Ruim een decennium bestaat de rockband uit Brooklyn, New
York, in een vaak wisselende samenstelling. Nooit kon de luisteraar op voorhand
voorspellen, wat het bij een nieuwe release te wachten stond. De groep vaart
namelijk altijd haar eigen, onvoorspelbare koers. Hun achtste album Mercy is echter al het derde album in
dezelfde bezetting. Het betekende dat de groep wat meer de verdieping van hun
geluid kon gaan zoeken. Het album werd live en analoog opgenomen in de Serious
Business Studios door Travis Harrison met minimale overdubs. Hierdoor weten de
songs nog meer te beklijven, vooral in het meer dan tien minuten durende, wat
psychedelische prijsnummer Wading in
Dirty Water. Hierin wedijveren toetsen en gitaren om de hoofdrol, waarbij
dit gevecht wat mij betreft onbeslist eindigt. Na de climax wordt de song
voortreffelijk afgebouwd naar het rustige einde. Deze uitbarsting wordt gevolgd
door de uiterst spaarzame pianoballade Fallin’
Thru. Misschien wel het meest passioneel is Children All Over the World met spetterend gitaarspel. De
synthesizers vertonen hier trouwens duidelijke invloeden van de stadionrock uit
de jaren tachtig. Tot de hoogtepunten reken ik ook het aanstekelijke Call the Dr., overgoten met een
countrysausje. Ook in opener Cool Water
zijn countryinvloeden te horen. Op Mercy zoekt
The Men met succes de verdieping, bovendien was het een uitstekende keuze om de
songs live in de studio op te nemen.
Theo Volk
Releasedatum: 14 februari 2020 Sacred Bones/De Konkurrent
Sinds 2011 bouwde het Bostonse trio The Ballroom Thieves gestaag
een grote populariteit op. Intussen beschikken ze ook over een geduchte
livereputatie en waren ze al te zien op grote festivals als Moon River,
Mountain Jam en Newport Folk. Op hun nieuwe album staan de persoonlijke en
politieke passies van de band centraal. Zangeres Calin Peters hierover : "Ik
begrijp dat velen van ons het zat zijn om te praten over wat wij politiek noemen,
en sommigen vinden niet dat songwriters over de toestand van de wereld zouden
moeten schrijven. Maar, het is ook persoonlijk, omdat mijn hele leven negatief
is beïnvloed door de manier waarop dingen worden geleid. De meeste mensen die
ooit de leiding hebben gehad, vertegenwoordigen het kleinste stukje van de
Amerikaanse taart: de rijke, heteroseksuele, blanke man. Als een persoon een of
meer van deze titels mist, worden ze behandeld als minderwaardig. Na al deze
verwerpelijke Amerikaanse geschiedenis, kunnen we het erover eens zijn dat deze
plek niet voor de rest van ons is gebouwd en dat de rest van ons meer dan 99%
van de mensen uitmaakt. We stonden klaar en wachtten op verandering, we
vertrouwden erop dat ons leiderschap ons belang het beste in gedachten had, dat
ze het niet alleen voor zichzelf hadden opgezet, maar we vergisten ons.".
Muzikaal bevat hun derde album Unlovely,
zoals we van hen gewend zijn, zowel krachtige als harmonieuze songs, gegoten in
een gevarieerde mix van folk, rock en soul. Waarin trouwens regelmatig de
nodige nostalgie doorklinkt, met name in de koortjes. Het album werd samen met
producer Jerry Streeter (The Lumineers, Vance Joy e.v.a.) en grotendeels
opgenomen in de HearStudios in Camden, Maine, in de Verenigde Staten. Overigens
herinnert me de stem van Peters af en toe aan Terry Roche en Melanie Horsnell.
Sterker nog, een liedje als Pendulum zou
naadloos passen in het repertoire van Horsnell. Het nieuwe album Unlovely zal ongetwijfeld hun
populariteit nog verder vergroten, want het biedt een perfecte mix van folk, rock
en soul.
Mij was het duo Seafret, bestaande uit Jack Sedman en Harry
Draper, volkomen onbekend. Maar getuige de meer dan 127.000 likes op Facebook
mag het Londense folkpop duo op een grote populariteit rekenen. Ik schat in dat die voornamelijk uit
vrouwelijke fans zal bestaan. Krullenkop en zanger Jack Sedman leerde in 2011 gitarist
Harry Draper kennen tijdens een open podium waar ze allebei optraden. Allebei
waren ze nogal onder de indruk van elkaars prestatie en besloten een duo te vormen.
