Bonny Light Horseman - Bonny Light Horseman

Bonny Light Horseman bestaat uit Anaïs Mitchell, Eric D. Johnson (Fruit Bats, Shins) en Josh Kaufman (The National). Alle drie muzikanten met een grote staat van dienst. De drie kregen in 2018 een uitnodiging om te komen optreden op het Eaux Claires Festival, georganiseerd door Justin Vernon en Aaron Dessner. Het drietal bleek een artistieke klik te hebben en een voorliefde te delen voor eeuwenoude traditionals. Het optreden in Wisconsin werd een groot succes.  Reden voor Dessner en Vernon om het drietal te vragen om deel te nemen aan een week durende workshop in Berlijn. De sessies vonden plaats in The Funkhaus en de opnames zouden de basis gaan vormen voor hun debuutalbum Bonny Light Horseman. De groepsnaam werd ontleend aan de prachtige opener. Trouwens twee jaar geleden ook opgenomen door Lúnasa voor hun album Cas en fraai gezongen door Natalie Merchant.  De samenwerking is een duidelijke voltreffer, er is absoluut sprake van synergie, men voelt elkaar perfect aan. Bovendien kan men een beroep doen op niet de minsten, te beginnen met initiatiefnemers Justin Vernon en Aaron Dessner. Daarnaast op The Staves en Lisa Hannigan, die de achtergrondzang verzorgen op de bekende traditional Blackwaterside. Hierop is ook de banjo te horen van Kate Stables van This Is the Kit. Vernon neemt de vocalen van Bright Morning Stars voor zijn rekening. Het album werd begin vorig jaar verder afgewerkt in de Dreamland Studios in Woodstock. De traditionals werden voorzien van een eigentijds arrangement en harmoniezang. Het resultaat is een verbluffend mooi album, dat niet alleen folk liefhebbers , maar ook een diverse groep andere muziekliefhebbers, zal gaan aanspreken. Het voorwoord werd trouwens geschreven door M.C. Taylor (Hiss Golden Messenger). Hij schreef mee aan de enige niet traditionele song, Mountain Rain.      

Theo Volk

Releasedatum: 24 januari 2020 37d03d/De Konkurrent

Website: https://www.facebook.com/bonnylighthorseman/

Jochen Tiberius Koch - Astoria

Het tweede conceptalbum, getiteld Astoria, van de uit Leipzig afkomstige Jochen Tiberius Koch verschijnt op Schole Records. Dit interessante label staat vooral bekend om hun Neoklassieke releases. Vorig jaar recenseerde ik nog Companion van Quentin Sirjacq. Maar Schole Records brengt ook andersoortige prachtige muziek uit, enkele jaren geleden recenseerde ik nog Tama No Koto van Paniyolo. Een album waar trouwens zelfs mensen met ADHD zen van worden. Kochs nieuwe album is een mix geworden van Neoklassieke muziek vermengd met elektronische en popelementen. Af en toe heeft de fraaie muziek ook een filmisch en soms een bombastisch karakter en hoor je lichte invloeden uit de minimale muziek. Astoria vertelt het verhaal van het beroemde Astoria Hotel in Leipzig én tegelijkertijd een eeuw Duitese geschiedenis. Het Astoria hotel had bij de opening in 1915 zo’n 200 kamers en stond in het centrum van Leipzig. Tijdens de hevige bombardementen op 4 december 1943 werd het hotel grotendeels verwoest. De west- en zuidvleugel moesten volledig hersteld worden. Tussen 1978 en 1981 werd het hotel gemoderniseerd en kreeg het een nieuwe vleugel, het zo geheten Government Hotel. Hier namen vooral politiek en sociaal geaccepteerde gasten hun intrek. Na de hereniging met West-Duitsland werd het hotel geprivatiseerd. In 1996 werden de deuren definitief gesloten en staat het sindsdien leeg. In de teksten worden ook politieke kwesties uit een periode aangekaart, die men in Duitsland het liefst zou willen vergeten. Muzikaal wordt Koch bijgestaan door de zangeressen Minna en Fräulein Laura, die ook meeschreven aan sommige teksten. Het Schmalkalden Philharmony werd gedirigeerd door Knut Masur. Astoria geeft een fraaie muzikale en intrigerende blik op de geschiedenis van een beroemd hotel maar ook van een eeuw Duitsland.

