Susanna & David Wallumrød : Live

 

“Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk.”, zo opende ik ooit mijn recensie over haar prachtige album Garden of Early Delights. Een album waarop zich naast door Griekse mythologie en Charles Baudelaire zich vooral liet inspireren door het werk van Jheronimus Bosch. Ze bezocht in 2016 zelfs de grote overzichtstentoonstelling “Jheronimus Bosch - Visioenen van een genie” in Den Bosch.

Haar albums verschenen in de loop der jaren  zowel op het onafhankelijke Noorse Rune label als op het Duitse ECM, maar ook in eigen beheer. Het is altijd afwachten bij Susanna wat een volgende release zal brengen. Het kan even goed een album vol covers met populaire muziek of klassiek zijn of eigen werk.

Deze keer koos ze voor een album met covers, die live werden opgenomen in 2019 en 2020 tijdens twee concerten, eentje in Oslo de ander in Asker. Ze krijgt alleen hulp van haar neef David Wallumrød, hij begeleidt haar op Fender Rhodes, clavinet, arp synthesizer, minimoog  en zingt af en toe mee. Ze groeiden allebei op in het kleine stadje Kongsberg. In hun jeugd speelden ze heel vaak samen, echter spoedig kregen ze onafhankelijk van elkaar een succesvolle carrière en verwaterde de samenwerking. In 2017 echter kregen ze een uitnodiging om samen een aantal cocktailbarconcerten te spelen en die samenwerking smaakte duidelijk naar meer.

Op Live vertolken ze een achttal covers. Het album opent met een sobere, ingetogen uitvoering van de Leonard Cohen klassieker Chelsea Hotel  #2. Zang en de Rhodes van David, meer hebben de twee hier niet nodig om het nummer volledig naar zich toe te trekken.   Joni Mitchell’s This Flight Tonight, afkomstig van haar klassieker Blue, wijkt door het gebruik van de Rhodes enigszins af van het origineel, waarop Mitchell zichzelf veel uitbundiger begeleid op gitaar.

Nog een klassieker is Wrecking Ball van Neil Young, een tedere liefdesballade, wat handelt over de zwakte van een aan drugs verslaafd liefdespaar.  Nog een ander prachtig liefdesliedje wordt vertolkt, For No One, afkomstig van The Beatlesklassieker Revolver. Een van de mooiste liedjes, die Paul McCartney ooit schreef. Algemeen wordt aangenomen dat het over actrice Jane Asher gaat. Minder voor de hand is de keuze van All My Tears van Julie Miller, de vrouw van de meer bekende producer Buddy Miller.  

Het meest interessant voor mij zijn Gin Soaked Boy, Underground en Johnsburg, Illinois. Alle drie geschreven door Tom Waits en alle drie afkomstig van zijn album Swordfishtrombones. Dit album is de start van een meer conventioneel naar een meer experimenteel repertoire van Waits. Vooral in deze drie composities voelen Susanna en David zich als een vis in het water. Ze zijn het meest avontuurlijk.

Met haar prachtige falsetto trekt Susanna de luisteraar mee in haar unieke muzikale wereld. Live is een prachtig eerbetoon aan veelal bekende liedjes, die het tweetal na aan het hart liggen. Warm aanbevolen!

Theo Volk

Releasedatum : 13 augustus 2021 Eigen beheer

Website : https://susannamagical.com/

Eric Devries : Song & Dance Man

 

Gepokt en gemazeld is de Amsterdamse Americana singer-songwriter Eric Devries. Al op zijn achttiende vormde hij in Hoorn zijn eerste band Dance Stance, die in Paradiso het voorprogramma van The Jam mocht verzorgen. Na het uiteenvallen van de band in 1997 speelde Devries als gitarist bij Bengels, de band van collega singer-songwriter en producer BJ Baartmans. Een samenwerking die tot nu toe nog steeds doorloopt. Samen maken de twee deel uit van Matthews Southern Comfort, die de afgelopen jaren de fraaie albums Like a Radio en The New Mine uitbracht.

