Woolf : Let Me In

 

Het verbaasde me niks dat de Ierse singer-songwriter John Blek vorig jaar het Nederlandse trio Woolf vroeg om mee te werken aan het komende vrijdag te verschijnen album Cheer Up. Sinds 2017 werken singer-songwriters Marieke Smit, Mylène Berghs en Ellen Tackenkamp gestaag aan een steeds verder groeiende populariteit. Het drietal kent elkaar van het Amsterdams Conservatorium. Afzonderlijk van elkaar reisden ze al tijdens hun studie de hele wereld over om hun eigen projecten te promoten en leerden ze zo de kneepjes van het vak. Hun fenomenale samenzang bleef niet onopgemerkt en speelden ze reeds in het voorprogramma van The Delines en Frazey Ford en stonden ze in 2022 op Ramblin’ Roots. 

Begin 2020 verscheen de gevarieerde en goed ontvangen EP Woolf, geproduceerd door Paul Willemsen (Michelle David & the Gospel Sessions). Hieraan werkten drummer Mark Schilders, bassist Hugo Den Oudsten, gitarist Luuk Janssen en Mylène’s echtgenoot Maarten Hogenhuis mee. Laatstgenoemde speelt nu als producer een belangrijke rol op het volwaardige debuutalbum Let Me In. Het drietal schuwt de schurende thema's van het menselijke leven niet. Vanaf de ingetogen opener What It Felt Like weet het drietal de luisteraar te betoveren, vooral door hun zang. Maar ook zijn de songs  instrumentaal subtiel opgebouwd. Het album is zowel bij hen zelf te koop als in de webshop van Lucky Dice. Let Me In gaat aan het eind van het jaar hoge ogen gooien in mijn jaarlijkse eindlijst. 

Theo Volk

Releasedatum : 10 mei 2024 Independent

Website : https://www.woolfmusic.com/

John Blek : Cheer Up

 

De Ierse singer-songwriter John O’Connor volg ik intussen alweer een kleine tien jaar. Begin 2015 ontdekte ik het prachtige debuutalbum Down to the Bone van Anna Mitchell. Niet veel later ontdekte ik dat Anna toen al in de begeleidingsband van John speelde. Helaas stagneerde de carrière van Anna jaren geleden door het moederschap na haar schitterende album Anna Mitchell. Dit in tegenstelling tot de solocarrière van John, die ongeveer met de regelmaat van een klok albums uitbrengt. 

Cheer Up met een piepjonge John op de hoes is intussen alweer John’s negende album, dat van begin tot einde volledig autobiografisch is. Zijn bijzonder fraaie album Catharsis, Vol. 1 was al eens eerder praktisch geheel autobiografisch. John stelt nooit teleur, hij is altijd op zoek naar nieuwe wegen en werkt geregeld samen met andere, bevriende artiesten op zijn albums, zoals bijvoorbeeld eerder met Mick Flannery en Joan Shelley. Deze keer nodigde John Moritz Brümmer en Filip Sommer van Broken Strings en het geweldige Nederlandse trio Woolf uit voor de opnames. 

Meteen de eerste keer dat John Woolf hoorde zingen wist hij dat hij ooit met hen wilde samenwerken. Volgens John geven hun fraaie stemmen een nieuwe dimensie aan zijn songs. Brümmer en Sommer waren verantwoordelijk voor de subtiele arrangementen. Een constante factor op John’s albums is coproducer Brian Casey, die ook deze keer niet ontbreekt. Andermaal weet John me volledig te overtuigen en weet hij me zelfs te verrassen met het erg catchy Easy Now. Cheer Up zal binnenkort in Nederland te koop zijn bij Sandra en Luciano van Lucky Dice. 

Theo Volk

Releasedatum : 6 september 2024 Independent

Website : https://johnblek.com/

Good Guy Hank : Silver Lining

 

Het uitstekende trio Good Guy Hank heeft als uitvalsbasis Dunkeld, Schotland. Het gezelschap bestaat uit de Duitse zanger en gitarist Theodore Barnard, de Schotse gitarist, lead zanger en fiddler Donny McElligott en de Australische mandolinespeler Pepita Emmerichs, die daarnaast ook actrice is. Het eerste wat bij beluistering van hun debuutalbum Silver Lining opvalt is dat het drietal bijzonder goed op elkaar is ingespeeld. Bovendien worden ze onder andere begeleid door Amerikaanse banjospeler Allison de Groot en een van Schotlands meest ervaren muzikanten, drummer James Mackintosh (Shooglenifty). 

