Mick Flannery & Susan O’Neill : In the Game

Wellicht kwam Mick Flannery op het idee voor een duoplaat na het fraaie Revived, een duet met John Blek op diens album The Embers. Begin vorig jaar bracht Flannery samen met Susan O’Neill (AKA SON) de song Baby Talk uit. Het won de prijs van “Best Original Song of The Year” op de RTÉ Radio 1 Folk Awards en werd intussen zo’n miljoen keer beluisterd op de bekende streamingsdiensten. Susan O’Neill is nog niet zo bekend, maar daar zal snel verandering in gaan komen. Naast een meer dan uitstekende zangeres, met een expressieve stem met een heerlijk hees randje, is ze een multi-instrumentalist. Flannery zelf heeft natuurlijk allang geen introductie meer nodig. Zijn laatste album Mick Flannery was weer uitermate succesvol. Een album wat me uitermate goed beviel doordat het weelderig was ingekleurd, met name door strijkers. Ook op In the Game gebeurt dat weer regelmatig op succesvolle wijze. Na de sublieme opbouw van opener Trouble weet de luisteraar al dat het snor zit. Sommige songs hebben door de inbreng van blazers een soulvol tintje. De werkwijze was hetzelfde als op Flannery’s voorganger.  Mick, Susan en andere Ierse muzikanten werden door Christian Best opgenomen in County Cork en Tony Buchen produceerde het album in Los Angeles en nam verder op met Amerikaanse muzikanten, waaronder Zac Rae (Death Cab for Cuties) op Wurlitzer. Een aantal songs bezitten memorabele refreinen en nodigen daardoor uit tot meezingen, bovendien geeft de zang van O’Neill de muziek van Flannery een extra dimensie. In the Game doet daardoor niet onder voor albums als Mick Flannery, By the Rule en White Lies. Het thema voor het album is losjes gebaseerd op een verstoorde relatie tussen een paar. Het grappige toeval wil dat deze prachtplaat op dezelfde dag verschijnt als het eveneens bijzonder fraaie On Ether & Air van John Blek. Beiden zijn absolute aanraders!

Theo Volk

Releasedatum : 10 september 2021 Dublin Vinyl

Websites : https://www.mickflannery.com en https://www.son.ie 

Steve Dawson : At the Bottom of a Canyon in the Branches of a Tree

 

At the Bottom of a Canyon in the Branches of a Tree is inmiddels het zevende soloalbum van singer-songwriter Steve Dawson. Dawson beschikt over een bijzonder aangename, soulvolle en expressieve stem waarmee hij regelmatig op dit album hartverscheurende liedjes zingt. Hij verloor eind 2017 zijn schoonvader. Bovendien tracht hij het verlies van zijn getroebleerde moeder en de verlating door zijn vader een paar jaar daarvoor een plaats te geven.  She Knew gaat over zijn moeder, die hij nooit echt heeft leren kennen. Als hij aan haar vroeg hoe ze zich voelde, dan zij ze steevast “I’m fine”, terwijl het toch duidelijk was dat dat niet zo was. De gitaarmelodie is hier geïnspireerd op George Harrison’s Be Here Now. Niet alle liedjes zijn kommer en kwel. Forgiveness Is Nothing Like I Thought It Would Be schreef hij al lang geleden. Hij schreef het kort nadat hij een songschrijvercursus van Richard Thompson en Patty Griffin gevolgd had. De song diende zich spontaan aan na het zien van een optreden van Ry Cooder. In de soulvolle opener This Is All There Is speelt hij leentjebuur bij soulgiganten. De drumpartij werd geleend van Midnight Train To Georgia van Gladys Knight and the Pips en de introakkoorden van Al Green’s (Here I Am) Come and Take Me. Ondanks de vaak zware thematiek ademt het album vaak een heerlijk ontspannen sfeer uit.   