Het zou voor de hand hebben gelegen als Eric voor BJ zou hebben gekozen als producer voor zijn vierde soloalbum Song & Dance Man. Die rol is nu in handen van de opkomende producer en, net als BJ, multi-instrumentalist Janos Koolen. Janos heeft reeds de nodige muzikale sporen liggen in de folk- en Americanawereld. Het album werd, net als eerder jaar Hummingbird van Ninalynn en daarvoor al het prachtige Undone van The Lasses, opgenomen in de studio van Koolen in Doornenburg, rustiek gelegen aan de Waal. Ook deze keer zijn de fraaie vocalen van Sophie Janna van The Lasses te horen op Song & Dance Man. En net als op Hummingbird het fraaie vioolspel van maestro Joost van Es. Contrabassist Lucas Beukers completeert het gezelschap.

Het album ademt een live gevoel uit, wat al meteen duidelijk wordt bij de aanstekelijke en opgewekte bluegrass opener Little White Lies, wat trouwens ook als single is uitgebracht. Er worden alleen overdubs gebruikt wanneer Joost meerdere vioolpartijen moest inspelen. Eric is net, als zijn grote voorbeelden Townes van Zandt en Guy Clark, een echte verhalenverteller. Vooral over mensen aan de zijlijn van de maatschappij, die al het nodige hebben meegemaakt. Thema’s als menselijk onvermogen, verbroken relaties, drank en depressie.

Veelal zijn de songs doordrenkt door bluegrass. Maar soms ook meer ingetogener en gevoeliger, meer neigend richting singer-songwriter, zoals in het fraaie As I Know How to Do. Afwijkend en nostalgisch is afsluiter en prijsnummer Sunday Eve in Amsterdam. De warme klarinet van Jonas aan het begin zet meteen de toon. Eric noemt het een “walk down memory lane”. Hierin denkt hij terug aan de tijd dat hij in de wijk de Baarsjes bij de Admiraal de Ruyterbrug woonde , daar waar vroeger de bootsman de tol betaalde in een klomp aan de hengel van de brugwachter. Vooral het samenspel tussen de strijkers en de klarinet maken van Sunday Eve in Amsterdam een van de fraaiste songs, die ik dit jaar hoorde.

Overigens verhuisde Eric heel vaak binnen en daarna buiten Amsterdam, zijn bijnaam is niet voor niets The Amsterdam Rambler. Eric schreef alle liedjes zelf, op Soften the Ground na, wat hij met vrouwlief Mo van Hal schreef. Met dank aan zijn fantastische begeleiders heeft Eric met Song & Dance Man misschien wel zijn mooiste soloalbum afgeleverd. Hij bewijst wederom tot de belangrijkste Americana muzikanten van onze tijd te horen.

Theo Volk

Releasedatum : 5 november 2021 MIG

Website : https://ericdevries.info

Eric Devries live :

03-11 BERGHEM : Café Roots

18-11 ASSENDELFT : De Watertoren

24-11 EINDHOVEN : De Rozenknop

04-01 DEN BOSCH : Blue Room Sessions, Verkadefabriek

27-01 TERHEIJDEN : Witte Kerkje

06-02 CULEMBORG : Theater aan de slag

27-03 AALST : Herberg Koning Ezel

02-05 EINDHOVEN : Meneer Frits

Danny Bryant : The Rage to Survive

 

Op de foto in het tekstboekje van zijn nieuwste album The Rage to Survive kijkt de Engelse blues rocker Danny Bryan tevreden in de camera. Toch was er de afgelopen jaren op persoonlijk vlak niet zoveel reden tot lachen. Na de dood van zijn vader Ken, die ook muzikant was, raakte hij in een neerwaartse spiraal. Hij doet hierover zijn ontroerende relaas op het persoonlijke album Revelation. Danny Bryant lijkt me een echte binnenvetter, die in zijn muziek de gewenste uitlaatklep vindt. Uiteraard verwijst de titel naar de coronapandemie. Opener en titelsong geeft dat meteen duidelijk aan, de slotregels van dit lied spreken voor zich :