Ze brengen een opzwepende mix maakt van bluegrass, Americana en country muziek, maar brengen ook prachtige ingetogen liedjes als bijvoorbeeld Alaska. Zelf noemen ze Hank Williams (uiteraard), Elbow, Lucinda Williams, Drive-By Truckers, Gillian Welsh en Calexico als invloeden. Vrij logisch dat Sandra en Luciano van Lucky Dice het album cd van de maand hebben gemaakt (bij hen te koop) en bovendien eind september het trio naar Nederland haalt voor optredens. Silver Lining is een buitengewoon overtuigend debuut, die volgens mij bij veel muziekliefhebbers in de smaak zal gaan.

Theo Volk

Releasedatum : 3 juli 2024 Independent

Website : https://goodguyhank.com/

Good Guy Hank live :

25-09 UTRECHT : TivoliVredenburg

26-09 BEUSICHEM : Het Heerenlogement

27-09 NIJMEGEN : Thiemeloods

28-09 GRONINGEN : Lutherse Kerk

29-09 ROTTERDAM : Walhalla

Cloud Cafe : Gift Horse

 

Vorig jaar verscheen hun debuut EP Cloud Cafe op het Excelsior label, waarop onder andere de invloed van Big Thief doorklonk. Zelf omschrijft het kwartet zichzelf als een “grunde folk band from Amsterdam”. Veel volwassener klinkt nu hun volwaardige debuutalbum Gift Horse, waarvan de titel is ontleend aan het nummer Perfection Salad. Zangeres Tara Wilts, met een conservatorium achtergrond, stelt zich kwetsbaar op in haar hart op de tong teksten. Hun indiesound wordt ondersteund door een vaak overdonderende muur van geluid, maar kan net zo goed breekbaar zijn (Electro Poetry, Pebbles, Parking Lot). Het maakt van Gift Horse een contrastrijke, intrigerende luisterervaring. De productie was in de bekwame handen van Sam Verbeek en Daan Duurland. Vorig jaar was Tara te horen op We’re Gonna Make It van Tim Knol’s album Long Live Your Friends. Dat Cloud Cafe het ook gaat maken lijkt me vanzelfsprekend.

Theo Volk

Releasedatum : 6 september 2024 Excelsior Recordings

Website : https://www.facebook.com/cloudcafeband

Cloud Cafe live :

06-09 AMSTERDAM : Bitterzoet

08-09 AMSTERDAM : Instore Concerto 17:00 uur

Amy Rigby : Hang in There with Me

 

Ik ken(de) de muziek van de Amerikaanse Amy Rigby net zomin als die van haar huidige (Britse) echtgenoot Wreckless Eric (Eric Goulden). Hun beider namen waren mij niet volslagen onbekend, maar van hun muziek kon ik mij slechts een voorstelling maken. (En ja, het laat zich vlug opzoeken natuurlijk, tegenwoordig. Ik zat domweg op een andere golflengte. Je kan niet iedere nieuwe golf omarmen die zich aandient, terwijl ik menigmaal met terugwerkende kracht nadien wel luistertijd heb geïnvesteerd in artiesten die ik aanvankelijk terzijde had gelaten. Amy Rigby & Eric blijken van dezelfde generatie te zijn als mij en mijn vrouw, en dat maakt dit nieuwe album, Hang in There with Me, vanuit een tekstueel perspectief zeer zeker interessant. Vanwege de herkenbare observaties word je extra naar de teksten getrokken. Niks alarmerends, maar gewoon leuk en opvallend. Voordat je het weet tik je de zeventig aan, en dat terwijl ik mij de tijd nog kan herinneren van voor de komst van onze kinderen, en dat we als twintigers verliefd aan de kust bij Miami liepen. (Tegenwoordig schijnen daar ook flats te staan.) Nu hebben, en krijgen, onze kinderen zelf kinderen, en rol je bijna door naar je laatste schreden – wanneer je niet oppast!) Altijd twintig blijven blijkt geen optie te zijn. 