Theo Volk

Releasedatum : 28 juni 2021 Pravda Records

Website : STEVE DAWSON (stevedawsonmusic.com)

John Blek : On Ether & Air

 

On Ether & Air is het vierde en laatste deel van John’s Catharsis project, bestaande uit de thema’s zee, aarde, sintels en lucht. Het eerste, zeer persoonlijke deel Catharsis, Vol. 1 maakte grote indruk op mij. Het nummer Salt in the Water werd toen genomineerd voor song van het jaar voor de Folk Alliance International Folk Music Awards. De volgende albums Thistle & Thorn en The Embers  bestendigde dat hoge niveau. Toch weet John met On Ether & Air de voorgaande drie albums te overtreffen en is hij met recht zeer trots op het eindresultaat. Bij het nieuwe album draait het vooral om het samenwerken met anderen, waaronder met enkele van zijn favoriete artiesten. Soms moet je wat mazzel hebben, zoals in het geval met pianist Kit Downes. Kit Downes ken ik van de albums Seedlings All en Overnight van Josienne Clarke & Ben Walker. John kent Downes dankzij Ben Walker. John e-mailde Downes met de vraag of hij tijd had om tijdens een paar vrije dagen op een Ierse tournee samen met hem de studio in te duiken. En zo geschiedde. Het spel van Downes is spaarzaam, maar o zo doeltreffend. Cheyenne Mize (Bonnie “Prince” Billy, Maiden Radio) kent hij dankzij Joan Shelley, die net als Mize deel uit maakt van Maiden Radio. Zij zingt mee en speelt prachtig viool op Empty Days. Kris Drever van Lau is te horen op Forest Strong en Cormorant. Uiteraard ontbreken vaste krachten Brian Casey en Dave Ryan niet. Veel indruk maakt de tekst van Northern Sky. Het vertelt het waargebeurde verhaal van een vriend van John, die aan de grens met Noord-Ierland woont. Op een avond brak aan de andere kant van de grens een vuurgevecht uit en vlogen de kogels over het huis van zijn vriend. De titel van het album verwijst zowel naar In Flight als naar de monumentale afsluiter Comfort Me. Die gedragen afsluiter is wat mij betreft de mooiste song die John tot op heden schreef en het bewijs dat John nog steeds groeit als songschrijver, maar ook als zanger. Eind van het jaar zal John naar Nederland en België komen om de schitterende liedjes van On Ether & Air live te komen spelen. Voor de data hou zijn website in de gaten. Het album is eventueel reeds te bestellen.   

Theo Volk

Releasedatum : 10 september 2021 K & F Records

Website : https://johnblek.com/

Squirrel Flower : Planet (i)

 

Vorig jaar werd haar uitstekende debuutalbum I Was Born Swimming live in een New Yorkse studio opgenomen, nagenoeg zonder overdubs. Een grote vinger in de pap had toen producer Gabe Wax (Adrienne Lenker, Palehound, Cass McCombs). Hij koos de begeleiders van Williams en liet die volkomen in dienst van de liedjes spelen. Deze keer had Ella Williams een duidelijker uitgestippeld plan en thema. Afgelopen herfst vloog ze met een grote hoeveelheid demo’s naar Londen met deze keer Ali Chant (PJ Harvey, Perfume Genius) als producer. Het dozijn nummers dat het nieuwe album Planet (i) haalde zijn minutieus laag voor laag opgebouwd. Tekstueel gezien kan het zowel gezien worden als een brandbrief voor een planeet in verval, maar ook als een weerspiegeling van Ella’s gemoedstoestand. Met name als een poging om haar angst voor rampen te overwinnen. Ook deze keer is een belangrijke rol weggelegd voor de producer, die maar liefst een dertiental instrumenten bespeelt en de achtergrondzang verzorgt. Het album werd nagenoeg in zijn geheel in de Playpen studio in Bristol opgenomen. Altijd goed voor een avontuurlijk tintje is Adrian Utley (Portishead) die gitaren, sitar en moog speelt op opener I‘ll Go Running en To Be Forgotten. Ella zelf zingt, speelt gitaar en piano. Ook deed ze onder andere een succesvol beroep op familieleden Jameson en Nate Williams. Overigens viel me in Deluge in the South een opvallende gelijkenis met de stem van Aimee Mann op. Vorig jaar wist Ella als support act van Strand of Oaks in Nederland en België haar naamsbekendheid te vergroten ook haar nieuwe album Planet (i) zal daar zeker aan gaan bijdragen.   