“My hometown the bell tolls everyday

Just another soul life gone to waste

Search your heart look inside

And you will find the rage to survive”

Door de jaren heen is Danny’s muziek steviger en emotioneler geworden. Soms gaan de songs wat meer richting blues, een andere keer meer richting rock. Maar Danny is meer dan alleen een bluesrocker, zo houdt hij zich ook alleen gewapend met een gitaar gemakkelijk staande in Falling Tears. De inkleuring is gevarieerd. Zo is er in het instrumentale Looking Good een geweldige interactie tussen de Danny’s gitaar en blazers Lauren Young en David Maddison. Stevie Watts kleurt ook regelmatig op piano en orgel de liedjes fantastisch in. Bij de eerste maten van de prachtige afsluiter Westport dacht ik heel even dat Stuart A. Staples van Tindersticks achter de piano had plaatsgenomen. The Rage to Survive is een eerlijke en emotionele weerspiegeling van hoe Danny zich door de Coronacrisis probeert te worstelen. Enkele weken geleden gaf Danny al twee concerten in Nederland, maar gelukkig komt hij begin volgend jaar terug.        

Theo Volk

Releasedatum : 29 oktober 2021 Jazzhaus Records

Website : https://www.dannybryant.com               

Danny Bryant live :

21-01 LELYSTAD : Corneel

22-01 BRUSSEL : CC De Woluwe - Saint-Pierre

23-01 ZIERIKZEE : Brogum

19-02 DODRECHT : Bibelot

20-02 ZAANDAM : De Flux

15-04 BERGEN OP ZOOM : Poppodium Gebouw-T

16-04 HOORN : Manifesto

Mercelis : White Flemish Trash

Bij het verschijnen van voorganger Western Union beloofde Jef Mercelis dat binnen een jaar een opvolger zou verschijnen, maar dat zou uiteindelijk maar liefs zestien jaar gaan duren. Jef werkte er drie jaar hard aan, maar het eindresultaat is er dan ook naar. Het balletje voor, de van oorsprong uit Turnhout afkomstige singer-songwriter, Mercelis begon echt te rollen toen hij in 1992 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. Een gedenkwaardige finale trouwens, want ook dEUS en Nemo en The Sideburns (voorloper van Novastar) waren toen eindkandidaten.

Vier jaar later verschijnt zijn debuut The Hopes & Dreams Of a Drunk Punk. Een uitstekend album, waarop hij zingt met dezelfde pathos als Morrisey. Het slotnummer Overdose zorgt trouwens jarenlang voor de nodige verwarring. Velen denken dat het over Jef zelf gaat, maar het handelt over een vriend van hem. Het krijgt enkele lovende kritieken, maar ondanks de nodige trouwe fans, verkoopt het album helaas voor geen meter.

Vervolgens duurt het maar liefst negen jaar voordat opvolger Western Union verschijnt. Dat heeft te maken met het feit dat Mercelis erg kritisch is op wat hij uitbrengt, een beetje een controlefreak wat dat betreft. Het album kenmerkt zich door een meer volwassen geluid. Naast eigen werk bevat het Buddy Holly’s That’ll Be the Day, wat een volledig eigen signatuur krijgt.

Dat White Flemish Trash een bijzonder album ging worden bewees de mooie, ingetogen single Fortune, welke een half jaar geleden verscheen. Dat geldt tevens voor de gisteren verschenen intrigerende single Headlines, met indringende zang van Jef. Erg aanstekelijk en vrolijk is het toepasselijk getitelde Lucky. Het mooiste en meest memorabele refrein bezit Low Motion. De nodige songs bevatten een onderhuidse spanning, het beste voorbeeld daarvan is misschien wel Sparrow.

Jef speelt toetsen, Teuk Henri gitaar ((SHARKO, Rawfrücht, I H8 Camera) en de geweldige drummer is Patrick Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn). De rol van Nicolas Rombouts (oa Guido Belcanto) mag zeker niet onderschat worden. Hij bewerkte, mixte en voegde naderhand nog de nodige instrumenten toe aan de songs. Zoals we gewoon zijn van Starman Records wordt een tekstvel meegeleverd. Het artwork is van drummer Clauwaert.