Het duo afkomstig uit Bridlington vernoemde zich naar het fretboard van een
gitaar, maar hun groepsnaam verwijst tevens naar de rollende mist die van de
Noordzee afkomt in de zomer. De heren hebben duidelijk iets met zeeën en
oceanen, want ze scoorden al eens een hit met het nummer Oceans, die toen gelanceerd werd met een video waarin Game Of
Thrones-ster Maisie Williams de hoofdrol speelde. Naast een viertal ep’s bracht
het duo in 2016 hun debuutalbum Tell Me
It’s Real uit. Dit album stond vooral in het teken van hun verhuizing naar
Londen en het tekenen voor het grote label Columbia en het deel uitmaken van de
muziekindustrie. Op afsluiter To the Sea
is trouwens de jonge, getalenteerde Rosie Carney te horen, die vorig jaar haar
schitterende debuutalbum Bare
uitbracht. Ook op hun tweede album Most
of Us Are Strangers brengt het duo melodieuze en meeslepende folk pop
gedragen door de met name ijzersterke vocalen van Draper. Helaas is de
begeleidingvoor mij persoonlijk hier en
daar iets te mainstream en te doorsnee om mij volledig te kunnen beklijven. De
heren mogen echter niet klagen over voldoende belangstelling, want de
voorstelling van 18 februari is reeds uitverkocht, voor belangstellenden komen
ze gelukkig in maart alweer terug.
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Eva van Manen na
voltooiing van de theaterschool actrice zou worden. Ze stond wel op de planken
maar bleek te zelfkritisch te zijn, waardoor ze het plezier in het acteren
begon te verliezen. Ze maakte deel uit van de theatergroep De Hollanders,
waarvoor ze de muziek schreef. Ze verliet die groep nadat ze met Spinvis had
samengewerkt. Spinvis hoorde een aantal van haar composities, die hij goed vond
en zei haar dat ze daar iets mee moest doen. Toen besefte ze dat componeren en
zingen datgene was wat ze het liefste wilde doen en stopte met toneelspelen.
Geen van die composities zijn op haar debuutalbum Politiek & Liefde terechtgekomen, omdat de invloed op die
liedjes van Spinvis nogal groot was. Het had trouwens nogal wat voeten in aarde
voordat het album uit zou komen. Reeds in 2015 startte Eva een succesvolle
crowdfunding via Voor de kunst. Daarnaast werd ze financieel ondersteund door
het Sena Muziek Productiefonds. Ze besloot het album op te nemen met
uitstekende musici, waaronder bassist Xander Vrienten, het Dudok Strijkkwartet
en rapper Gideon Everduim, die meeschreef aan het titelnummer en tevens coproducer
is. Helaas bleek na voltooiing dat er geen geld was om het album goed te kunnen
promoten, vandaar dat het album op de plank kwam te liggen. Het album is een
gevarieerde mix geworden van hiphop, R&B, elektronische muziek, pop en jazz.
Eva stelt dat zelfs in de allerkleinste dingen die wij als mensen meemaken politiek
een rol speelt. “Hoe we ons gedragen, hoe we ons verhouden tot elkaar, zelfs
hoe we zijn in de liefde. Daarover gaat Politiek
en Liefde.”. Het album is verdeeld in twee delen. Het eerste deel behandelt
vooral problemen, het tweede deel is hoopvoller gestemd. Naast de invloed van
coproducer Everduim is nog steeds de invloed van Spinvis hoorbaar, vooral in de
zang. Gelukkig draait de promotiemachine nu wel op volle toeren en is ze de
komende maanden in den lande live te zien om haar uitstekende debuutalbum voor
te stellen. Voor de data van die liveoptredens, zie hier.