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Full Time Hobby/De Konkurrent

Website : https://www.squirrelflower.net

Spellling : The Turning Wheel

 

Spellling is de artiestennaam van Chrystia Cabral. Ze groeide op in de buitenwijken van Sacramento, maar verkaste naar Oakland op zoek naar artistieke vrijheid. In eerste instantie focuste ze zich daar op beeldende kunst. Door de dood van een dierbare vriend verschoof de interesse echter in 2015 naar muziek. Haar debuut Pantheon of Me uit 2017 bevat een soort avant-gardistische, elektronische folk. Het album was succesvol en tekende ze vervolgens voor Sacred Bones. Het vervolgalbum Mazy Fly bevat een mix van donkere synthesizer en art pop en soul. Het nieuwe album The Turning Wheel is een heel stuk ambitieuzer. Door een zeer succesvolle crowfunding via Kickstarter wist ze genoeg financiële middelen te vergaren om zo’n dertig muzikanten in te huren. Hierdoor schiet de muziek nog meer alle kanten uit en kan er naast elektronica,  akoestische instrumenten als strijkers, piano, fagot, banjo en harp ingezet worden. Maar ook een koor en een elektrische gitaar. Cabral valt eenvoudigweg niet in een hokje te plaatsen, ik waag zelfs geen poging. Je moet je gewoon aan de muziek overgeven, dan kruipt deze langzaam, maar heel zeker onder de huid. Een struikelblok kan eventueel voor nieuwe luisteraars misschien haar stem zijn, die soms geknepen, kinderlijk klinkt. Met name in de orkestraties is veel tijd gestoken, je komt soms oren te kort. De toevoeging van veel akoestische instrumenten heeft de muziek van Cabral enorm verrijkt. The Turning Wheel is ongetwijfeld het meest intrigerende album dat ik dit jaar hoorde. Warm aanbevolen voor de meer avontuurlijke luisteraar!

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021Sacred Bones/De Konkurrent

Website : https://www.spelllingmusic.com/

Faye Webster : I Know I’m Funny haha

 

Voormalig president Barack Obama is niet alleen een sympathiek en intelligent man, maar blijkt daarnaast een uitstekende muzieksmaak te hebben. Hij rekende Better Distractions van Webster tot zijn favoriete liedjes van vorig jaar. Deze vooruitgesnelde single meandert heerlijk voort op de onweerstaanbaar lome zang van Webster. Het is de opener van haar inmiddels vierde album I Know I’m Funny haha. Ook deze keer vervult de pedal steel van Matt “Pistol”Stoessel een belangrijke rol. De meeste songs worden bijzonder subtiel en relaxt ingekleurd. Zo is bijvoorbeeld de fluwelen trompet van Henry White te horen in A Dream With a Bass Player en een heerlijke toetsenpartij van Nick Rosen in Kind Of. Als haar grootste muzikale invloed noemt Webster de Japanse zangeres mei ehera. Ze wist mei ehara te strikken voor een duet in Overslept. Voor A Stranger gebruikte Webster een grote hoeveelheid strijkers. Een overstuurde gitaar zorgt voor een psychedelisch tintje in Cheers. In afsluiter Half of Me bewijst ze haar grote talent, ze nam het in haar eentje thuis bijzonder sober op. Toch weet ze de aandacht van de luisteraar gemakkelijk vast te houden. Op I Know I’m Funny haha zijn de liedjes nog meer uitgekristalliseerd naar een eigen geluid. Ze overtreft hiermee de reeds uitstekend ontvangen voorganger Atlanta Millionaires Club.