     

Theo Volk

Releasedatum: 17 januari 2020 Schole Records

Website: https://jochentiberiuskoch.bandcamp.com/

Torgeir Waldemar - Love

Tot de fraaiste albums van het vorige decennium behoorde voor mij Torgeirs tweede album No Offending Borders. Hierop was een uitgekiende mix van afwisselend meer folk- en rock getinte songs te horen. Hierdoor waren de verwachtingen hoog gespannen voor zijn derde album Love. Grote inspiratiebron voor het album vormde Brian Wilsons Love and Mercy. Torgeir licht het als volgt toe : “Love is the driving force behind all our actions. But love isn’t necessarily beautiful or pleasant – it contains too much – everything from self-destruction to crimes of passion. We need to take care of one another, but also the world around us. We've been acting out of love, even if it’s love of money or status. As a consequence, the oceans are dying and the forests are burning. Is this the way we show future generations what love is… Love requires commitment and also has consequences.".  Nog meer is het nieuwe album geworteld in de rock van de jaren zeventig en heeft het duidelijke raakvlakken met Neil Young & Crazy Horse. De songs zijn nog meer uitgesponnen dan op de voorganger, afsluiter Black Ocean duurt zelfs meer dan een kwartier. De nummers zijn net zo meeslepend geworden als de rocksongs op de voorganger. Veel van de songs lijken me dank zij jams tot stand te zijn gekomen. Een belangrijke rol is weggelegd voor Anders Møller en Ole Henrik Moe. Vooral met eerstgenoemde werkt Torgeir veel samen. Beide heren zullen ook een grote vinger in de pap gaan hebben in het later dit jaar te verschijnen debuutalbum van Tone Bringsdal. Eind april zal Torgeir ongetwijfeld twee spetterende liveshows geven in België. 

Theo Volk

Releasedatum: 17 januari 2020 Jansen Records

Website: https://torgeirwaldemar.bandcamp.com/

Torgeir Waldemar live:

29-04 BORGERHOUT: De Roma (Support Dries)

01-05 INGELMUNSTER: Labadoux festival

Madame Judy - What Can I Hope For

Enigszins verwarrend, Madame Judy blijkt niet de artiestennaam van een zangeres te zijn, maar van een in Amsterdam woonachtig duo. Heike Staudacher (zang, gitaar en componist) blijkt oorspronkelijk afkomstig te zijn uit het Zwarte Woud en Charlotte Vavoukaris (violoncello en achtergrondvocalen) komt uit Sint-Niklaas. Ze ontmoetten elkaar op de universiteit van Amsterdam, waar ze allebei doctoreerden in de biologie. De muzikale samenwerking begon toen ze gevraagd werden op een bruiloft van een gemeenschappelijke vriend te spelen en zijn daarna niet meer gestopt. Charlotte is klassiek getraind, ze legde succesvol een studie violoncello af aan het conservatorium van Antwerpen.  Ze blijkt ook nog jazz trompet en gitaar te spelen. Heike is praktisch autodidact, ze deed de nodige podiumervaring op in de countryband, waarin ook haar vriend Benjamin Saurer speelde. Naast muzikant is de uit Berlijn afkomstige Saurer ook schilder. De liedjes op hun debuut What Can I Hope For gaan volgens Heike over persoonlijke ervaringen die in verhaalvorm worden gegoten. Niet vreemd dat ze als inspiratiebron voor het album iemand als Townes van Zandt noemt, maar verder ook  the Carter Family, Gillian Welch, Hank Williams, Emmylou Harris en Gram Parsons. Het door Heike zelf geschreven materiaal moet dus in de countryhoek gezocht worden en dan vooral van heel lang geleden. Zo zelfs dat je af en toe denkt met traditionals te maken te hebben. Opener en titelsong What Can I Hope For is het eerste liedje wat Heike ooit schreef en bevat alles wat volgens hen countrymuziek zo aantrekkelijk maakt. “Everything can be lost, but the song is still in Major and somehow tragically funny.”, aldus Heike. Ook liedjes als Wedding Day, Our Love en Completely Different zijn opgebouwd volgens datzelfde stramien. Liedjes die ze ook graag live zingen vanwege de harmoniën en omdat ze zo goed harmoniseren met de violoncello. Het instrument pas trouwens wonderwel goed bij hun muziek. Na optredens krijgt men vanuit het publiek regelmatig respons op Completely Different en The Highschool Song omdat men hun schooltijd op dezelfde manier ervaren heeft. Op afsluiter Our Love zingt Benjamin Saurer mee. Vreemde eend in de bijt en mijn persoonlijke favoriet vormt He Don’t Want No More vanwege de onderhuidse spanning.  Heike beschikt trouwens over een mooie stem, waarmee ze me echt mee weet te raken. Ook de harmoniezang is fraai. Het album werd opgenomen, gemixt en gemasterd door Philipp Moser van Moroxmusic. Dit uitstekende debuut zal volgens mij zeker in de smaak gaan vallen van liefhebbers van Gillian Welch en van verhalenvertellers als Townes van Zandt. Het album werd me trouwens getipt door Marten Fokkens, waarvoor dank. Zojuist kwam ik er per toeval achter dat de dames Katleen Scheir blijken te kennen, sterker nog, beiden werkten mee aan haar voortreffelijke album Border Guards. Charlotte speelt namelijk cello op het album en Heike schreef het vioolarrangement voor Back to My Isle. De muziekwereld blijkt toch kleiner dan ik dacht.  