Theo Volk
Officiële releasedatum: 14 februari 2020 Concerto Records
Sinds 2014 werkt de Zwitsers/Nederlandse componiste Ella van
der Woude gestaag aan haar carrière. Ze maakte onder andere deel uit van House
en Amber Arcades, in de laatste speelde ze synthesizer en keyboards. Solo
bracht ze in 2016 onder de naam ELLA de gelijknamige dream pop/triphop EP uit in
samenwerking met Stew Jackson (Massive Attack, Phantom Limb). Haar
hoofdbezigheid is echter het componeren van filmscores, intussen al een dozijn.
Vooral de laatste twee brachten haar vorig jaar de nodige bekendheid doordat zowel Halina Reijn's “Instinct” en Ena
Sendijarevic's “Take Me Somewhere Nice” internationaal in de prijzen vielen. Toch
vond ze gelukkig tijd om haar eerste piano album getiteld Solo Piano uit te brengen. Ze ziet het zelf als een romantisch
afscheid van een klein appartement in het Regenboogs-Liefdehofje. Vandaar dat
het daarom verschijnt op Valentijnsdag. Dat appartement van slechts 15m2 was de
plek waar haar creatieve leven begon en in de loop der jaren haar heel dierbaar
is geworden. Het album werd in slechts een week, vooral ’s nachts, opgenomen.
De muziek is regelmatig verstild, maar af en toe door de herhaling
hypnotiserend, zoals in Fear of Sleep.
Ook is ze er volledig in geslaagd haar gemoedstoestand in prachtige composities
vast te leggen. De toon blijft over het algemeen licht, soms heeft de muziek
voor mij ook het mysterieuze wat de pianomuziek van Erik Satie zo kenmerkt.
Zelf categoriseert ze de composities onder alternatief, pop en indie, maar er
zijn toch zeker ook invloeden uit de Neoklassieke muziek te horen. Solo Piano wist mij vanaf de eerste
beluistering volledig te beklijven. De albumpresentatie belooft een bijzondere
avond te worden. Het optreden in de intieme en sfeervolle Roode Bioscoop wordt
voorafgegaan door een relaxte muziekwandeling van ongeveer een half uur door de
Jordaan, die om 20.30 uur begint. Gelieve je beste koptelefoon mee te nemen.
Voor meer informatie kun je met Ella zelf contact opnemen : ella.vanderwoude@gmail.com . Ook
eventueel voor optredens. Solo Piano
is een prachtige ode en afsluiting van een creatieve periode in een piepklein
appartement in hartje Amsterdam, zeer warm aanbevolen.
Theo Volk
Releasedatum: 14 februari 2020 Snowstar Records
Website: http://ellavanderwoude.com/
Ella van der Woude live:
13-02 AMSTERDAM: Roode Bioscoop (voorafgegaan door een half
uur durende muziekwandeling door de Jordaan
Een graag geziene gast op de Nederlandse podia is al zo’n
twee decennia de Canadese zangeres Lynne Hanson. Aanleiding voor een toer vormt
meestal de release van een nieuw album, die nooit tegenvallen, wat ook geldt
voor haar nieuwste release Just Words.
Voor een onafhankelijk artiest als Lynne is het niet gemakkelijk om de
financiering van een album rond te krijgen, gelukkig kon ze via crowd funding
een succesvol beroep doen op haar fans. Zij zullen mij niet teleurgesteld
worden door het eindresultaat. Zelf omschrijft ze haar muziek als “Porch music
with a little red dirt.”. Zoals altijd zijn haar albums gevarieerd en horen we
songs met voornamelijk country, folk en bluesinvloeden. Het aantrekkelijkst
vind ik haar als ze daadwerkelijk wat “little red dirt” in haar muziek stopt,
zoals het spannende gitaarspel van Kevin
Breit in het titelnummer, wat ze schreef samen met Tara Holloway. Ook geweldig is het
vooral ritmisch interessante Higher
Ground, met wederom fraai gitaarspel. Een aantal liedjes gaan over hartzeer
zoals Clean Slate en het ingetogen, sombere Long Way Home:
“I got sad songs on my mind
the broke down heartbreak kind
tonight I'm drunk I'ma little bit stoned
I heard you're doing fine
for me it's gonna take a little more time”
Maar gelukkig is het niet allemaal treurnis, getuige het
nostalgische Such a Random Thing:
“feels like a lifetime ago
that I walked away from you
sometimes I wonder when you look up
do you see the same moon that I do”
Door de onderhuidse spanning behoort Lollipops and Roses tot mijn grote favorieten, kers op taart is
hier het fenomenale gitaarspel van Kevin Breit. De fraaiste song bewaart Lynne voor
het laatste, Would You Still, dat ik
interpreteer als een wat sinister liefdesliedje.