Matthieu van Steenkiste van Enola.be vroeg zich in maart af of dit de comeback van het jaar zou gaan worden, voor mij in ieder geval wel. White Flemish Trash is gewoonweg een van de meest urgente én een van de meest verslavende albums van 2021. Liefhebbers van alternatieve rockgroepen als dEUS gaan hier pap van lusten.

Theo Volk

Releasedatum : 29 oktober 2021 Starman Records

Website : https://www.facebook.com/mercelismusic

Showcases:

24/10 Anciens Abbatoirs, Mons

28/10 KBK Brussels

5/11 Djingel Djangel, Antwerpen

9/12 Charlatan, Gent (NOT 11/11 Jef Mercelis)

Nesles : Arsenic

 

Op dit moment wordt het Franse chanson volop in het zonnetje gezet door de heren van Nieuwkerk en Kemps in hun programma “Chansons!”. Daarbij passeerden veel bekende en soms minder bekende artiesten uit een grijs verleden uit het Franse chanson de revue. Helaas geen hedendaagse artiesten. Maar dat kunnen de heren hopelijk goed gaan maken in de tweede serie, want er loopt ook tegenwoordig genoeg talent rond in Frankrijk, zoals bijvoorbeeld Parijzenaar Nesles. Vier jaar terug recenseerde ik zijn uitstekende album Permafrost en concludeerde toen dat Benjamin Biolay er een geduchte concurrent bij had gekregen. Op zijn nieuwe album Arsenic neemt Nesles de gedaantes van verschillende personages aan, die ons een blik gunnen op de vreemde wereld waarin we momenteel leven. Het album is nog avontuurlijker dan de voorganger, hij zoekt nog meer de grenzen van de rock en folk op, maar maakt ook weer subtiel gebruik van elektronica. Als multi-instrumentalist bespeelt hij een groot deel van de instrumenten zelf. Hij krijgt hulp van niet de minsten, zo zingt op Spleen Armelle Pioline (SuperBravo) mee. Matt Swanson van Lambchop speelt bas op Spleen, Coudron en Incendie. Verder maakt Nesles gebruik van de nodige strijkers (vooral in Cassandre spelen ze een hoofdrol)  en een kinderkoor (Cyclamen). Wederom verschijnt Arsenic op kwaliteitslabel Microcultures, die naast van een groot aantal interessante Franse artiesten in het verleden ook albums uitbracht van onder andere The Apartments en Oddfellow’s Casino. Hopelijk krijgen de heren van Nieuwkerk en Kemps dit fraaie Arsenic te horen en zal Nesles te zien zijn in de tweede serie van “Chansons!”.  

Theo Volk

Releasedatum : 5 november 2021 Microcultures

Website : https://microcultures.bandcamp.com/album/arsenic

Mr. Alec Bowman_Clarke : A Place Like Home

 

Voor zijn huwelijk met Josienne Clarke was Alec volledig onbekend bij mij. Hij blijkt veelzijdig te zijn, hij is niet alleen singer-songwriter,  maar ook fotograaf, videomaker en consultant (telecommunicatie technologie specialist). Zijn debuutalbum I Used to Be Sad & Then I Forgot, een melancholisch folkalbum met lichte invloeden van Leonard Cohen,  verscheen pas mei vorig jaar. De hoes van de nieuwe ep A Place Like Home verraadt veel door de bedachtzame en wat droevige houding waarop Alec is afgebeeld. De songs zijn geschreven aan het begin van de coronapandemie en weerspiegelen zijn mentale gesteldheid tijdens de voor ons allen onzekere tijden. De vijf songs werden in drie dagen tijd opgenomen in Drinkwater’s Polyphonic studio in Stroud. Eega Josienne Clarke produceerde en bepaalde voor een groot deel het eindresultaat. Vooral door haar subtiele sax en klarinet solo’s. Ook contrasteren haar heldere vocalen op een prettige manier met de iets meer rauwere zang van manlief. Lukas Drinkwater nam op en speelt gitaar, bas, drums en toetsen. De prettig in het gehoor liggende liedjes nestelen zich snel onder de huid van de luisteraar.  The Ghost of Mistakes had ook geschreven kunnen zijn door de excellente songsmid Cormac O Caoimh uit het Ierse Cork. Dat gevoel wordt versterkt doordat Cormac’s vrouw Aoife ook de achtergrondvocalen verzorgt in zijn liedjes. Overigens brachten Josienne en Alec op 17 september, onder de artiestennaam  2PrivateMatters,  de EP Doubts Run Out uit. Het nummer High Tide is nog redelijk conventioneel, maar op nummers als Cartography en Workhorse wordt volop geëxperimenteerd. Toen Josienne zo’n decennia geleden imponerend debuteerde met One Light Is Gone, had ik absoluut niet kunnen bedenken, dat ze zich zo veelzijdig zou gaan ontwikkelen. Met dank daarbij ook aan haar man Alec.  