   

Theo Volk

Releasedatum: 23 januari 2020 Eigen beheer

Website: https://www.facebook.com/madamejudy/

Madame Judy live:

21-01 AMSTERDAM: De Nieuwe Anita

23-01 AMSTERDAM: Zaal 100 (Albumpresentatie)

La Très Illustre Compagnie du Chat Noir - Extraordinaire

Dit bijzondere gezelschap kwam ik per toeval op het spoor. Een van de oprichters, Marijn de Valk, bracht begin 2016 een Nederlandstalig soloalbum uit, getiteld Het Leven in Lage Kwaliteit. Daaraan werkte ook Imke Loeffen mee, voormalig lid van de meidengroep Bootleg Betty. Intussen is er voor hen beiden veel veranderd, Marijn is intussen al vijf jaar programmeur van concertzaal Luxor in Arnhem. Ook Imke zit niet stil, docent aan het Artez Conservatorium en ook werkzaam bij Poppunt Gelderland. Toch bleven ze het intussen tot dertien bandleden uitgedijde La Très Illustre Compagnie du Chat Noir trouw. De band werd ooit opgericht door Rik Bosch, Daan van Haren en Marijn, die na tien jaar rockmuziek maken iets totaals anders wilden gaan doen. “Toen we daarover brainstormden, zagen we die bekende souvenirposter hangen en zei iemand: kom,  we gaan Franse muziek maken en noemen ons La Très Illustre Compagnie du Chat Noir. Smakelijk om gelachen ook, maar we zijn het dus wel echt gaan doen. Hadden er nog nul ervaring mee dus we moesten het wiel helemaal zelf uitvinden, wat echt supergoed is voor je creativiteit.”, aldus Marijn. Hun eerste proeve van bekwaamheid heette zo’n zes jaar geleden La Vendange, gesierd met een behoorlijk macabere hoes. Het nieuwe album Extraordinaire bestaat niet alleen uit wat betreft de groei van het aantal leden. Men werd versterkt met een aantal uitstekende nieuwe muzikanten en worden hun kwaliteiten ook nog eens ten volle benut. Tevens maakt men meer uitstapjes naar andere genres. Er komt niet alleen chanson voorbij, maar hoor je ook klezmer-, ska- en balkaninvloeden. Daarbij hanteert men geregeld de hoogste versnelling. Naast alledaagse instrumenten, ook minder gebruikelijke als de darbuka, zingende zaag, balafon, kalimba, sousafoon en bugel. Marijn schreef aan alle teksten mee, soms met anderen, maar meestal alleen. Geregeld blijkt daar zijn grote sociale betrokkenheid uit, vooral in Le Pays de Tolérance en Le Péril Étrange. In eerstgenoemde spreekt hij vooral zijn verbazing uit over de onverschilligheid van mensen ten opzichte van oorlogsvluchtelingen. Maar soms gaat het ook over persoonlijke worstelingen zoals in  Peine Perdue. De luisteraar wordt ook een keer op het verkeerde been gezet, zo heeft Alain Delon totaal niets te maken met de bekende acteur. “Alain Delon gaat over kapitalisme, sociale ongelijkheid, hoe het gras elders altijd groener lijkt en hoe de meesten van ons een perfect leven nastreven zonder dat we weten dat dàt niet bestaat en dat de mensen van wie we denken dat ze een perfect leven hebben daar waarschijnlijk ook weer zo'n hoge prijs voor moeten betalen dat het zeker geen perfect leven meer is. Een pleidooi om te waarderen wat je hebt, als je wil. Maar daar heeft de acteur inderdaad geen fluit mee te maken. Die zit er alleen in omdat ie lekker klinkt.”, aldus Marijn. Overigens staan de Franse teksten ook in het Nederlands vertaald in het keurig verzorgde boekje. Het gevarieerde Extraordinaire kan zonder problemen een feestje tot een succes maken, maar de teksten geven tegelijkertijd stof tot nadenken. 

Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 Kroese Records

Website: http://www.chat-noir.nl/

La Très Illustre Compagnie du Chat Noir live:

02-02 De Vereeniging Nijmegen, albumpresentatie (Uitverkocht)

Sam Lee - Old Wow

Tot de belangrijke hoeders van de Engelse folkmuziek behoort zeker de veelzijdige Sam Lee. Naast een geweldige zanger en getraind danser werkt hij voor de radio, spreekt hij natuurdocumentaires in en is hij activist. Ook vindt hij nog tijd om traditionals te verzamelen. Als een moderne Alan Lomax trekt hij er geregeld op uit om veldopnames te maken. En dat levert geregeld prachtige parels op. Ook heeft Lee een groot historisch besef.  Opener The Seeds of Love, hier omgedoopt tot The Garden of England, is niet zomaar een fantastisch opgebouwde traditional. Aan dit lied heeft namelijk de muziekwereld te danken dat een groot aantal traditionals bewaard zijn gebleven. Tijdens een bezoek in 1903 aan dominee Charles Manson hoorde Cecil Sharp diens tuinman John England zachtjes The Seeds of Love zingen en werd er door gebiologeerd. Hij haalde meteen zijn notitieboek te voorschijn en legde zowel tekst als muziek vast. Nog diezelfde dag bracht Sharp het met de eveneens aanwezige zangeres Mattie Kay ten gehore en werd het zeer enthousiast ontvangen. Het werd het begin van een levenslange zoektocht van Cecil Sharp naar stokoude traditionals. Zo putte bijvoorbeeld vorig jaar Ben Walker nog volop uit deze schatkamer voor zijn fraaie album Echo. Overigens, zoals wel meer gebruikelijk bij traditionals, werd het lied ook onder andere namen bekend, waarvan Let No Man Steal Your Thyme de bekendste is. Ook gebruikelijk is dat de tekst regelmatig aangepast wordt, wat ook hier gebeurde. Ook de titel van het album werd aan dit lied ontleend. In de loop der tijden werden vele traditionals vastgelegd door moderne folk artiesten. Zo ken ik bijvoorbeeld Spencer the Rover al heel lang in de versie van John Martyn. Dat is het mooie aan het doorgeven van deze liedjes, dat er iedere keer weer een nieuwe dimensie aan gegeven wordt. Lee werd omringd door uitstekende musici, waaronder The Gloaming’s Caoimhin O Raghallaigh en Elizabeth Fraser, bekend van Cocteau Twins. Met laatstgenoemde zingt hij het prachtige duet in The Moon Shines Bright. Het album werd meer dan voortreffelijk geproduceerd door Bernard Butler. Old Wow is een integer gemaakt album en voor mij als rechtgeaard folk liefhebber als balsem voor de ziel. 

Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 Cooking Vinyl

Website: https://samleesong.co.uk/

Alain Verdier - Évidences

De tegenwoordig in Zeeland woonachtige Fransman Alain Verdier richtte halverwege de jaren zestig de psychedelische bluesband The Shakes op. Een groep beïnvloed door Jimi Hendrix en met een piepjonge, zestienjarige Dany Lademacher in de gelederen. Lademacher zou eind jaren zeventig bekend worden in Nederland door zijn samenwerking met Herman Brood, met wie hij onder anderen de klassieker Saturday Night schreef. The Shakes mochten in hun begintijd zelfs het voorprogramma van The Who verzorgen, die net hun debuutalbum hadden uitgebracht met hun grote hit My Generation. Na twee albums hield The Shakes op te bestaan. Verdier bleef actief in de muziek, maar kreeg halverwege de jaren zeventig vooral bekendheid als fotograaf. Hij werkte voor grote modebladen als Cosmpolitan en Vogue, en deed reclamewerk voor bedrijven als Nina Ricci en Christian Dior. Intussen de zeventig voorbij, maar nog geenszins van plan om achter de geraniums te gaan zitten verschijnt nu Évidences, een opmerkelijke collectie van niet eerder uitgebracht werk en geremasterde songs. Songs die bijzonder spitsvondig, eigentijds en soms wat schurend worden ingekleurd. Zijn lijfspreuk is niet voor niets “Het reële is beperkt, het mogelijke is immens”. Zijn voordracht is apart, doe soms wat psychedelisch aan. Bij het beluisteren van het album schoot de naam van de eigenzinnige Lewis Furey door mijn hoofd, die halverwege de jaren zeventig furore maakte. Zijn voordracht was ook eigenzinnig en schurend. Door sommigen wordt Verdier ook wel liefkozend “Freak Man” genoemd. Op het album krijgt hij wat hulp van zijn oude collega Lademacher, maar ook van zijn wederhelft Khadija Othman, die in de fraaie koortjes te horen is. De uitstekende, reeds vrijgegeven single Femme Lady Dame huldigt de vrouwen die nog steeds pertinent moeten strijden voor gelijke rechten, respect en tégen de vele seksueel getinte intimidaties en misdrijven. Een compositie die overigens reeds eerder in 2012 werd uitgebracht. Met zijn vrouw vormt Verdier trouwens ook Antidote. Starman bracht eerder reeds albums van zowel The Shakes als Antidote uit. De rat op hoes verwijst naar zijn Chinese sterrenteken, maar is tevens het symbool voor vindingrijkheid en een levendige fantasie. Dat het Verdier daaraan niet ontbreekt blijkt op Évidences. Absoluut een aanrader voor muziekliefhebbers die van spitsvondige, avontuurlijke en een tikkeltje tegendraadse muziek houden.  