“would you love me
if I broke your heart
would you still love me
if I broke your heart
I shoulda asked you
right from the start
if you'd still love me
when I broke your heart”
Ze kon onder andere een beroep doen op doorgewinterde muzikanten
als Justin Rutledge en Catherine MacLellan. Just
Words zou de komende tijd zo maar eens kunnen gaan uitgroeien tot mijn
favoriete Hanson album. De eerste drie weken van maart zal Lynne in triovorm
toeren door Nederland en Duitsland, volgens mij absoluut een aanrader om te
gaan kijken.
In 2012 bracht de Nijmeegse singer-songwriter Saranne
Schümers haar nagenoeg Engelstalige debuutalbum Feather & Fools uit. Willem Jongeneelen omschreef het album
toen als een herfstplaat, waarop Saranne naast verstild en verontwaardigd ook bijzonder
krachtig, duister of licht aangebrand klonk. Verder roemde hij de bijzonder
dynamische productie van BJ Baartmans. Het album sloot af met het
Nederlandstalige Ga Dan. Het blijkt
dan dat ze haar ei beter kwijt kan in het Nederlands. Sedertdien heeft ze in
alle rust aan Dagen Dat het Anders Gaat
gewerkt. Naast dat ze zich in het Nederlands gemakkelijker en beter kan
uitdrukken, kan ze er als lerares Nederlands haar liefde voor de Nederlandse
taal en literatuur in kwijt.
Het album opent met twee nummers, die geïnspireerd
zijn op literatuur. Opener Voor Wie Ik
Liefheb is ontleend aan de laatste regel van het beroemde gedicht “Mijn
moeder is mijn naam vergeten” van Neeltje Maria Min. Saranne ziet het gedicht
als een schreeuw om erkenning, een smeekbede om gezien te worden en vooral te
mogen zijn wie je bent. Ze drijft hier overigens enigszins de spot met haar
zelfmedelijden door er een zigeunersausje over te gieten in de vorm van het
herkenbare en meeslepende vioolspel van Alex Akela. Alex ken ik vooral van
zijn prachtige bijdrages aan de albums van Björn van der Doelen en Closervan Tom Neven.
Aan de Waal is gebaseerd
op de tijdloze novelle “De Uitvreter” van Nescio. Het handelt over de
wonderlijke Amsterdammer Japi, die leeft op de zak van anderen en na de dood
van zijn onbereikbare liefde Jeanne uiteindelijk in Nijmegen zal belanden en
waarbij de Waalburg dan een tragische rol zal gaan spelen. Saranne over Aan de Waal : “Het verhaal eindigt in
Nijmegen bij de Waal die altijd maar naar het Westen zal stromen, hoe druk wij
mensen ons ook maken en hoezeer wij ook tobben over ons leven. Hopelijk
verleidt het nummer velen om ook het prachtige verhaal van Nescio te lezen of
herlezen. Het is een pareltje van onze literatuur. Ik laat het verhaal, de
woorden en de tokkel bewust voortkabbelen, zoals die Waal, de worsteling van
Japi en vooral de tijdloosheid van dit nog altijd prachtige verhaal.”.
Naast
inspiratie uit de literatuur vindt Saranne inspiratie van nabij, zowel over
vreugdevolle als droevige zaken. In Wij zingt
Saranne een fraai duet met levenspartner Sjoerd, met wie ze ook af en toe met
bevriende musici zingt in de coverband 45 STEREO, waarmee men klassiekers van onder
andere Johnny Cash, The Beatles en Canned Heat vertolkt. Ze schreef Wij na de geboorte van haar dochter en
wat de gevolgen ervan waren, maar vooral over hoe de geboorte haar relatie
verrijkte en de onvoorstelbaar grote liefde die ze nu voor haar kinderen voelt.
Zowel Kom Hier als het titelnummer Dagen Dat het Anders Gaat schreef ze voor
haar zoon en dochter. Ze ziet veel van zichzelf terug in hen, bovendien schreef
ze de liedjes met de intentie te laten weten er altijd voor hen te willen zijn,
onvoorwaardelijke liefde dus, zoals alleen een ouder dat kan voelen. Naast
liedjes over kinderen, ook een liedje over het kind in jezelf, Berceuse van de Wind.