Theo Volk

Releasedatum : 29 oktober 2021 Corduroy Punk Records

Website : https://corduroypunk.com/

Mary Lattimore : Collected Pieces II

 

De afgelopen jaren groeide Mary Lattimore uit Los Ageles uit tot een van de meest populaire én een van de meest interessante harpistes in de wereld. Ze werkte al samen met een keur aan interessante artiesten als Meg Baird, Thurston Moore, Sharon Van Etten, Jarvis Cocker, Kurt Vile, Steve Gunn, Ed Askew en Fursaxa. In haar composities gaat ze de uitdaging niet uit de weg, ze experimenteert volop op haar Lyon en Healy Concert Grand harp. Ze dompelt haar composities vaak onder in sfeervolle en subtiele, elektronische ambient klanktapijten. Haar vorig jaar verschenen album Silver Ladders oogstte alom lof. Het was zelfs een eindejaarsfavoriet van o.a. NPR, Pitchfork en The New Yorker. Het gaat hier om een limited-edition cassette & digitale collectie met nieuw en niet eerder uitgebracht materiaal, singles die alleen voor Bandcamp zijn uitgebracht en obscuriteiten uit de recente archieven, zoals ook het geval was op Collected Pieces I, uit 2017. Het is bepaald geen kliekjes album geworden, want alle composities staan als een huis. Het slechte nieuws is echter dat dit album alleen nog maar digitaal verkrijgbaar is, want de cassettes zijn allang uitverkocht. Het goede nieuws is dat op 14 januari het album Collected Pieces: 2015-2020 zal verschijnen. Selecties uit beide collecties (CP I & II) maken hun vinyldebuut in 2022, die gelukkig ook hier, zowel op cd als op vinyl, verkrijgbaar zal zijn in de webshop van De Konkurrent en eventueel daar al besteld kan worden.

Theo Volk

Releasedatum : 29 oktober 2021 Ghostly International

Website : http://www.marylattimore.net/

La Luz : La Luz

 

Volgens het persbericht heeft de band La Luz uit Los Angeles altijd een duidelijke visie gehad, maar ze hebben minder kaas gegeten hoe je een album aan de man dient te brengen. Misschien ben ik een zeurpiet, maar de informatie is nogal karig bij hun vierde album La Luz, alleen de titels van de composities worden vermeld. Aan gebrek aan ruimte kan het niet gelegen hebben. Er was voldoende ruimte om op zijn minst de credits te vermelden. Aan de binnenkant van het klaphoesje, waar nu “artwork” staat afgebeeld, dat de naam van hun label alle eer aan doet. Ook hadden ze informatie kwijt gekund op het extra beschermhoesje waarin de cd zit. La Luz is een damestrio bestaande uit gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl. Hun muziekstijl wordt bondig omschreven als surf noir, waaraan gelaagde vocalen worden toegevoegd. Ze worden beïnvloed door muziek uit lang vervlogen tijden. Allereerst door de surfmuziek van Dick Dale en Link Wray, maar bijvoorbeeld ook door The Ronettes (zang) en The B-52’s (orgel). Voor hun vierde album zochten veel inspiratie in de natuur. Ook verkennen ze aan de hand van geestverwant en producer Adrian Younge nieuwe wegen, wat zeker ook gelukt is. Younge komt eigenlijk uit een andere muziekhoek, hij werkt voornamelijk met hiphop-, soul- en jazzacts. Hetgeen een verfrissende manier van werken heeft opgeleverd. Het een dozijn composities bevattende La Luz werd opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

