisteren. Hierdoor besloot ze uiteindelijk in het Gronings te gaan zingen.

Vijfenhalf jaar terug debuteerde Marlene in het Gronings met RAIF, een prachtplaat vol indiepop. Een belangrijke rol op het album was weggelegd voor Bernard Gepken, met wie Marlene samen zeven van de elf liedjes schreef. Een aantal van de liedjes werden voorzien van fraai strijkersarrangementen door Reyer Zwart. Op het debuut was naast eigen werk ook een cover te vinden van Tina Dico’s You Know Better.

Op het nieuwe album Oaventuren staat een dozijn songs, die Marlene met Bernard schreef. Voor het schrijven van Verlaizers kreeg het tweetal hulp van Reyer Zwart. Het album werd grotendeels opgenomen in SSE Noord en de Exalto Studio in Haarlem, waar ook de laatste albums van Daniël Lohues werden opgenomen.

De keuze voor de titel Oaventuren is volgens Marlene :” Het leven is een avontuur. Zodra je je dat beseft kan je volgens mij veel meer aan, en wat lichter in het leven staan. Het leven is iets prachtigs, elke fase is weer nieuw. Je geluk en verdriet vormen je, iedereen gaat door emoties en levensfases, je lijden is niet uniek. Oaventuren gaat over het loslaten van onnodige ballast, schaduwwerk doen, accepteren wat er is gebeurd, accepteren wat je wel en niet kan veranderen en accepteren wie je bent. Dat geeft lucht, en de ruimte voor het ontplooien van het avontuur. Het ontwikkelen van jezelf = oaventuren.”.

Sleutelsong is volgens Marlene het ingetogen, reeds vrijgegeven Zolaank. De meest positieve song. Het gaat over helemaal opgaan in de liefde, maar begrijpt dat die vergankelijk is en daardoor nog intenser wil beleven. Wat Is Der Loos? gaat over Marlene’s verontwaardiging richting macht en domheid. Met name de social media, waar mensen elkaar regelmatig in de haren vliegen, zijn haar een doorn in het oog. In onze verharde samenleving is de polarisatie een levensgroot probleem.

Het meest dierbare liedje is voor Marlene Sloaplaidje.  Ze zingt daar over datgene dat niet tastbaar is maar je sterk kan voelen, een connectie met iets groters, de verbondenheid met de natuur en je plaats daarin.

Zelf reken ik Roemte, Neudeg en Witte Wieven tot mijn favoriete liedjes. Laatstgenoemde is volgens Marlene de vreemde in de bijt van het album : “Voor mij is het een hele mooie manier om aandacht te vragen voor de prachtige Groningse en Nedersaksische volksverhalen. Je hoeft geen kind te zijn om te kunnen genieten van/weg te dromen bij deze prachtige mythische volksverhalen.”.

Muzikaal gezien vind ik album nog beter dan de voorganger. Kan ook niet anders met de geweldige muzikanten waardoor Marlene wordt omringd, naast Bernard en Reyer, werkten ook Nicky Hustinx, Arjen de Bock, Ferry Lagendijk, Jan Kooper en Allard Robert mee. Oaventuren werd op voortreffelijk wijze geproduceerd door Bernard. Voor optredens van Marlene de komende tijd, zie hier. Oaventuren kruipt trouwens nog dieper bij mij onder de huid dan de voorganger. Het zal andermaal hoog gaan eindigen in mijn eindejaarslijst, dat is een zekerheidje.

Theo Volk

Releasedatum : 8 september 2023 Raif Records

Website : https://www.marlenebakker.nl/

Pale Blue Eyes : This House

 

"Toen mijn moeder stierf, vijf jaar na mijn vader, hing er een lading in de lucht die iedereen in de kamer met elkaar verbond. De tijd stopte. Ik had het gevoel dat ik even een alternatieve dimensie tussen leven en dood binnenging. Dagen en weken later zou ik mijn familie in elke hoek van het huis zien. Toen voelde het geleidelijk aan als tijd voor een nieuwe start, weggaan van het huis en mijn geweldige ouders.”, aldus Matt Board van het trio Pale Blue Eyes, vernoemd naar een song van Lou Reed.

Het huis waaraan Matt vele goede herinneringen bewaart staat afgebeeld op de hoes van This House. Hun debuutalbum Souvenirs stond in het teken van de dood van Matt’s vader. Het nieuwe album werd afgewerkt vlak na de dood van zijn moeder, na een lang ziekbed. Het werd opgenomen in hun zelfgebouwde Penquit Mill thuisstudio, gelegen op een droomlocatie. Naast Matt bestaat het trio uit zijn vrouw Lucy (drums/synthesizer/productie) en bassist Aubrey Simpson.

Op beide albums zijn omgaan met verdriet belangrijke thema’s. Het nieuwe album gaat ook over de draad weer oppakken en het koesteren van familie en vrienden, die je nog wel hebt. In hun muziek klinkt regelmatig Lucy’s fascinatie voor elektronische muziek door. Toen ze afstudeerde ging haar proefschrift dan ook over “An Investigation into Sheffield's Alternative Music Scene Between 1973 and 1978, with Particular Reference to Cabaret Voltaire.”. Het eindresultaat is een positief album, vol stuwende ritmes. "Verandering is onvermijdelijk. Je moet het allemaal omarmen, het goede en het slechte, en het vreselijk lelijke.", aldus Matt.

Theo Volk

Releasedatum : 1 september 2023 Full Time Hobby/De Konkurrent

Website : https://paleblueeyesmusic.bandcamp.com/album/this-house