Maar naast de lach
ook een traan in Hartenkoning, geschreven
naar aanleiding van het overlijden van twee dierbare personen. Mooie afsluiter
vormt Onder de Toare, geschreven en
gezongen in het Tienders. De eerste achttien jaar van haar leven woonde Saranne
in Tienray, gelegen in Noord-Limburg. Haar huis had uitzicht op de kerk en daar hoorde ze met grote regelmaat het carillon spelen. Het gaat over mooie herinneringen, maar ook over
geborgenheid en je ergens thuis voelen.Overigens heeft ze haar moeder en een vriendin
van vroeger gevraagd het nummer te controleren op spelling.
Vooral Onder de Toare raakte bij mij een
gevoelige snaar, omdat ik veel mooie jeugdherinneringen koester aan
Noord-Limburg, omdat ik er menig geslaagde vakantie doorbracht. Saranne is een verhalenverteller pur sang, die
zingt over universele onderwerpen, waar iedereen mee te maken krijgt. Bovendien
weet ze met haar zuivere stem en voordracht de luisteraar aan zich te binden en
vaak diep te raken.
Muzikaal bedient Saranne zich vooral van de muziekstijlen
americana en folk, afgewisseld door invloeden uit blues, bluegrass en gipsyfolk.
Een belangrijke rol is wederom weggelegd voor multi-instrumentalist en producer
BJ Baartmans, die de composities zonder uitzondering prachtig arrangeerde. Saranne
maakte trouwens het artwork zelf.
Saillant
zijn overigens de overeenkomsten met het vorig jaar verschenen album Liever
Vieze Voeten van Iris Penning. Allebei Nederlandstalig, geproduceerd
door een uitstekende Brabantse producer en uitgegeven op een label van platenzaak.
Maar belangrijker, allebei bloedmooi. Nederland
is weer een woordkunstenaar en verhalenverteller rijker.
Reeds op zijn twintigste bracht Ásgeir Trausti Einarsson zijn
debuutalbum Dýrð í Dauðaþögn uit.
Gezongen in zijn moedertaal werd het een doorslaand succes in IJsland. Om de
rest van de wereld te kunnen veroveren werden de teksten van het album door fan
en in IJsland residerende John Grant naar het Engels vertaald. Een jaar later
verscheen het onder de naam In the
Silence en met de kernachtige artiestennaam Ásgeir. Ondanks zijn
eigenzinnigheid wist het album ook buiten IJsland vele harten te veroveren, ook
in de lage landen. Bury the Moon is
intussen zijn derde album. Nadat zijn relatie op de klippen liep besloot hij
zijn toevlucht te nemen in een afgelegen hutje. Slechts met behulp van een
gitaar en keyboard en wat eenvoudige opname apparatuur schreef hij in een constante
roes aan nieuw materiaal. Slechts sporadisch onderbroken door vrienden die hem
mentaal kwamen steunen en tevens levensmiddelen brachten. Vaste factor aan het schrijven
van de teksten van zijn liedjes is de inbreng van zijn vader, de bekende
IJslandse dichter Einar Georg Einarsson. Dit keer schreven ook nog anderen mee
aan de teksten. Uiteraard werden de teksten weer naar het Engels vertaald door
John Grant. De fraaie orkestraties en blaaspartijen zijn nergens opdringerig en
hadden bij mij wel wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Zijn handelsmerk
blijft uiteraard zijn falsetzang met groot bereik. Naast de perikelen over zijn
verbroken relatie blikt hij terug op zijn jeugd in de reeds uitgebrachte single
Youth. Voor wie hem liever in het
IJslands hoort zingen is het album Sátt
op de markt gebracht. Binnenkort komt hij het album in ons land promoten. Zijn
support act Lian Ray is absoluut ook een aanrader. Van Ray zal eindelijk op 13
maart zijn debuutalbum Rose verschijnen.