Theo Volk

Releasedatum : 22 oktober 2021Hardly Art/De Konkurrent

Website : https://luzer.online

Matt Patershuk : An Honest Effort

 

Het gezegde “don't judge a book by its cover” is absoluut van toepassing op An Honest Effort van Matt Patershuk. Het artwork is op zijn zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven. Bij het maken van zijn nieuwe album had hij het veel door zijn opa gebruikte gezegde “God loves a Trier”. Zijn opa had een eigen interpretatie hiervan. “He meant that there is worth, and value in the trying. The act of making an effort is redemptive, despite the outcome.”, aldus Patershuk. Deze Canadese singer-songwriter is een geboren verhalenverteller, die vaak vergeleken wordt met artiesten als Waylon Jennings, John Prine, Kris Kristofferson en  Guy Clark. Hij zingt met zijn prettige stem op een bijzonder relaxte manier zijn liedjes. De enige constante factor tot nu toe op zijn vier albums is coproducer Steve Dawson. Over zijn intenties voor An Honest Effort ; “You’ll find stories on this album about folks trying. In the face of unfavourable odds, with seemingly certain unfavourable outcomes, they give it a good go. Results vary, but all of them are better off for the attempt.”. Met de nodige empathie en humor vertelt Patershuk zijn verhalen, niet altijd even persoonlijk. Shane MacGowan is een humoristische beschrijving van zondags- en kerstkind Shane MacGowan, voor en na dat hij een kunstgebit krijgt. Jammer trouwens dat MacGowan niet alles uit zijn carrière gehaald heeft door overvloedig drankgebruik. Over het algemeen worden de liedjes relaxt ingekleurd door zijn begeleiders. En dat zijn niet de minsten. Naast Dawson kreeg hij hulp van Jeremy Holmes (bas en mandoline), Gary Craig (percussie), Keri Latimer ( (achtergrond)zang) en last but not least Fats Kaplin (fiddle, ukulele, banjo en mondharmonica). An Honest Effort bevat een elftal verhalende, vaak relaxte liedjes, waarvan het meest relaxte, Sunny, absoluut mijn favoriet is.

Theo Volk

Releasedatum : 19 november 2021 Black Hen

Website : https://www.mattpatershuk.com

The Honeyrunners : Everything Is on Fire

 

“A Northern take on Southern Roots & Americana; hot-blooded and rife with heartache & harmony.”, zo prijst deze band zichzelf aan op hun website. The Honeyrunners brengen dan wel muziek afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten maar komen uit Toronto. Everything Is on Fire is hun debuut en bevat negen puntige songs, zoals al aangegeven in het roots en americana genre. Het verschijnt op het Gypsy Soul label, waar onder andere ook uitstekende acts als Samantha Martin & Delta Sugar en Bywater Call onder contract staan. Samantha Martin is hier trouwens een van de vier backing vocalisten. De band beschikt met Dan Dwoskin over een uitstekende zanger, die een stem met een overheerlijk hees randje bezit. Alles is overigens Canadees aan hun debuut, want op de achterkant wordt het album gekwalificeerd als MAPL. Dat betekent concreet dat alle muzikanten, componisten en overige betrokkenen afkomstig zijn uit Canada. Net als bij de band van Samantha Martin wordt het normaal gesproken uit een viertal bestaande The Honeyrunners live flink uitgebreid met een aantal gastmuzikanten. Soms staat er een compleet elftal op de bühne. Het is te hopen dat deze lekkere band met hun debuut Everything Is on Fire snel de podia van de Lage Landen in vuur en vlam komt zetten.    

Theo Volk

Releasedatum : 22 oktober 2021 Gypsy Soul

Website : http://www.honeyrunners.com