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Secretly Canadian/De Konkurrent

Website : https://www.fayewebster.com

ISLAND : Yesterday Park

 

De laatste jaren wordt Londen overspoeld door (alternatieve) rockbands. Een ervan is de alternatieve rockband ISLAND (inderdaad met hoofdletters), die sinds 2015 succesvol aan de weg timmert. Intussen is hun muziek al meer dan 50 miljoen keer gestreamd. Naast een viertal ep’s werd debuutalbum Feels Like Air in 2018 positief ontvangen. Tot nu toe produceerde de groep hun muziek zelf. Voor Yesterday Park vroegen ze Mikko Gordon (Thom Yorke, Arcade Fire) als coproducer voor een wat dynamischer en experimenteler geluid, hetgeen uitstekend gelukt is. De meeste songs werden net voor de lockdown geschreven  en hebben nostalgie als thema. Niet zozeer het terugdenken aan een specifieke tijd of plaats, maar meer het gevoel dat hoort bij herinneringen uit de kinder- en tienerjaren.  De band verduidelijkt het als volgt : “The songs cover a lot of different themes, but at their heart they all stem from formative memories. When writing we considered how our understanding of past experiences had shifted through the many different retrospective lenses we have. Life has become more complex and we wanted to capture that feeling of looking back, finding the beauty in those simple moments that exist as silver-linings in our memories. That reflection also brought us to think differently about the complexity and challenges of life today. It inspired us to consider the importance of taking responsibility for the harm that the world is doing to itself, at the same time as needing to take more responsibility in our own lives.”. Tijdens de lockdown kregen de songs voor hen een nieuwe betekenis. Nostalgie kreeg door de pandemie nog meer relevantie. Vorig jaar zomer nam de band een dozijn nieuwe compacte nummers op, waarvan intussen al een vijftal zijn vrijgegeven. Het zal ongetwijfeld weer de nodige airplay krijgen van Saunders / Jess Iszatt op BBC Radio 1 en van Jo Whiley op BBC Radio 2, want Yesterday Park overtreft mijns inziens duidelijk het debuut. De heren staan trouwens te popelen om het album live te gaan spelen, hopelijk ook snel in Nederland.

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Frenchkiss Records

Website : https://www.islandislandisland.com

John Murry : The Stars Are God's Bullet Holes

 

Voordat John Murry solo ging bracht hij samen met Bob Frank World Without End uit, een country/roots album met onvervalste murder ballads. Toevallig recenseerde Rein van den Berg een paar dagen geleden Within a Few Degrees van de betreurde Bob Frank voor Johnny’s Garden. Het was diezelfde Rein van den Berg die op het forum van Johnny’s Garden mij in 2012 attendeerde op het indringende The Graceless Age. Hoogtepunt en sleutelsong op dit album is het hartverscheurende, meer dan tien minuten durende Little Colored Balloons. Het handelt over een bijna doodervaring door een overdosis heroïne. Opvolger A Short of History of Decay werd opgenomen nadat zijn huwelijk op de klippen was gelopen.

De oorzaak van al zijn ellende en trauma’s moet gezocht worden in zijn jeugd. Hij groeide op in Tupelo, Mississippi in een omgeving met extreem veel geweld. Zijn biologische moeder, een Cherokee afstammeling, zat nog op school toen hij geboren werd en hij ter adoptie werd afgestaan. Zijn relatie met zijn adoptieouders was getroebleerd en werd hij  grotendeels door zijn grootmoeder opgevoed. Zij was familie van de bekende schrijver William Faulkner. Het enige positieve wat zijn pleegvader hem schonk was de grote hoeveelheid boeken die voor handen was om te lezen.