Theo Volk
Releasedatum: 7 februari 2020 One Little Indian/De Konkurrent
Het Friese plaatsje Dokkum associeer ik vooral met de
Elfstedentocht en Bonifacius. Maar er
komt ook een interessant muzikaal trio vandaan. De band bestaat uit Jaap van
der Velde (zanger/bas/gitaar/toetsen/percussie/samples), Elias Elgersma
(zanger/gitaar/toetsen/percussie) en Erik Woudwijk (drums/percussie) en werd in
2012 gevormd. In de loop der jaren is de band geëvolueerd van een wat meer
rockband naar een popband met rockinvloeden. Op hun debuutalbum Youth Hunt uit 2017 stond
vooral het pastorale leven centraal. Overigens stond er het nummer St.
Boniface op, over de hier eerder genoemde heilig verklaarde bisschop. De titel
van hun nieuwe album The Big Exercise
is vernoemd naar een passage uit de Scott Walker biografie “Deep Shade
Of Blue”. Belangrijke inspiratiebronnen voor het nieuwe album vormden Meredith
Monk’s Dolmen Music maar misschien nog wel belangrijker de
muziek van Joan La Barbara, vanwege haar gebruikte zangtechnieken. De vaak gedreven, vindingrijke samenzang was hetgeen dat mijn
meeste aandacht trok. De meeste liedjes stonden al op het liverepertoire en
hadden dus al voldoende tijd om in hun definitieve plooi te vallen. Tot de
hoogtepunten reken ik het intrigerende I Celebrate My Fantasy wat bij
mij herinneringen opriep aan Gentle Giant. Deze groep stond bekend om hun
fabelachtige samenzang en tempowisselingen. In deze fraaie
compositie is trouwens de klarinet van Kim David Bots te horen. Afsluiter Male
Bonding bevalt me door de af en toe schreeuwerige zang wat minder. Het
verbaast me overigens niet dat dit eigenzinnige trio onder contract is gekomen
bij het bekende Subpoplabel. Het album werd opgenomen in Studio Schenk
in Amsterdam. Binnenkort volgt een korte Nederlandse toer.
Theo Volk
Releasedatum: 7 februari 2020 Subpop/De Konkurrent
Als een donderslag bij heldere hemel verscheen actrice en singer-songwriter
Ayo aan het muziek firmament met de prachtige bestseller Joyful, wat in Frankrijk dubbelplatina haalde en platina in haar
toenmalige thuisland. Haar echte naam is Joy Olasunmibo Ogunmak, haar vader
komt oorspronkelijk uit Nigeria en ze heeft een Duitse zigeunermoeder. In 2007
verruilde ze Duitsland voor Greenwich Village, New York, de wijk die vooral in
de zestiger jaren bekend werd door de daar aanwezige folkscene. Tot nu toe
bracht ze vijf albums uit, waarvan Ticket
to The World haar meest experimentele was. Daarnaast ook een live-album,
opgenomen in de Parijse Olympia vanwege haar grote populariteit in Frankrijk. Voor
haar zesde album Royal was het haar
bedoeling om vooral nummers van haar succesvolle debuut te coveren. Dat plan
liet ze al gauw varen en begon al snel nieuwe songs te schrijven, waaronder de singles
Beautiful en Rest Assured. Daarnaast een aantal covers van door haar geliefde
artiesten. Zo zingt ze Né Quelque Part
van Maxime le Forestier, het enige liedje wat ze in het Frans zingt. Daarnaast Fool’s Gold van Lhasa, Throw It Away van Abbey Lincoln en het
door John Coltrane bekend geworden Afro
Blue. Normaal gesproken speelt Ayo zelf gitaar op haar albums, deze keer
blijft dit beperkt tot Fix Me Up. Het
album werd geproduceerd door Freddy Koella (gitarist van Bob Dylan en Willy DeVille),
die tevens gitaar speelt op Royal.
Daarnaast zijn Gaël Rakotondrabe (piano), Laurent Vernerey (contrabas) en Denis
Benarrosh (percussie) te horen. Zoals gewoonlijk maakt ze uitstapjes naar de
nodige genres en zingt ze op haar bekende, kernmerkende manier. Liefhebbers van
haar muziek gaan zich geen buil vallen aan Royal.
Naast op cd is het album ook digitaal verkrijgbaar in 24bit op Qobuz.
Theo Volk
Releasedatum: 31 januari 2020 Wagram Music / 3ème Bureau /
Qobuz