Too Old to Be So Crazy zingt Amy op haar nieuwste plaat, en ja, een beetje gek is niet verkeerd, maar we proberen bovenal positief in het leven te staan. De wereld om ons heen is zo’n complete chaos, terwijl wij daar zelf vooralsnog – gelukkig – op een fortuinlijke manier tussen de mazen van het net lijken te glippen. Natuurlijk lopen we wel ‘ns averij op, maar wanneer de schade valt te repareren is geen man over boord. Zoals blijkt uit de songs, wordt ook Amy in haar omgeving geconfronteerd met familieleden en vrienden die (plotseling) komen te overlijden. Het zijn momenten waarop je je realiseert dat het leven een kostbaar bezit is. Zaaks dat je je bestaan zo lang mogelijk in goede gezondheid moet zien te behouden. Helaas kunnen we slechts beperkt invloed hierop uitoefenen. Hang in There with Me is een zeer verdienstelijke plaat geworden. Eentje die volstaat met muziek die gerijpt is door de jaren. Amy absorbeert en pareert, indien mogelijk, pijnlijke kwesties, en is niets anders dan jong van hart.

Rein van den Berg

Releasedatum : 30 augustus 2024 Tapete Records

Website : https://www.amyrigby.com/

Torgeir Waldemar : Mercy

 

Folkmuziek is van alle tijd. Kent geen grenzen. Geen land die patent kan claimen op het genre Folk. Het is een muziekvorm die weliswaar zo zijn specifieke kenmerken heeft per land. Overal grijpt Folk naar de basis, en daardoor in zeker zin naar de essentie van ons bestaan. Gelukkig dat Folkmuziek door de jaren heen is geëvolueerd. Iets vergelijkbaars geldt voor Mercy, de jongste worp van Torgeir Waldemar, want het laat zich aanhoren als eigentijds. Nog niet zo lang geleden wist hij ons te verblijden met live-uitvoeringen van eerder gepubliceerde songs middels het album At the Opera. Nu is er een minstens zo aangename, zo niet nog mooiere plaat van hem, getiteld; Mercy. Tijdens beluisteren van Mercy waande in mij niet eens zozeer in een ander land, eerder nog viel ieder besef van tijd weg. De uitvoeringen van de nummers worden spaarzaam van instrumentatie voorzien. Behalve Torgeir, die zichzelf begeleidt op gitaar, hoor je uitsluitende de viool en achtergrondvocalen van, Michael Barrett Donovan.

Elf nummers bevat dit album. Terwijl ik zijn stem ooit wel eens als een obstakel had ervaren, is dat euvel al geruime tijd niet meer van toepassing. Torgeir Waldemar is een eigentijdse bard, toevallig afkomstig uit Scandinavië. Nou, allerminst toevallig uiteraard, want zijn fysieke afkomst is ongetwijfeld één van de redenen waarom het verstilde element, en daardoor het karakter van de muziek mij aanspreekt. Ik volg hem sinds zijn debuut, en zie uit naar zijn optreden te Utrecht in oktober. Zelfs een elektrisch getint uitstapje onderga ik graag, maar in een intieme akoestische setting, zoals hier op Mercy uit de doeken gedaan spreekt mij persoonlijk meer aan. Ondanks het spaarzame karakter van dit album; ’t zakt nergens in. Niet geschikt voor feesten en partijtjes, maar dat was volgens mij wel duidelijk. Luistermuziek ten voeten uit.

Rein van den Berg

Releasedatum : 6 september 2024 Jansen Records

Website : https://www.jansenrecords.com/artists/torgeir-waldemar

Torgeir Waldemar live :

19-10 UTRECHT : Ramblin Roots

28-11 BREE (B) : Zeepziederij

Andrew Combs : Dream Pictures

 

Spijtig genoeg wordt niet iedere artiest die ik op basis van zijn talent waardeer unaniem breed gedragen. Was het maar zo! Andrew Combs is zo’n artiest. Zijn creativiteit en veelzijdigheid vind ik bij iedere nieuwe plaat hernieuwd verfrissend. Hij lijkt me typisch iemand die vanaf iedere willekeurige locatie zijn muziek de wereld in kan sturen. Overigens dramatisch is het allerminst met Combs gesteld. Zolang zijn muziek over een distributiekanaal beschikt, via een respectabel label als Loose, dan zit hij gebeiteld. Bovendien reist hij via bescheiden geregelde podia de wereld rond. Iedere album is artistiek gezien weer anders dan de vorige, terwijl deze nieuwe; Dream Pictures, wel degelijk in het verlengde ligt van Sundays. Terwijl zijn debuutplaat een exponent was van Country versus Singer-songwriter genre heeft Combs sinds 2012 geleidelijk een oversteek gemaakt naar een innemend segment binnen de pop. Pop als geheel bevat vele facetten, en de muziek van Combs bevindt zich binnen in fijnmazige (lees smaakvolle) gedeelte. Op Dream Pictures grossiert Combs in verstilde kunstzinnige momentjes. Hij begint met het korte instrumentale niemendalletje Fly in My Wine. 