De situatie liep thuis uit de hand toen zijn ouders ontdekten dat hij jointjes begon te roken en alcohol begon te drinken. Bovendien hadden ze voor hem een studie aan Harvard in gedachte, terwijl hij na het zien van een Tom Petty concert muzikant wilde worden. Hierna werd hij in een soort fundamentalistische tuchtschool geplaatst, waar hij door drie oudere jongens meermaals werd verkracht.

Acht jaar geleden ontvluchtte hij Amerika en vestigde zich in County Longford, Ierland. The Stars Are God's Bullet Holes is zijn meest opgewekte album tot nu toe geworden. Hij heeft tegenwoordig het nodige om voor te leven. Allereerst zijn zeventienjarige oogappel, dochter Evie, die snel de volgende Stevie Nicks hoopt te worden. En in december maakte hij kennis met zijn huidige vriendin Sarah Leahy, een project coördinator voor een medische humanitaire organisatie in Afghanistan. Recent vroeg hij haar indirect tijdens een interview met The Guardian ten huwelijk. Bovendien heeft hij natuurlijk ook zijn muziek nog om voor te leven.

Voor het nieuwe album liet hij niets aan het toeval over en koos de ervaren John Parish (PJ Harvey, Eels, Aldous Harding, This Is the Kit) als producer. Onlangs produceerde Parish nog het prachtige The Watchful Eye of the Stars van Adrian Crowley. De reeds lovende recensies in het Verenigd Koninkrijk zijn terecht, want het is wederom een prachtplaat geworden. Met de gebruikelijke ingrediënten, soms met de nodige country elementen. En een andermaal met de nodige rockinvloeden en overstuurde gitaren en soms met een heerlijk stompend ritme als Time & a Rifle. Uiteraard ontbreken ook de lekkere dameskoortjes niet.

De thema’s zijn zoals gebruikelijk verval, literatuur, wapens en dood. Naast een tiental eigen nummers (een hidden track) tevens een buitengewoon tedere cover van Duran Duran’s Ordinary World. Murry wordt nogal eens vergeleken met een andere “prince of darkness”, Nick Cave. Terwijl Cave al heel lang mainstream is, opereert Murry nog steeds ergens aan de zijlijn. Hoog tijd dat prachtplaat The Stars Are God's Bullet Holes daar verandering in gaat brengen!        

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Submarine Cat Records

Website : https://www.johnmurry.com

Roger Chapman : Life in the Pond

 

Roger Chapman is naast van de R&B Band Streetwalkers nog meer bekend van de legendarische rockband Family. Beide bands formeerde Chapman samen met Charlie Whitney, die hij al kende van de band The Farinas. Met zijn rauwe, doorleefde stem was Chapman tussen 1967 en 1973 het boegbeeld van de groep. Van hun zeven uitgebrachte albums hebben Music in a Doll’s House, Family Entertainment, Fearless en Bandstand de tand des tijds doorstaan. Hun muziek bestond uit een unieke mix van blues en artrock. In 1979 startte Chapman een succesvolle solocarrière en bracht zo’n dertig albums uit, de laatste dateert al van zo’n tien jaar geleden. Sinds de jaren tachtig verblijft Chapman heel vaak in Duitsland en treedt er geregeld op. Niet zo vreemd dus dat zijn nieuwste album Life in the Pond op Ruf Records verschijnt. In de loop der jaren werd Chapman door nogal wat muziekstijlen beïnvloed. Van Amerikaanse rock uit de jaren vijftig, Britse R&B uit de zestiger jaren, maar ook folk, blues, Motown soul, Blue Note jazz, Americana tot aan klassiek. Tekstueel wordt hij vooral geïnspireerd door zijn verbolgenheid over politici, die hij in Green As Guacamole “two faced hypocrites” noemt. Maar ook onderwerpen als dagelijkse gebeurtenissen, wereldnieuws, mensen in zijn algemeenheid en over bekenden. Op het nieuwe album wordt hij herenigd met Family oudgediende John “Poli” Palmer. Palmer is niet alleen producer, maar speelde mee op en schreef mee aan de songs. Hierdoor hoor je regelmatig de Family sound terug in het repertoire. Afwijkend en verrassend is het ingetogen en tedere On Lavender Heights, waarop hij prachtig begeleid wordt door keyboard en strijkers. Kippenvel. Het vliegt muzikaal gezien alle kanten op, zo is bijvoorbeeld Rabbit Got the Gun een soulfunk nummer. In Having Us A Honeymoon speelt hij even leentjebuur bij de Hochzeitsmarsch van Mendelssohn en eindigt het in een door een honkytonk piano begeleide meezinger. Chapman kreeg ook nog wat hulp op gitaar van Procol Harum's Geoff Whitehorn.  Met recht is de negenenzeventigjarige Chapman trots op het door hem en Palmer geleverde eindresultaat, want Life in the Pond is een opmerkelijk sterk album geworden.     