Theo Volk

Releasedatum: 17 januari 2020 Starman Records

Website: http://www.alain-verdier.eu/index.nl.html

Destroyer - Have We Met

Het vorige dozijn albums van de Canadese rockband Destroyer waren geruisloos aan mij voorbij gegaan. Zodoende had ik geen enkel referentiekader tot voorgaand werk. Nu schijnt dat weinig uit te maken, want om met frontman Dan Bejars woorden te spreken over de werkwijze van albums maken :  "That's kind of my goal: to start from scratch every time.". Het werd me al snel duidelijk dat ik te maken had met een eigenzinnig muzikant. Dat gevoel werd nog eens versterkt door het feit dat een aantal van hun albums verschenen op het interessante, onafhankelijke Franse label Talitres. Ook deze keer schreef hij weer zijn songs zonder duidelijk uitgestippeld plan. Bovendien scheen hij regelmatig last het hebben van recalcitrante buien. Niet bepaald de voedingsbodem voor een homogeen album. Toch schijnen de meeste songs naadloos aan te sluiten bij het succesvolle album Kaputt uit 2011. Bejar beschikt over een aparte, unieke manier van zingen, die me overigens direct beviel. Het blijkt dat in het verleden Bejar ook een album in het Spaans heeft opgenomen, hier echter gewoon in het Engels. Wat me erg goed bevalt is de lekkere flow, die een aantal van de songs hebben, zoals de ritmische opener Crimson Tide en It Just Doesn’t Happen. Toch vormt het meer ingetogen University Hill met een Prefab Sprout achtig koortje voor mij het hoogtepunt van Have We Met. Intussen is na vaak luisteren het album volledig onder de huid gekropen en weet het nog steeds te boeien. Niet slecht voor een album gemaakt zonder een vooropgesteld plan.  

Theo Volk                             

  

Releasedatum: 31 januari 2020 Dead Oceans

Website: https://www.facebook.com/Destroyer/

Destroyer live:

30-04 AMSTERDAM: Paradiso

03-05 ANTWERPEN: Trix

Squirrel Flower - I Was Born Swimming

Op jeugdige leeftijd nam Ella O’Connor Williams de bijnaam Squirrel Flower aan. Een paar jaar later begon ze te zingen in het Boston Children’s Chorus. Tevens startte ze met muziektheorie te studeren en leerde zichzelf gitaar spelen. Ze komt uit een zeer muzikale familie, haar grootouders waren klassieke muzikanten die vanaf de jaren vijftig deel uitmaakten van de Gate Hill Cooperative Community. Haar oma Vera kreeg echter vooral bekendheid als schrijfster van kinderboeken en werden haar boeken meermaals bekroond. De muzikale carrière van vader Jesse bestaat en bestond vooral uit het toeren met jazz- en bluesartiesten. Hij is te horen op bas op Ellas debuutalbum I Was Born Swimming. Nog tijdens haar tienerjaren ontdekte ze de Boston DIY en folk muziekscenes en begon zelf liedjes te componeren. Haar grote vastberadenheid zorgde ervoor dat ze al snel zelf naam begon te maken in de door haar ontdekte muziekscenes.  Ook begon ze te toeren met onder anderen Soccer Mommy en Adrienne Lenker (Big Thief). Het album werd live opgenomen, nagenoeg zonder overdubs, in The Rare Book Room Studio in New York City met als producer Gabe Wax (Adrienne Lenker, Palehound, Cass McCombs). De muzikanten werden door Wax geselecteerd en spelen volledig in dienst van de liedjes. Haar repertoire bestaat uit zowel folk- als meer rock georiënteerde songs. De muziek is, zoals het persbericht aangeeft, etherisch en omarmend, met tomeloze emotionele diepte die voor de luisteraar als een warm bad aanvoelt. De band houdt de begeleiding teder, altijd gecentreerd rond Williams’ gigantische, spookachtig vibrerende stem en soulvolle, melancholische gitaar. Het best komt haar stem tot zijn recht in de laatste twee tracks. Ik verwacht dat ze live ook alleen gewapend met een gitaar volledig in staat is luisteraars te boeien. Begin volgende maand krijg ze als voorprogramma van Strand of Oaks de gelegenheid dat te bewijzen.

Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 Full Time Hobby

Website: https://www.squirrelflower.net/

Squirrel Flower live, support act van Strand of Oaks:

04-02 DIKSMUIDE: Muziekclub 4AD (Uitverkocht)

05-02 NIJMEGEN: Doornroosje

06-02 BRUSSEL: AB

08-02 AMSTERDAM: Bitterzoet (Uitverkocht)

Drive-By Truckers - The Unraveling

Al ruim twee decennia spelen Drive-By Truckers een belangrijke rol in de Amerikaanse southern rock & roll scene. Ze worden door velen gezien als een van de beste alternatieve countryrock bands ooit, mij incluis. Ooit maakte Jason Isbell deel van de band uit, anno 2020 vormen Mike Cooley en Patterson Hood de frontmannen. Met The Unraveling wordt het dozijn studioalbums vol gemaakt. Men gaat zowel tekstueel als muzikaal verder waar men met voorganger American Band gebleven was. Voor Patterson Hood is “politics is personal” en ziet derhalve The Unraveling als een bijzonder persoonlijke plaat. Het bewind van Trump heeft Amerika weinig goeds gedaan en vormt uiteindelijk andermaal een grote inspiratiebron voor de band. De heren bleken echter last van een writer’s block te hebben :   “How do you put these day to day things we're all living through into the form of a song that we (much less anybody else) would ever want to listen to? How do you write about the daily absurdities when you can't even wrap your head around them in the first place? I think our response was to focus at the core emotional level. More heart and less cerebral perhaps. Eventually the songs did come, some in mysterious ways.”. Sommige songs kwamen van heel dichtbij, zoals het door Cooley geschreven Grievance Merchants over de verspreiding van blank supremacistisch geweld dat we de afgelopen jaren hebben gezien. Cooley schreef het naar aanleiding van de moord op de vriend van hun babysitter aan boord van een trein in progressief Portland. De laatste jaren heeft Amerika te maken met een toename van schietincidenten in scholen en kerken, racisme, zelfmoorden (door overdoses). Ook de grensproblemen eisen hun tol. Aangehouden kinderen worden opgesloten in kooien. De verontwaardiging hierover leidde tot Babies in Cages. Zoals eerder aangegeven het schrijven van de liedjes was een lang en moeizaam proces, het opnemen werd een verademing en dat is goed te horen. De band klinkt buitengewoon gedreven. Voor het opnemen nodigde men Patti King (The Shins), violiste/arrangeur Kyleen King (Brandi Carlile) en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) uit. The Unraveling is een plaat bij uitstek om geregeld de volumeknop omhoog te draaien, zoals bijvoorbeeld bij Armaggedon’s Back in Town, een nummer wat ook geschreven had kunnen zijn door The Boss. Stilzitten bij Slow Ride Argument is onmogelijk en wat ongetwijfeld tot een favoriet gaat uitgroeien bij liveoptredens. De band zal dit jaar gelukkig twee keer te zien zijn op de Nederlandse podia, het optreden in Raalte is zelfs gratis. The Unraveling behoort voor mij tot de allermooiste in hun al imposante oeuvre, hopelijk kan het ook nog zijn positieve steentje bijdragen in de komende Amerikaanse verkiezingsstrijd.         

Theo Volk

Releasedatum: 31 januari 2020 ATO Records

Website: https://www.drivebytruckers.com/

Drive-By Truckers live:

01-06 RAALTE: Ribs and blues festival

07-06 AMSTERDAM: Paradiso