Veel muziek wordt gedragen door de zang van een artiest. En daar mankeert het voor geen moment aan bij Combs. Zijn zang is veelal leidend in de muziek. Ik wist laatst via Theo een bootleg te bemachtigen van Jackson Browne met nummers (the Nina demo’s) opgenomen in de periode van voor zijn debuutplaat. Je hoort onder meer Jackson’s eigen versie van The Fairest of the Seasons. Prachtig nummer, maar zijn zang was in die beginperiode allerminst aanbevelenswaardig. Niet dat je Combs op één lijn mag trekken met Jackson Browne, maar hij is qua uitvoerende artiest minstens zo eigenzinnig en uniek. Zijn zang draagt zijn songs met volle overtuiging, en doet dat slechts met de bedoeling een intens stuk muziek te maken. Combs laat indirect zijn hart spreken. Droom plaatjes zoals je ze vrij vertaald mag benoemen. Het instrumentarium is daarbij zo beperkt mogelijk gehouden, waarmee de zeggingskracht, wat mij betreft, wordt vergroot. Ik betrap mij erop dat ik mijzelf steeds meer beperk tot de muziek die ik echt leuk vind. En binnen die selectieve Pyramide aan artiesten zul je beslist de naam van Andrew Combs aantreffen. Groots in al zijn bescheidenheid. De nummers vloeien als het ware in elkaar over om de cohesie te vergroten. Wederom een verrassend sterk album. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 23 augustus 2024 Loose Records

Website : https://www.andrewcombsmusic.com/

The Deslondes : Roll It Out

 

“This Band feels like an old family farm” is een uitspraak van Sam Doores die ik begrijp, want op sommige momenten hangt de muziek van deze band tegen traag trekkende meligheid aan. Er wordt gemoedelijk en in harmonie gezongen en gemusiceerd (vanaf de veranda, zo lijkt het), waarbij een steelgitaar de spreekwoordelijke puntjes op de i zet. Een song als The Old Plank Road tuimelt zelfs over het randje van het aanvaardbare, voor mij dan. De eentonige beat van dit nummer mist iedere vorm van verrassing, bijna dusdanig dat nog net geen irritatie wordt opgeroepen door het collectieve stel, die doorgaan onder de groepsnaam The Deslondes. Jammer, want over het algemeen kan ik prima uit de voeten met de lijzige uitvoerende stijl van deze heren. Veel meer indruk maakt een nummer als Go Out Tonight waarmee de muziek van Fats Domino terloops in herinnering wordt geroepen. En ook Mercury on Parade onderstreept de kwaliteiten van Sam Doores, Riley Downing en de overige musici. Ze verdienen het daardoor geenszins om terzijde te worden geschoven op basis van een album dat een incidentele zwakke broeder bevat. Toch had ik na hun vorige, ietwat melancholische, plaat, Ways & Means, iets meer gas op de plank verwacht. Zeker gezien de twee enorm sterke individuele soloplaten van zowel Doores als Downing.

Invloeden uit New Orleans, en omgeving, zijn rijk vertegenwoordigd als smaakmaker bij de muziek van The Deslondes. Je oren moeten op zoek gaan naar de nuance bij beluistering. Ze dagen niet matig uit, maar bij iedere luisterbeurt steeg mijn waardering. Zoals gezegd is niet iedere song even strak uitgebalanceerd. Toch blijkt Roll It Out over een prima aanbod te beschikken. Fijnmazige luie muziekstijl en het sfeertje wat ze daarmee wensen over te brengen. Kortweg gezegd een representatieve plaat, waarbij ik tegelijktijdig benieuwd ben hoe deze gasten live uit de verf komen. Alle nummers door de 5 bandleden geschreven, met uitzondering van Drifter’s Wife, een J.J. Cale song. Iets meer drive zou ik bij een volgende plaat aanbevelen, echter het liefst met behoud van hun karakteristieke sound. Die is kenmerkend. 