Theo Volk

Releasedatum : 25 juni 2021 Ruf Records/V2 Records

Website : http://www.lakepipewebdesign.co.uk/Chappo/

Malcolm Holcombe : Tricks of the Trade (Deluxe Edition)

 

Het was voor mij flink balen toen november vorig jaar Tricks of the Trade alleen op vinyl verscheen. Vooral omdat voorganger Come Hell or High Water weer een ijzersterk album was. Een album waarop hij een groot aantal duetten zong met Iris DeMent. Gelukkig werd mijn ongeduldig wachten op een cd-versie beloond met deze luxe uitvoering. Alleen deze cd-versie wordt uitgebracht met de bonustrack Windows of Amsterdam. Deze keer verzorgen legende Mary Gauthier en diens levenspartner Jaimee Harris de achtergrondzang. De nog vrij jonge Harris debuteerde drie jaar terug nog glansrijk met Red Rescue, een van mijn favoriete albums van dat jaar. Een album van Malcolm is niet echt compleet zonder oudgedienden Dave Roe (bas) en Jared Tyler (gitaar). Dave bracht zijn zoon Jerry mee, die drums speelt op de meeste nummers. Van Jared en zijn nieuwe band Saugeye verscheen eerder dit jaar hun gelijknamige, fantastische album Saugeye. De prachtige cello van Ron de la Vega is te horen in Lenora Cynthia. De overige instrumenten worden bespeeld door Miles McPherson. De geweldige opener Money Train zet meteen de toon. Het bevat alles wat een Holcombe nummer nodig heeft. Het kenmerkende, excellente gitaarspel van Jared, uitstekend basspel van Dave, soulvolle zang en uiteraard de gedreven zang van Malcolm. Ook tekstueel is Malcolm nog altijd gedreven en bevlogen. Het misschien wel meest sociaal bewogen nummer van het album is Your Kin, een aanklacht tegen Trump’s toenmalige, rampzalige vluchtelingenbeleid. Regels als : “not a chance in a man made hell, for a mother at the border wails, where's the heart in a white man’s skin” spreken voor zich. Gelukkig weerhoudt een fragiele gezondheid Malcolm er niet van om aan de lopende band prachtige, gedreven albums als Tricks of the Trade uit te brengen. En ook gelukkig dat bevlogen mensen als Joanna Serraris,  Nederlandse liefhebbers van zijn muziek hen in gelegenheid stelt om te genieten van zijn liveoptredens. Het album werd trouwens voortreffelijk geproduceerd door Jared, Dave en Brian Brinkerhoff. De afgelopen decennia heeft Malcolm een volstrekt authentieke en unieke sound ontwikkeld, die ik vanaf nu Holcombicana ga noemen. Malcolm levert met Tricks of the Trade andermaal een ijzersterk album af. Hopelijk zien we hem hier weer snel op de podia!   

Theo Volk

Releasedatum : 20 augustus 2021 Need to Know

Website : https://www.malcolmholcombe.com