Rein van den Berg

Releasedatum : 6 september 2024 New West Records

Website : https://www.deslondes.com/

Newland : The Silent Language

 

De alternatieve Friese singer-songwriter Alex Nieuwland heeft de smaak behoorlijk te pakken. Drie soloalbums in nauwelijks anderhalf jaar tijd, respectievelijk Eyecandy, Trust - Hope - Love en  als laatste The Silent Language. Muziek is dan ook de allergrootste passie in zijn leven. Hij zingt er zelfs letterlijk over op zijn nieuwste album in het toepasselijk getitelde Solo in Stereo, want zoals gewoonlijk heeft Alex alles weer zelf gedaan, op het mooie duet met Else van der Greft in Trapped na dan. 

Zijn liefde voor muziek begon bij punk en new wave, die soms nog een invloed vormen. Muzikaal herinnert het uptempo Solo in Stereo mij aan de begintijd van The Cure (met name Seventeen Seconds). Maar ook tekstueel liet hij zich deze keer inspireren door new wave. Voor het bijzonder fraaie, ingetogen God’s Lost in Time stond Dear God van XTC model, maar dan wel met een twist aan het eind. Nog een song met een zwaar thema is Wasteland Waltz, het handelt over de puinhoop die we er met zijn allen van maken. 

Een terugkerend thema in Whispers is tijd. Maar ook luchtigere thema’s passeren de revue. Friday at Sundown is een beschrijving van een borrel met vrienden en eindigt het album met het ingetogen slaapliedje Goodnight.  Het album opent met het aanstekelijke She Says, een liedje waarin zijn vrouw Alex een spiegel voorhoudt. De kers op de taart is hier voor mij het basspel. Live speelt Alex tegenwoordig met zijn nieuwe band NewLandSlide. The Silent Language is voor mij een echte groeiplaat en bevalt mij minstens zo goed als de twee voorgangers. 

Theo Volk

Releasedatum : 30 augustus 2024 Independent

Website : https://www.newlandmusic.net/

Newland live:

29-11 LEEUWARDEN : De Neushoorn

Douwe Eisenga : For Mattia - The Complete Recordings

 

De compositie For Mattia bracht Douwe Eisenga’s muziek zo’n zeven jaar geleden een behoorlijk grotere populariteit. Niet alleen dat, nog nooit had zijn muziek door For Mattia zo’n grote impact op luisteraars en bood het troost aan velen door het aangrijpende verhaal achter de compositie. Mattia was een jonge vrouw die besloot op pas zesentwintigjarige leeftijd najaar 2015 uit het leven te stappen. Haar ouders zijn de kunstenaars Katja Bosch en Janpeter Muilwijk. In hun werk vond het tweetal een uitlaatklep na de dood van hun dochter. Bovendien had Janpeter van zijn aandeel van Mattia’s erfenis, op uitdrukkelijk verzoek van zijn dochter, een oude Pleyel piano gekocht. Tijdens het spelen op de piano begon het idee te ontstaan om een pianostuk speciaal geschreven voor Mattia te laten componeren. Janpeter en Katja waren goed bekend met de muziek van stadgenoot Douwe en een jaar later werd Douwe uiteindelijk hiervoor benaderd. 

Van grote invloed op Douwe’s muziek zijn Philip Glass, Steve Reich, Simeon Te Holt, Ton de Leeuw en Antonio Vivaldi geweest. De eerste uitvoering van For Mattia was op een door Katja en Janpeter georganiseerde tentoonstelling in de Domkerk in Utrecht. Hierna kwam de populariteit ervan in een stroomversnelling doordat het door Radio 4 werd opgepikt. For Mattia - The Complete Recordings bestaat uit twee cd’s. De eerste cd verscheen al eens eerder in 2019. Grotendeels vonden de opnames plaats in de Music Factory in Rotterdam. For Mattia - Single Edit werd opgenomen in de Doopsgezinde Kerk tegenover zijn woonhuis en de herbewerkingen van Julia en The Cooper werden bij hem thuis opgenomen. Zoals altijd wordt het album geleverd met een keurig verzorgd boekje met aanvullende informatie. For Mattia - The Complete Recordings bevat vooral erg ingetogen, maar zoals altijd bij Douwe, zeer toegankelijke muziek en zou dus een groot publiek moeten kunnen aanspreken. Warm aanbevolen! 

Theo Volk

Releasedatum : 6 september 2024 Butler Records/V2 Records

Website : https://www.douweeisenga.com/

Douwe Eisenga live :

28-09 AMSTERDAM : Concertgebouw, album presentatie